O χανούμης Ωνάσης και άλλες ιστορίες για αγρίους.

Πολλοί θεωρούν το facebook ως ένα μέσο κατασπατάλησης του χρόνου. Δεν έχουν άδικο. Ισχύει πολλές περιπτώσεις, όχι όμως πάντα. Σήμερα το πρωί διάβασα έναν πολύ ενδιαφέροντα διάλογο στο συγκεκριμένο μέσο, το οποίο είχε ως αφορμή την τοποθέτηση του καλού φίλου Θοδωρή Κοκκινάκη σχετικά με την προσπάθεια της νέας Α.Ε.Κ  να καπηλευτεί ολόκληρη την ιστορία του Μικρασιατικού ελληνισμού και να παρουσιαστεί, επ' ευκαιρία της κατασκευής του νέου γηπέδου (εάν και εφόσον πραγματοποιηθεί βέβαια) ως ο μοναδικός εκπρόσωπος ολόκληρης της προσφυγιάς.

Είναι γεγονός ότι η Α.Ε.Κ κάνει πολύ καλή δουλειά σε επίπεδο δημόσιων σχέσεων. Έχει ιδιαίτερα καλές σχέσεις με το Πατριαρχείο και ας μου επιτραπεί ο όρος χρησιμοποιεί τον Πατριάρχη όπου και όταν τον χρειάζεται, προσπαθεί να δημιουργήσει το μουσείο προσφυγιάς, εξαγγέλλει ότι θα ονομάσει τις θύρες του νέου γηπέδου με ονόματα Μικρασιατικών (και Ιωνικών) πόλεων, δεν αποκλείεται να χρησιμοποιήσει και το όνομα Σμύρνη και φυσικά έχει βάλει στο παιχνίδι το ίδρυμα Ωνάσης, από το οποίο έχει λάβει διευκολύνσεις (δεν ξέρω αν έλαβε και χρήματα) επ' ευκαιρία της ονομασίας του vip εστιατορίου του νέου γηπέδου με τα αρχικά του μεγάλου Σμυρνιού. Έφτασαν στο σημείο να παρουσιάζουν τον Ωνάση, ως ένθερμο υποστηρικτή της ομάδας της Πόλης (σε λίγo θα μας πουν ότι την παρακολουθούσε από παιδί), παραγνωρίζοντας το γεγονός ότι όχι μόνο ήταν αθλητής του Πανιωνίου αλλά είχε κάνει κάποιες ενέργειες για να αποκτήσει την ομάδα μας, γεγονός βέβαια που θα άλλαζε δια παντός την ποδοσφαιρική μας ιστορία (και φυσικά ξύνισαν οι πανιωνάρες της εποχής - πρόκειται για είδος ανθρώπου που προηγήθηκε του Ελληναρά, ο οποίος έχει τις ρίζες του στο Παπανδρεικό ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του '80).

Ο Θοδωρής, βλέποντας αυτές τις κινήσεις διερωτάται, σωστά κατά τη γνώμη μου, τον λόγο που η διοίκηση του Πανιωνίου δεν έχει προβεί στην παραμικρή αντίδραση, έστω και με μία ανακοίνωση. Με την αυτή την ευκαιρία θα ήθελα να τοποθετηθώ για το θέμα:

Η Α.Ε.Κ βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε μια ευτυχή συγκυρία. Μολονότι επέλεξε να αγωνίζεται στην τρίτη κατηγορία, γεγονός που αποτελεί μεγάλο πλήγμα στην ιστορία της, εντούτοις έχει κατορθώσει να συσπειρώσει κόσμο και επενδυτές γύρω από το σχέδιο της ολικής επαναφοράς και δημιουργίας μιας ισχυρής ομάδας. Με δύο λέξεις αυτό λέγεται όραμα και χρήματα. Στον αντίποδα εμείς δεν έχουμε τίποτα από τα δύο. Εκμεταλλευόμενη την ευνοϊκή αυτή συγκυρία, η Α.Ε.Κ παίζει εξαιρετικά το παιχνίδι των δημόσιων σχέσεων και προσπαθεί να βγάλει από τον χάρτη όλα τα μικρασιατικά σωματεία. Έχει τα μέσα (τύπο, χρήματα, διασυνδέσεις) για να το πετύχει. Η κατάσταση είναι λοιπόν τόσο σοβαρή ώστε να μην μπορεί να αλλάξει με μία και μόνη ανακοίνωση (η οποία δεν ήρθε).

