Κι άλλες φορές ο Πανιώνιος αντιμετώπισε το φάσμα του υποβιβασμού. Ποτέ όμως δεν μας θυμάμαι σε τέτοια χάλια. Ας αφήσουμε έξω το αγωνιστικό – οικονομικό κομμάτι.
Αυτή τη στιγμή οι φίλαθλοι βρίζουν τους παίκτες αλλά και άλλους φιλάθλους, οι παίκτες έχουν τα δικά τους, ο ένας σύνδεσμος κατηγορεί τον άλλο και όλοι μαζί κατηγορούν τον Τσακίρη. Μετά από κάθε ήττα κανείς δεν έχει εμπιστοσύνη σε κανέναν. Όλα φαίνονται μαύρα και ύποπτα. Και οι φήμες οργιάζουν.
Όλοι έχουμε δει πως η ομάδα μας είναι ασταθέστατη, μέτρια και δεν μπορεί να σταθεί στο πιο βρόμικο πρωτάθλημα των τελευταίων ετών. Από τη στιγμή μάλιστα που βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις είναι εντελώς ανυπόληπτη από τους αντιπάλους αλλά και από τους διαιτητές. Αν συνεχιστεί η κατάσταση αυτή θα πέσουμε. Είναι δεδομένο.
Θα αφήσουμε όμως την ομάδα να πέσει; Πόσο βοηθά ο ενδοπανιώνιος πόλεμος, οι ύβρεις , οι απειλές, τα λαϊκά δικαστήρια και οι προπηλακισμοί των παικτών μας; Πόσο βοηθά να βλέπεις τον διπλανό σου στην εξέδρα με μισό μάτι;
Η κατάσταση είναι αναστρέψιμη και αυτό πρέπει να το καταλάβουμε το συντομότερο δυνατό.
Να ξεκινήσουμε από τη σωστή βάση. Αυτή τη στιγμή την ομάδα την τρέχουν άνθρωποι από τα σπλάχνα της. Άνθρωποι που τους έχουμε εμπιστοσύνη και που έχουν δείξει δείγματα σοβαρής δουλειάς. Όσο όμως κι αν παλέψει η διοικητική ομάδα, τίποτα δεν μπορεί να γίνει αν δεν πασχίσει ο μεγαλομέτοχος. Ξέρουμε καλά ότι αν το θέλει, η ομάδα μπορεί.
Πρώτα απ’ όλα ας συνειδητοποιήσει τι θέλει. Θέλει να είναι ιδιοκτήτη της ομάδας ή όχι; Αν δεν θέλει, έχει την υποχρέωση να την σώσει και μετά μπορεί να την πουλήσει. Θέλει να βγάλει την ομάδα από το αγωνιστικό τέλμα; Αν ναι θα χρειαστούν χρήματα και μάλιστα πολλά. Καλές και ποιοτικές μεταγραφές, ενδεχομένως χωρίς να δοθεί κανένας βασικός μας παίκτης.
Ας συνειδητοποιήσει κάτι απλό. Ναι το πρωτάθλημα είναι βρώμικο. Γιατί όμως; Γιατί αυτοί που το βρωμίζουν δεν έχουν τη δική του οικονομική επιφάνεια. Απ’ αυτό ζουν. Αυτό είναι το βασικό μέσο βιοπορισμού τους.Απ' αυτό υφίστανται κοινωνικά. Επειδή είναι άνθρωποι ανύπαρκτοι οικονομικά δεν μπορούν να σταθούν στον ποδοσφαιρικό χάρτη. Γι’ αυτό τα στησίματα, γι αυτό το τζογάρισμα. Αυτούς θαυμάζουμε; Αυτούς δεν μπορούμε να κερδίσουμε;
Μάλλον ο κος Τσακίρης έχει υποτιμήσει πολύ τον εαυτό του και τις δυνάμεις του. Λίγοι έχουν τη δική του οικονομική επιφάνεια. Με τους κατάλληλους συνεργάτες και με σωστές κινήσεις ο κος Τσακίρης έχει τη δυνατότητα να κρατήσει την ομάδα ψηλά και μακριά από τις βρωμιές για τον απλούστατο λόγο ότι έχει την απαιτούμενη οικονομική επιφάνεια. Αρκεί να μπορεί και να θέλει.
