
Όταν ο κος Τσακίρης ανέλαβε τον Πανιώνιο όλοι θεωρήσαμε ότι κάτι άλλαζε προς το καλύτερο. Νέος, απόλυτα επιτυχημένος επαγγελματικά, ακραιφνής οπαδός της ομάδας και εύρωστος οικονομικά. Τα πρώτα δείγματα γραφής του; Εξαιρετικά. Πρόσληψη του Έβαλντ Λίνεν, νοικοκύρεμα της ομάδας, αγωνιστικές επιτυχίες, πώληση παικτών στην πραγματική τους αξία για πρώτη φορά στον Πανιώνιο και έργα υποδομής. Μέσα σε όλα αυτά διαγνώσαμε τη θέλησή του για την κατασκευή του γηπέδου, όπως αυτή εκφράστηκε από την ανάθεση της μελέτης στην dimand και το σύνολο των ενεργειών του. Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια υπήρχε ΟΡΑΜΑ στη Νέα Σμύρνη.
Με την έλευση του Άλβαρο Ρεκόμπα όλοι θεωρήσαμε ότι ο Πανιώνιος άλλαζε επίπεδο και θα κινούνταν, χάρη στη δημιουργική «τρέλα» του Προέδρου του, στο επίπεδο της ομάδας της δεκαετίας του 70. Ο υπερβατικός Πανιώνιος όμως απέτυχε γιατί κανείς δεν μπορούσε να αντέξει το βάρος του, ο ένας προπονητής διαδέχονταν τον άλλο, πουλήθηκαν παίκτες αξίας και τα χρήματά από τις μεταγραφές τους είτε τα περιμένουμε ακόμη είτε κατά δήλωση του προέδρου μας δεν επενδύθηκαν καλά.
Η πρόσληψη του κου Φερέρα έγινε με σκοπό να επανοικοδομηθεί η ομάδα, αλλά τουλάχιστον όπως αντιλαμβάνονται οι φίλαθλοι και μόνο αυτοί, η ομάδα δέχθηκε την χαριστική βολή.
Η ανοργανωσιά τελικά δεν έχει τέλος. Ζήσαμε για να δούμε Δ.Σ αποτελούμενο από εκπροσώπους οργανωμένων οπαδών. Ζήσαμε για να ακούσουμε ότι τα στελέχη της ομάδας δεν είναι επαγγελματίες αλλά τίμιοι ερασιτέχνες. Ζήσαμε για να μάθουμε ότι ο Πρόεδρος ζήτησε στην Γ.Σ των μετόχων να μάθει αν κάποιος από τους παριστάμενους ήταν διατεθειμένος να συμμετάσχει στο Δ.Σ. Παίκτες πάνε και έρχονται, αποκτάμε πιτσιρικάδες που δεν λαμβάνουν καμία ευκαιρία, φέρνουμε παίκτες αμφιβόλων προσόντων τους οποίους εξασφαλίζουμε με μακροχρόνια συμβόλαια και αποκτούμε ποδοσφαιριστές οι οποίοι αντιμετώπισαν ή αντιμετωπίζουν σοβαρούς τραυματισμούς. Τους μισθοδοτούμε μέχρι την αποθεραπεία τους και τους αποδεσμεύουμε μόλις αποθεραπευτούν και αρχίζουν να αποδίδουν.
Έτσι λοιπόν ο Πανιώνιος πέτυχε το εξής παράδοξο. Να έχει δημιουργήσει μια ομάδα με σκοπό την έξοδο στην Ευρώπη, υπό την αναγκαία προϋπόθεση όμως ότι την ίδια περίοδο δεν θα πρωταγωνιστούν οι ομάδες της Θεσσαλονίκης, να διαθέτει κατά τη δήλωση του Προέδρου μας ένα μπάτζετ 8,5 εκ ευρώ, μέρος του οποίου θα καλυφθεί από την πώληση βασικών μας παικτών και όλα αυτά όταν ο πρωταρχικός στόχος της ομάδας τη δεδομένη στιγμή είναι η παραμονή στην κατηγορία!!!
Η βαθμολογική θέση της ομάδας, η μη ουσιαστική ενίσχυση κατά τις μεταγραφικές περιόδους σε όλες τις θέσεις που είχαμε ανάγκη αλλά και η πρόσληψη του κου Παράσχου – ενός προπονητή ειδικών αποστολών – συνηγορούν σε αυτό.
Δεν αποκλείω ότι ο κος Παράσχος θα πετύχει στο έργο του. Δεν αποκλείω να διατηρηθούμε εύκολα στην κατηγορία και να κατακτήσουμε ακόμη και το κύπελλο. Όμως όλα αυτά τα πληρώσαμε χρυσάφι. Αμφιβάλω αν ομάδες που έχουν τους ίδιους στόχους με εμάς διέθεσαν τόσα πολλά χρήματα για τόσο φτωχό αποτέλεσμα. Το ζήτημα είναι ότι ο Πανιώνιος ξεκίνησε ως υπερβατικός και έχει επανέλθει στο σημείο που μας άφησε ο Αχιλλέας Μπέος. Η μόνη διαφορά είναι το μεγαλύτερο μπάτζετ, το προπονητικό (που δεν ανήκει στην ομάδα) και οι θυγατρικές.
Αυτό που ζούμε δεν είναι γιορτή 120 χρόνων. Άλλωστε πέρα από την περίεργη φανέλα μέχρι στιγμής δεν υπάρχει τίποτα άλλο που να θυμίζει ότι γιορτάζουμε το ό,τιδήποτε. Αυτό που ζούμε είναι μια τεράστια απογοήτευση. Ένα απίστευτο ξενέρωμα. Το πρόβλημα δεν είναι ότι είμαστε τόσο κάτω στη βαθμολογία, ούτε ότι για άλλη μία φορά θα παλέψουμε για να μην μπούμε σε βαθμολογικές περιπέτειες, ούτε που χάσαμε τον Λίνεν και τον Ρεκόμπα. Το κακό είναι ότι έχουμε χάσει τον οραματιστή Τσακίρη των δύο πρώτων ετών...