Ο Πανιώνιος, παρά τα προβλήματα που αντιμετωπίζει σε οικονομικό και αγωνιστικό επίπεδο, πρέπει να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και να παλέψει για τη δική του ιστορία. Για τα δίκια του. Κάποτε, κάποιοι καλοί φίλοι, είχαν εξαγγείλει τη δημιουργία ενός πολιτιστικού σωματείου με την ονομασία "Ορφέας", το οποίο θα αναλάμβανε το πολιτιστικό κομμάτι του Πανιωνίου. Έγιναν ενημερώσεις, έγιναν συγκεντρώσεις, μαζεύτηκαν και κάποια χρήματα για να προχωρήσει το σχέδιο (δεν ξέρω τι είχαν ζητήσει άλλοι συνάδελφοι, εγώ προσωπικά είχα προσφερθεί να παράσχω την εργασία μου δωρεάν), μάθαμε ότι η αίθουσα στην οποία στεγάζεται το πιγκ πογκ και η ζούμπα θα αποτελούσε την έδρα και τα γραφεία του πολιτιστικού αυτού συλλόγου, αλλά τελικά και στον βαθμό που γνωρίζω δεν έγινε τίποτα.

Αν υπάρχει ο Ορφέας, αυτή είναι η μεγαλύτερη ευκαιρία για να δραστηριοποιηθεί. Αν δεν υπάρχει, τότε πρέπει να κινηθεί ο Πανιώνιος. Χωρίς λόγια και ανακοινώσεις αλλά με έργα. Ως πρώτη αντίδραση, προτείνω να ονομαστεί η κεντρική θύρα του γηπέδου "Αριστοτέλης Ωνάσης", με την απαραίτητη εκδήλωση να τελείται εντός του ιδρύματος. Εκεί θα έχουμε μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία (και την απαραίτητη προβολή) να αποκαταστήσουμε όλες τις ιστορικές αλήθειες.

Ο Πανιώνιος μικραίνει μέρα με την μέρα. Χάνουμε παίκτες, χάνουμε τους νέους φιλάθλους ενώ παράλληλα δεν αντιδρούμε στην καπηλεία την ιστορίας μας. Σας το ξαναλέω: Έτσι όπως πάμε δεν θα έχουμε Πανιώνο να παραδώσουμε στα παιδιά μας...

Καλό πρώτο και τυχερό δεύτερο ημίχρονο

Είναι λίγο άκομψο να λες για ένα εντός έδρας παιχνίδι και ιδίως εναντίον μιας πρώην μικρομεσαίας ομάδας ότι δεν ξεκινάς ως φαβορί. Αυτή όμως είναι η αλήθεια. Λίγο πολύ όλοι μας παραδεχόμασταν ότι ο Ατρόμητος με το πληρέστατο και ποιοτικό ρόστερ και με προπονητή τον κο (σε όλα του) Παράσχο ήταν το φαβορί για το σημερινό παιχνίδι.Η εντύπωση αυτή των φιλάθλων μεγεθύνονταν και από τα πλουσιοπάροχα ποσοστά που έδινε το στοίχημα στον άσσο, λες και παίζαμε με τη Μπάρτσα.

Κόντρα λοιπόν σε έναν ομολογουμένως ανώτερο αντίπαλο, που σαφέστατα και χρειάζονταν τους τρεις βαθμούς της νίκης γα να παραμείνει κοντά στους στόχους του, οι απλήρωτοι παίκτες του ιστορικού αντιπαρέβαλαν τον δυναμισμό και το ταλέντο τους. Κλειδί του αγώνα η μεγάλη χαμένη ευκαιρία του Ατρόμητου λίγα δευτερόλεπτα από την έναρξη. Αν είχε μπει αυτό το γκολ, είναι βέβαιο ότι η εξέλιξη θα ήταν εντελώς διαφορετική.

Μολονότι ο Ατρόμητος είχε κατοχή μπάλας και γηπέδου, ο ανανεωμένος  Πανιώνιος του πρώτου ημιχρόνου έδειχνε να θέλει (και να μπορεί να πετύχει) τη νίκη. Ο κός Παντελής είχε ανακατέψει με σωστό τρόπο την τράπουλα (Κούρντι αμυντικό χαφ, Γιάννου στην κορυφή - ο οποίος δίνει την εντύπωση πολύ χρήσιμο και εξελίξιμου παίκτη ) και κάποιες άλλες κινήσεις οι οποίες συνολικά φρεσκάρισαν την ομάδα, σε βαθμό που να παρουσιάζει ίσως για πρώτη φορά φέτος ικανοποιητικό δημιουργικό πρόσωπο.