Σε λίγες ημέρες αρχίζει η μεταγραφική περίοδος. Τότε θα δούμε τις προθέσεις του μεγαλομετόχου για την ομάδα. Τότε θα δούμε αν είναι διατεθειμένος να κάνει το χρέος του. Τότε θα δει κι εκείνος πως αν κάνει το χρέος του και προσπαθήσει πραγματικά για την ομάδα, όλοι θα τον στηρίξουν.
Ο κόσμος δεν βρίζει τον Τσακίρη των πρώτων ετών. Βρίζει τον τύπο που παρουσιάζεται ως Τσακίρης, που ντύνεται σαν τον μεγαλομέτοχο, που του μοιάζει, αλλά που δεν έχει καμία σχέση σε συμπεριφορά, σε νοικοκυροσύνη και σε αγάπη για την ομάδα με τον πρόεδρο που γνωρίσαμε και στηρίξαμε όλοι. Βρίζουν τον Τσακίρη που κάθε φορά που μιλά σε δημοσιογράφο μας προκαλεί στεναχώρια, πόνο και φόβο.
Αν ο κος Τσακίρης έχει πικραθεί από την συμπεριφορά των οπαδών της ομάδας απέναντι στο πρόσωπό του ας σκεφτεί πως θα αντιδρούσαν οι φίλαθλοι μιας οποιασδήποτε άλλης ομάδας (οποιασδήποτε χώρας) όταν, μολονότι είχαν έναν πάρα πολύ ευκατάστατο πρόεδρο, έβλεπαν να πωλούνται κάθε χρόνο τα μεγαλύτερα ταλέντα της ομάδας και όχι μόνο να μην αντικαθίστανται αλλά τα χρήματα των μεταγραφών τους να πηγαίνουν σε μαύρες τρύπες, σε ηλίθιους συνεργάτες, σε μεταγραφές απίθανων παικτών, σε άχρηστα ηλεκτρονικά συστήματα, σε αποζημιώσεις και γενικά σε ό,τιδήποτε άλλο απ’ ότι θα βοηθούσε την ομάδα να ορθοποδήσει αγωνιστικά.
Πως θα αισθάνονται οι φίλαθλοι μιας οποιασδήποτε άλλης ομάδας αν κάθε χρόνο άκουγαν πως ο στόχος είναι η Ευρώπη, αλλά από τα μέσα του πρώτου κιόλας γύρου έκαναν υπολογισμούς με τα κομπιουτεράκια για να δουν με ποιο τρόπο θα σωθούν. Αν με το έτσι θέλω γίνονταν πρόεδρος της ομάδας τους ο πρώην πρόεδρος της μεγαλύτερης αντιπάλου τους, ο οποίος μάλιστα εφάρμοζε πάνω τους συστήματα και πρακτικές που δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα.
Πως θα αισθάνονταν αν ο ίδιος ο μεγαλομέτοχος αποκαλούσε τη μεγαλύτερή τους αγάπη προσωπικό του βάσανο και αν ήταν διατεθειμένος να την πουλήσει σε κάποιον που θεωρητικά θα μπορούσε να την βγάλει πρόσκαιρα από το αγωνιστικό τέλμα αλλά που για αντάλλαγμα θα την ξαναγυρνούσε στα πιο σκοτεινά της χρόνια.
Ναι, ήταν πραγματικά ανήθικο να βρίζει και να καταριέται κάποιος την μητέρα και τα παιδιά του Τσακίρη, αλλά πρέπει και ο μεγαλομέτοχος να καταλάβει ότι με την συμπεριφορά και τις επιλογές του έχει βγάλει εκτός εαυτού πολλούς ανθρώπους. Και το κυριότερο, ανθρώπους που τον αγαπούσαν και τον στήριζαν…
Όλα αυτά όμως μπορούν να ξεπεραστούν, αρκεί να συνειδητοποιήσουμε ότι όλοι υποστηρίζουμε την ίδια ομάδα, ότι όλοι θέλουμε το καλό της και να κάνουμε ό,τι καλύτερο περνάει από το χέρι μας. Κάποια στιγμή πρέπει να αφήσουμε τη μίζερη αντιμετώπιση της κρίσης και να υποστηρίξουμε σοβαρά την ομάδα. Από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο. Αυτή τη στιγμή, με τον τρόπο που αντιδρούμε, είμαστε το βούτυρο στο ψωμί κάθε αντιπάλου που επιβουλεύεται την ομάδα.