Οφείλω να ομολογήσω ότι ο συνδυασμός Αραβίδη στα εξτρέμ, Γιάννου στην κορυφή, Κολοβού πίσω από τον επιθετικό και Μενδρινού σε δημιουργικό ρόλο έδειχνε ιδιαίτερα ικανοποιητική, ενώ νομίζω ότι στην ανάπτυξη βοηθούσαν σημαντικά και τα μπακ. Η καλή δημιουργική εικόνα βοήθησε στο να προηγηθούμε με δύο γκολ στο ημίχρονο. Μολονότι τα γκολ προήλθαν από λάθος του Σηφάκη και από πέναλτι, αυτό δεν αλλάζει την αρκετά καλή εικόνα της ομάδας μέχρι την ανάπαυλα.

Πάνω λοιπόν που χαιρόμασταν γιατί ελπίζαμε ότι κάτι αλλάζει προς το καλύτερο, ήρθε το δεύτερο ημίχρονο για να μας προσγειώσει στην πεζή Πανιώνια καθημερινότητα. Όλοι πίσω, ατολμία και κατακόρυφη πτώση του δημιουργικού επιπέδου. Δώσαμε τόσο γήπεδο στον Ατρόμητο που έδειχνε μαθηματικά βέβαιο ότι θα δεχθούμε γκολ. Προσωπικά θεωρούσα ότι ο Ατρόμητος θα έκανε την ανατροπή, καθώς ήταν φανερό ότι με το ρόστερ που διαθέτει και με εμάς διαρκώς πίσω από τη σέντρα ήταν θέμα χρόνου να γυρίσει το ματσάκι. Τα πράγματα έγιναν ακόμη χειρότερα με τις αλλαγές του κου Παντέλη. Δεν έχω δηλώσει ποτέ ειδικός με το ποδόσφαιρο. Ακόμη κι αν παραδεχτώ ότι είμαι ο πλέον άσχετος με θέματα προπονητικής, λόγω τιμής δεν μπορώ να καταλάβω το σκεπτικό της αλλαγής των Αραβίδη, Μενδρινού, Κολοβού. Δεν ξέρω τι ακριβώς είχε στο μυαλό του ο κος Παντέλης, στο δικό μου βέβαια δημιουργείται η εικόνα ότι βγάζει τους κατά κοινή ομολογία καλύτερους παίκτες του προκειμένου να στήσει 15 γραμμές άμυνας, με αμφίβολα αποτελέσματα, καθώς είναι αδύνατο να πιέσει τον Ατρόμητο και είναι διαρκώς κλεισμένος στα καρέ. Ευτυχώς που δεν πάθαμε ζημιά από αυτή την επιλογή και σίγουρα οι τρεις βαθμοί της νίκης οφείλονται σε σημαντικό βαθμό και στις πολύ καλές αντιδράσεις του Γιαννακόπουλου, ο οποίος εντυπωσιάζει με την πρόοδό του και στην μάλλον κακή μέρα του Ατρόμητου.

Σημαντικότατη λοιπόν νίκη γοήτρου με ιδιαίτερο βαθμολογικό αντίκτυπο. Αντιλαμβανόμαστε, με τούτα και με εκείνα, που θα μπορούσε να βρίσκεται η ομάδα αν δεν είχε χάσει 1-2 σίγουρα παιχνίδια φέτος.

Τέλος καλό όλα καλά και η βδομάδα ξεκινάει όμορφα. Καλό σας βράδυ

 

Υ.Γ

Πριν το παιχνίδι φάγαμε με τους φίλους στο 19 22. Πρόκειται για πολύ καλή μετεξέλιξη του γνωστού καλού Σμυρνιού. Μείναμε πολύ ικανοποιημένοι. Πολλά συγχαρητήρια για την προσπάθεια και καλές δουλειές.

Κορμοράνοι, έμποροι, σκόνη και ψήφοι.

Παρακολούθησα χθες την παρουσίαση του νέου γηπέδου της Α.Ε.Κ. Δεν θα μπορούσα βέβαια να κάνω διαφορετικά, καθώς το θέμα παρουσιάστηκε από όλα τα μέσα, σε όλους τους τόνους. Οι σημερινές αθλητικές εφημερίδες διαθέτουν δεκάδες σελίδες στην παρουσίαση του νέου γηπέδου.

Η Α.Ε.Κ έκανε κάτι πολύ απλό. Βρήκε χρηματοδότες (έναν βασικό και πολλούς άλλους), έκανε μελέτες, έφτιαξε μακέτες, έδωσε όνομα που συγκινεί και από εκεί και πέρα έπαιξε ΑΨΟΓΑ το παιχνίδι των δημόσιων σχέσεων. Πως; Έβαλε στο παιχνίδι το ίδρυμα Ωνάσης, το Οικουμενικό Πατριαρχείο, την Περιφέρεια. Δεν δίστασε να αναγγείλει ότι οι θύρες των νέου γηπέδου θα έχουν ονόματα πόλεων απ' όλες τις Ιωνικές πόλεις...Αυτό σημαίνει ότι έβαλε πολλούς και με διαφορετικά συμφέροντα στο παιχνίδι. Ζήλεψα γιατί το σχέδιό τους δείχνει εφαρμόσιμο και το υποστηρίζουν ΟΛΟΙ.

Κάποτε κι εμείς είχαμε χρηματοδότη. Κι εμείς είχαμε έτοιμες μελέτες. Κι εμείς είχαμε μακέτες. Κι εμείς κάναμε παρουσιάσεις. Κι ενώ εμείς, σε αντίθεση με την Α.Ε.Κ, έχουμε ισχυρότατη παρουσία σε μια ντουζίνα ολυμπιακά αθλήματα (εσχάτως και στη ζούμπα), νέες αθλητικές εγκαταστάσεις δεν αποκτήσαμε ποτέ. Γιατί; Γιατί οι απέναντι δεν ήθελαν σκόνη για δύο χρόνια, γατί μαλώναμε αν τα κουλουάρ του στίβου θα είναι 4 ή 5 (λες και δεν είναι άδεια όλα πλέον), αν οι εμπορικές χρήσεις θα είναι 7.000 ή 10.000 τ.μ, αν θα εμποδιστούν οι κορμοράνοι από το νέο γήπεδο και άλλα φαιδρά.

Η αλήθεια είναι ότι όλοι δηλώνουμε πανιώνιοι. Πόσο πανιώνιοι όμως είμαστε τελικά; Οι έμποροι της πλατείας φοβήθηκαν μη χάσουν την πελατεία, οι πολιτικοί κοίταξαν να μην χάσουν ψήφους και το έπαιξαν με όλους, οι κάτοικοι δεν υπολόγισαν ότι θα έλυναν δια παντός το πρόβλημα της στάθμευσης και θα αποκτούσαν μια δεύτερη σημαντική αγορά και στάθηκαν πρόθυμα κόντρα στο σχέδιο, κι εμείς οι γονείς δεν πατήσαμε πόδι με κάθε μέσο που διαθέταμε, αλλά ανεχθήκαμε να ματαιωθεί το σχέδιο, προς βλάβη των ίδιων μας των παιδιών. Να πούμε τι έγινε και με τον μοναδικό χρηματοδότη; Γνωστή ιστορία... Τεράστια χαμένη ευκαιρία ο Τσακίρης...

Δεν στεναχωριέμαι για τι κατά πως φαίνεται το δικό μας όνειρο δεν θα στεγαστεί ποτέ σε γήπεδο που να ονομάζεται Αγία Φωτεινή. Στεναχωριέμαι γιατί μάλλον η δική μας γενιά θα κλείσει πίσω της την πόρτα του γηπέδου... Γιατί; Χωρίς υποδομές πανιώνιος δεν υπάρχει. Πως να εμπιστευτεί κάποιος το παιδί του σε ένα σύλλογο που εγκαταστάσεις του καταρρέουν; Σε μια οικογένεια όπου ο καθένας βάζει μπροστά τα δικά του μικροσυμφέροντα και στραβοκοιτάζει τον άλλο; Σε ένα σύλλογο που το κάθε τμήμα είναι  προσωπικό τσιφλίκι; Σε ένα σύλλογο που έχασε το μοναδικό μεγάλο έργο υποδομής που διέθετε (προπονητικό) και δεν είχε τον τσαμπουκά να κρατήσει για το μέλλον το απέναντι χωραφάκι; Σε ένα σύλλογο που δεν σέβεται ούτε το ίδιο του το παλαιολιθικό καταστατικό...

Ας καθόμαστε λοιπόν σε καναπέδες και σε καρέκλες καφενείου, να βαυκαλιζόμαστε για το πόσο μεγάλος, ιστορικός, διαφορετικός και δεν ξέρω 'γω τι άλλο σύλλογος είναι ο Πανιώνιος. Ας βαράμε τα πούλια στο τάβλι και ας θυμόμαστε τους μεγάλους αθλητές που πέρασαν από τον σύλλογο. Ας αποστραφούμε την αλήθεια. Γιατί η αλήθεια είναι ότι οι πρόγονοί μας εμπιστεύτηκαν έναν τεράστιο σύλλογο κι εμείς έχουμε βαλθεί να τον κάνουμε ομάδα γειτονιάς, γιατί μόνο ένα τέτοιο μέγεθος μπορεί να χωρέσει την ατολμία και τη δική μας μετριότητα. Και από αυτό δεν εξαιρείται κανείς...Καλή σας μέρα.

Καλλονή - Πανιωνιος 3-2

Όταν δέχεσαι δύο γκολ σε πέντε λεπτά, και χάνεις ένα δικό σου παιχνίδι, τότε δεν χρειάζονται και πολλές αναλύσεις. Είναι γνωστό ότι η νεανική ομάδα μας, έχει πολλές μεταπτώσεις στην απόδοση της. Πολλά λάθη στο κέντρο, ως συνήθως, παρόλο που οι αντίπαλοι έπαιξαν ανοικτό ποδόσφαιρο. Αντί να πάρουμε τα πάνω μας μετά το 1-2 (και τη φάση του Κούρου για το 1-3) ήρθε το μπλακάουτ και σε αυτό συνέβαλε και ο πάγκος. Αυτή τη φορά, σε σχέση με τον Απόλλωνα, το κοουτσάρισμα του Παντελή ήταν κακό. 
Λάθος επιλογή η αλλαγή του Γιάννου, ο οποίος ήταν ο πιο δραστήριος παίκτης και ίσως σε ένα τέτοιο ματς, που είχε χώρους να ήταν περισσότερο χρήσιμος ο Κολοβός. Η άμυνα πιάστηκε πάλι στον ύπνο, και πάλι ο Γιαννακόπουλος στάθηκε στο ύψος με 2-3 καλές επεμβάσεις. Δυστυχώς μια ακόμη φορά ο Πανιώνιος, συνέχισε την… νεκρανάσταση όπως με τον Άρη. Η Καλλονή μετρούσε 5 (!) σερί ήττες, και σίγουρα μια τέτοιες νίκες, με άμεσους ανταγωνιστές δίνουν κάτι παραπάνω από ένα τρίποντο. 

Antunix

Σμυρναϊκό ντέρμπι, με τον σωστό νικητή.

Θεωρητικά, όταν έχεις κερδίσει ένα παιχνίδι κόντρα σε έναν από τους βασικότερους αντιπάλους για την παραμονή και μάλιστα με ανατροπή, δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια για κριτική. Ή μήπως όχι;

Όπως πολύ σωστά είπε ο μεγάλος πρωταγωνιστής του αγώνα Δημήτρης Κολοβός, ο Πανιώνιος με τη νίκη απέναντι στον Απόλλωνα εξαργύρωσε την εκτός έδρας νίκη κόντρα στον ΠΑΣ. Θα ήθελα να συμπληρώσω ότι ο Απόλλωνας έχει μια αξιοπρεπέστατη ομάδα, στάθηκε καλά και η εν γένει παρουσία του με έκανε να σκέφτομαι πόσο τσάμπα χάσαμε βαθμούς από τον Άρη. Τέλος πάντων.

Οι συντοπίτες μας ξεκίνησαν καλά τον αγώνα, πίεσαν και κατόρθωσαν να προηγηθούν με την κλασική φάση με την οποία δέχεται γκολ ο Πανιώνιος τα τελευταία χρόνια. Ο κεντρικός αμυντικός χάνει τον επιθετικό, σηκώνεται ανενόχλητος και σκοράρει.

Ο Πανιώνιος εξακολουθούσε να αντιμετωπίζει τα γνωστά οργανωτικά προβλήματα, ίσως όμως αυτή τη φορά να ήταν κάπως μειωμένα, δεδομένου ότι ο Μενδρινός έδειχνε κεφάτος και δέχονταν βοήθεια από τον Ντούνη και αργότερα τον Γιάννου (μάλλον αυτό το παιδί δένει κάπως καλύτερα την ομάδα - ίσως θα έπρεπε να ξεκινάει στο βασικό σχήμα). Αυτό όμως δεν απέτρεπε τους επιθετικούς να αναγκάζονται να γυρίζουν συχνά πίσω για να κατεβάζουν μπάλα. Το άλλο παράδοξο ήταν πως η ομάδα σε ένα παιχνίδι που καίγονταν για τους βαθμούς, κόντρα μάλιστα σε έναν βατό αντίπαλο, ξεκίνησε χωρίς κλασικό σέντερ φορ (όπως σωστά επισημαίνει ο καλός φίλος Ζούρι). Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι ελάχιστες σέντρες του πρώτου ημιχρόνου να μην βρίσκουν παραλήπτη στην αντίπαλη περιοχή. Επειδή παρακολουθούσα το παιχνίδι από τηλεόραση, με εκλεκτή παρέα τον αρχιερέα της γεύσης (και όχι μόνο) Κωστή Τσαλπατούρο, δεν κατάλαβα τον ρόλο του Αραβίδη στο πρώτο ημίχρονο. Τον έβλεπα να παίζει αρκετά στα πλάγια, ενώ όμως η ομάδα διέθετε άλλα εξτρέμ. Τέλος πάντων. Επιγραμματικά θα μπορούσαμε να πούμε ότι αφήσαμε ανεκμετάλλευτο ολόκληρο το πρώτο ημίχρονο, κάτι που δεν συμβαίνει για πρώτη χρονιά.

Στο δεύτερο ημίχρονο η ομάδα μπήκε με όρεξη και πείσμα σε αντίθεση με τον Απόλλωνα, που έκατσε άνευ λόγου, και ευτύχισε να πετύχει δύο τέρματα με τον μεγάλο Δημήτρη Κολοβό (χρόνια πολλά Δημήτρη). Έτσι πετύχαμε μια σπουδαία νίκη με τεράστια βαθμολογική σημασία.

 

Τρία θεματάκια: 1. Δημήτρης Κολοβός. Πρόκειται για μεγάλο παίκτη. Δεν χωράει αμφιβολία. Το παιδί αυτό όμως νιώθει τεράστιο βάρος. Πρέπει να βοηθήσει την ομάδα και πρέπει να αποδείξει στον  Ολυμπιακό ότι έκανε καλά που επένδυσε επάνω του. Αυτό κάποιες φορές τον οδηγεί σε κατάχρηση της μπάλας. Δημήτρη, δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα και σε κανέναν. Είσαι καλός παίκτης, κάνε το παιχνίδι σου και κοίτα να ευχαριστηθείς το άθλημα και τους τελευταίους μήνες σου στον Πανιώνιο. Αν είσαι χαλαρός και ήρεμος μπορείς και να μας βοηθήσεις (όπως προχθές) και να βοηθηθείς. Θεωρώ ότι το διάστημα που ο προπονητής μας τον κράτησε στον πάγκο του έκανε καλό, από την άποψη ότι τον αποφόρτισε.

                            2. Απαγόρευση οργανωμένης μετακίνησης οπαδών Απόλλωνα. Αυτό πάλι δεν το κατάλαβε κανείς. Δηλαδή πέρσι δώσαμε εισιτήρια στους οπαδούς του Ατρομήτου, που ήρθαν και τα έκαναν όλα μπάχαλο αλλά δεν επιτράπηκε η οργανωμένη μετακίνηση Απολλωνιστών; Η διοίκηση του Πανιωνίου έπρεπε να βρει λύση στο συγκεκριμένο θέμα, η οποία ασφαλώς και δεν ήταν το δικαίωμα μεμονωμένης παρακολούθησης του αγώνα. Αν ήταν στο χέρι μου θα έβαζα όσους περισσότερους Απολλωνιστές μπορούσα στα πλαίσια μιας Σμυρναϊκής ποδοσφαιρικής γιορτής. Θα το έκανα για τον παππού μου, ο οποίος στη Σμύρνη ήταν Απολλωνιστής, κόντρα στον μικρό αδελφό του που ήταν Πανιώνιος. Πολύ κρίμα αυτό που έγινε...

                           3. Παρέλαση Παντέλη. Αυτό πια δεν θα το πίστευα ποτέ. Εξηγούμαι. Ο κος Παντέλης είναι εργατικός, είναι Πανιώνιος και ειλικρινά θεωρώ ότι κάνει ότι καλύτερο μπορεί, στα πλαίσια μάλιστα των δυσκολιών που αντιμετωπίζει (διοικητικών και οικονομικών). Ως προς αυτό είναι πραγματικά αξιέπαινος. Από εκεί και πέρα, γνώμη μου είναι, ότι πιθανότατα η ομάδα να έπρεπε να είχε  επενδύσει σε κάποιον καλύτερο προπονητή. Ασφαλώς και αντιλαμβάνομαι ότι το υλικό μας είναι φτωχότερο από πέρσι, θεωρώ όμως ότι ένας καλύτερος προπονητής θα μπορούσε να το διαχειριστεί καλύτερα. Ως παράδειγμα μπορώ να θέσω την αλλαγή σκυτάλης από τον Στόρε στον Παράσχο. Και τότε, για τα δεδομένα της κατηγορίας εκείνης της εποχής, το υλικό μας ήταν προβληματικό (βέβαια διαθέταμε και κάποιους εξαιρετικούς παίκτες), ο Παράσχος όμως κατόρθωσε να το διαχειριστεί και να το στήσει πολύ καλύτερα, αλλάζοντας την εικόνα της ομάδας μέσα σε δύο με τρεις  αγωνιστικές. Με βάση αυτό, θεωρώ, και με δεδομένο ότι δεν μπορούμε να βρούμε λύσεις σε πάγια προβλήματα που έχουμε και ενδεχομένως να αξιοποιήσουμε με καλύτερο τρόπο το ρόστερ (ο Μαρουκάκης είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση), ότι ο κος Παντέλης θέλει αλλά ενδεχομένως δεν μπορεί να αναπτύξει άλλο την ομάδα. Όσο κερδίζουμε βαθμούς (είναι γεγονός ότι ο κόουτς έχει το κοκκαλάκι της νυχτερίδας - χρόνια πολλά κιόλας) το πρόβλημα κρύβεται. Θα φτάσουμε μέχρι το τέλος του δρόμου; Ας το ελπίσουμε. Η ουσία είναι ότι έκανε παρέλαση και έχει πετύχει μια αξιοπρεπή συγκομιδή βαθμών (η οποία βέβαια χαλαρά θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερη).

Μπακλαβάς Ιωαννίνων

Νίκη με μεγάλη βαθμολογική σημασία πέτυχε ο Πανιώνιος στην φιλόξενη, τα τελευταία χρόνια, έδρα του ΠΑΣ. Το γκολ του Μάρκου Ντούνη έδωσε στην ομάδα μας τους τρείς βαθμούς που είχε μεγάλη ανάγκη, ιδίως μετά την εντός έδρας ήττα από τον Άρη.

Καμιά φορά, με τη χαρά την νίκης, ιδίως όταν αυτή είναι εκτός έδρας, ξεχνάμε τα υπαρκτά προβλήματα. Μπορεί οι παίκτες μας χθες να ήταν δυναμικοί και ορεξάτοι, μπορεί να τα πήγαν καλά στην αμυντική της λειτουργία της ομάδας, όμως και πάλι δεν δείξαμε τίποτα ιδιαίτερο στην οργάνωση του παιχνιδιού. Με δεδομένο ότι ο ΠΑΣ ήταν κλεισμένος καλά και μάλλον ακίνδυνος, το πιθανότερο ήταν ότι το παιχνίδι θα έμενε στο μηδέν (ίσως να ήταν και το πιο δίκαιο αποτέλεσμα), αν δεν πετύχαινε ο Ντούνης το γκολ, εκμεταλλευόμενος όμως μια ευτυχή συγκυρία. Αν εξαιρέσει κανείς τη φάση του Μαρουκάκη, σε όλο το υπόλοιπο παιχνίδι δεν δείξαμε κάτι ιδιαίτερο, όπως βέβαια έχει συμβεί σχεδόν σε όλα τα μέχρι σήμερα παιχνίδια. Είναι γεγονός ότι σε ένα κρίσιμο παιχνίδι εκτός έδρας δεν μπορείς να περιμένεις πολλές φάσεις εκ μέρους μας. Εδώ όμως μιλάμε για τρεις το πολύ...Το πρόβλημα αυτό είναι εντονότερο στην έδρα μας, όταν έχουμε ακριβώς την ίδια απόδοση και παρουσία κόντρα σε αντιπάλους όπως που είναι εκείνοι ταμπουρωμένοι. Με λίγα λόγια παίζουμε σχεδόν πάντα ταμπούρι κι αυτό στηριγμένο σε ατομικές ενέργειες, πετυχαίνουμε με σχετική ευκολία ένα γκολ και από εκεί και πέρα εξαρτάται από τον αντίπαλο η τελική έκβαση του αποτελέσματος... Δεν είναι ό,τι καλύτερο...Τέλος πάντων, αυτά είναι πράγματα που έχουμε πει πολλές φορές κι τελικά δεν γίνεται τίποτα. Ο κος Παντελής μάλιστα αποδίδει τη νίκη στη δύναμη και στην όρεξη των παικτών... Θεωρώ ότι ποτέ δεν ήταν εκεί το πρόβλημα. Οι παίκτες έχουν αποδείξει (οι περισσότεροι) ότι τα δίνουν όλα για την ομάδα κόντρα στα οικονομικά προβλήματα και σε άλλους περίεργους παράγοντες...

Όπως είπα η νίκη κόντρα στον ΠΑΣ είναι εξαιρετικά χρήσιμη. Θα ήταν ακόμη περισσότερο αν είχαμε κερδίσει και τον Άρη. Αυτό πέρασε. Οφείλουμε πλέον να κερδίσουμε στο επόμενο εντός έδρας παιχνίδι, το οποίο πραγματικά είναι έξι πόντων.

Κλείνοντας θα ήθελα να κάνω μνεία σε τρεις παίκτες: Γιαννακόπουλος, Αραβίδης και Μαρουκάκης. Ομολογώ ότι τους δύο πρώτους δεν τους πίστευα καθόλου. Αποδεικνύουν όμως ότι με θέληση και σκληρή δουλειά μπορούν να βοηθήσουν την ομάδα και παράλληλα να εκμεταλλευτούν την ευκαιρία ανάδειξης που δίνει ο Πανιώνιος σε κάθε παίκτη της ενδεκάδας του. Πολλά συγχαρητήρια! Μαρουκάκης: δεν ξέρω αν τον φωνάζουν μπετατζή, εμένα προσωπικά μ' αρέσει. Θεωρώ ότι είναι παίκτης που πρέπει να πάρει ευκαιρίες. Το απέδειξε χθες.  Μπήκε για λίγο και είχε δοκάρι (παραλίγο να σκοράρει). Αυτή είναι η δουλειά του επιθετικού. Να σκοράρει, χωρίς να πρέπει να μας απασχολεί ο τρόπος.

Ξενέρα...

Ήταν γνωστό ότι παίζαμε το παιχνίδι της χρονιάς. Αντιλαμβανόμαστε από τα πρώτα λεπτά ότι θα αντιμετωπίζαμε έναν ακίνδυνο, τραγικό θα έλεγα Άρη. Κι όμως, κόντρα σε μια τέτοια ομάδα, ευτυχήσαμε να δούμε το πρώτο σουτ εκ μέρους μας περίπου στο 20 και το δεύτερο λίγο πριν από τη λήξη του ημιχρόνου. Με τέτοια απόδοση, το γκολ του Καμπάνταη δεν ήταν αρκετό κι έτσι επιτρέψαμε στον Άρη, που αγωνίζονταν περίπου 30 λεπτά με παίκτη λιγότερο (!!!), να κάνει την ανατροπή και να φύγει με 6 πόντους από τη Ν. Σμύρνη. Αμφιβάλω αν η ομάδα της Θεσσαλονίκης θα ξαναφύγει με διπλό από την οποιαδήποτε έδρα. Με δεδομένο ότι στο Βικελιδης έχουμε μόλις μια νίκη τα τελευταία 50 χρόνια, την ήττα αυτή θα την πληρώσουμε πολύ ακριβά...Όταν δεν μπορείς να κερδίσεις τον ευκολότερο αντίπαλο στην έδρα σου τότε το ζήτημα της παραμονής είναι εξαιρετικά δύσκολο...

Ο κος Παντέλης παρουσίασε μια ομάδα που πραγματικά δεν αξίζει να ονομάζεται Πανιώνιος. Δεν αξίζει να εμφανίζεται με τα κυανέρυθρα και πιθανότατα βάση απόδοσης να μην αξίζει να παραμείνει στην κατηγορία. Όχι δεν φταίνε οι παίκτες. Τους ίδιους πάνω κάτω παίκτες, όταν τους δούλευαν άλλοι προπονητές, τους βλέπαμε να παίζουν καλή μπαλίτσα. Για 'μένα, για τη σημερινή απόδοση του Πανιωνίου ευθύνεται η τεχνική ηγεσία αλλά κι εκείνοι που αποφάσισαν να δώσουν τα ηνία της ομάδας στον κο Παντέλη.  Δεν υπήρχε κανένας λόγος να φύγει από την ομάδα ο κος Παναγόπουλος, ακόμη και μετά την αποχώρησή του όμως υπήρχαν λύσεις. Βρείτε ένα προπονητή της προκοπής ή δείτε την ομάδα να πέφτει. Τόσο απλά.

Αν τα ποσά στα οποία αναφέρεται ο κος Τσακίρης έχουν όντως μπει στα ταμεία, τότε δεν υπάρχει δικαιολογία. Έχουμε τη δυνατότητα να βρούμε ένα σοβαρό προπονητή που θα μπορέσει να δώσει στην ομάδα τα στοιχεία που της λείπουν. Ευτυχής συγκυρία ότι αυτή τη στιγμή υπάρχουν καλοί διαθέσιμοι προπονητές (βλέπε Τσιόλης, Χριστόπουλος κ.λ.π)..Γι αυτό όμως απαιτείται μια απόφαση. Είτε από τον κο Παντέλη να παραιτηθεί είτε από τη διοίκηση να τον αντικαταστάσει...

Αν πάλι δεν υπάρχουν τα χρήματα που ακούμε, τότε και πάλι υπάρχει λύση. Πρώτος ο Τερεζόπουλος και μαζί του όλο το τεχνικό επιτελείο της Κ-20. Ότι είναι να κάνετε όμως, κάντε το γρήγορα. Είναι πρώτης τάξεως ευκαιρία η διακοπή του προταθλήματος...