Παγωμένη πρώτη

Η πρώτη προπόνηση κάθε ομάδας είναι μια μέρα γιορτής. Νέοι στόχοι, νέοι παίκτες, νέες ελπίδες.

Δυστυχώς η χθεσινή πρώτη του Πανιωνίου δεν ήταν έτσι.

Για τρίτη συνεχόμενη χρονιά ο αγωνιστικός στόχος της ομάδας είναι η παραμονή. Αν σε αυτό υπολογίσει κανείς ότι  και τα προηγούμενα χρόνια «φλερτάραμε» με τον υποβιβασμό, καταλαβαίνουμε ότι για έξι τουλάχιστον χρόνια βρισκόμαστε στον ίδιο περίπου παρονομαστή. Άρα νέους στόχους δεν έχουμε.

Νέοι παίκτες: στην χθεσινή προπόνηση είδαμε αρκετούς πιτσιρικάδες, κάποιους από τους παίκτες που έχουν έρθει σε προφορική συμφωνία, ενώ δεν είδαμε τον Καλίν, και τον Καμπάνταη. Εφόσον δεν έχουμε λάβει φορολογική και ασφαλιστική ενημερότητα οι συμφωνίες και τα συμβόλαια των παικτών είναι μετέωρα. Συνεπώς όσοι βρεθήκαμε χθες στο γήπεδο δεν ξέρουμε αν είδαμε το ρόστερ της ομάδας ή όχι.

Νέες ελπίδες: Η μοναδική ελπίδα είναι η υπαγωγή σε κάποιο ευεργετικό άρθρο ή ο διακανονισμός των χρεών με κάποια καλύτερη ρύθμιση. Μαθαίνουμε ότι ο φάκελος ετοιμάζεται, ότι όλα πάνε καλά, πρέπει όμως να συνειδητοποιήσουμε ότι η λύση πρέπει να βρεθεί μέχρι τις 31/7 όταν και απ’ όσο γνωρίζω, λήγει η προθεσμία υποβολής των νέων συμβολαίων. Κινδυνεύουμε λοιπόν να πετύχει η εγχείρηση αλλά να πεθάνει ο ασθενής…

Ακριβώς επειδή δεν έχουμε νέους στόχου, νέους παίκτες και νέες ελπίδες, ο κόσμος που τίμησε την ομάδα με την παρουσία του ήταν λίγος. Για να ακριβολογώ, δεν θυμάμαι να έχω δει λιγότερους τα τελευταία χρόνια. Το ακόμη πιο άσχημο όμως ήταν η μάλλον κρύα ατμόσφαιρα που επικρατούσε.

Η διοίκηση της ομάδας πρέπει να λάβει υπόψιν της κάποια δεδομένα από τη χθεσινή πρώτη. Οι φίλαθλοι είναι κουρασμένοι και οι οργανωμένοι αντιμετωπίζουν τα δικά τους προβλήματα. Αυτό σημαίνει ότι στην παρούσα φάση είναι επιτακτική η αναθέρμανση του ενδιαφέροντος του κόσμου για την ομάδα. Οι πιτσιρικάδες θα χρειαστούν τύχη και στήριξη. Οι άδειες εξέδρες θα μας δημιουργήσουν τεράστιο πρόβλημα.

Λύση: Τα διαρκείας δεν αποτελούσαν ΠΟΤΕ σοβαρό έσοδο για τον Πανιώνιο. Όταν λοιπόν δεν μπορείς να μαζέψεις χρήματα είναι καλό να μαζεύεις κόσμο. Να μην ξεχνάμε ότι για να έχουν νόημα οι νομικές ενέργειες πρέπει η ομάδα να παραμένει στην κατηγορία και να εισπράττει σημαντικά ποσά από τα τηλεοπτικά ή από τις μεταγραφές. Μια λοιπόν η κύρια πηγή εσόδων μας βρίσκεται εκεί και όχι στα διαρκείας, πρέπει να διαθέσουμε τα εισιτήρια διαρκείας σε τιμές ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΆ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ, με σκοπό όχι να μαζέψουμε λεφτά αλλά φιλάθλους. Όλοι όσοι το έχω συζητήσει συμφωνούμε ότι η τιμολογιακή πολιτική τα ομάδας είναι εντελώς λανθασμένη διότι ούτε φέρνει σημαντικά έσοδα, ούτε δημιουργεί νέους φιλάθλους και την μελλοντική στήριξη της ομάδας. Θα χρειαστεί μια γενναία απόφαση και μια σημαντική μείωση των τιμών διαρκείας, ακόμη και σε επίπεδο που θα μπορούσε να  θεωρηθεί εξευτελιστικό, προκειμένου να εξασφαλίσουμε την στήριξη που η ομάδα χρειάζεται.

Ας αφήσουμε την προπονητική ομάδα (η οποία φέτος είναι εξαιρετική) να κάνει τη δουλειά της, ας της ευχηθούμε να έχει την τύχη που είχαν οι δύο προηγούμενες  και αν δώσουμε την ευκαιρία στον κόσμο να στηρίξει το μεγάλο ταλέντο αυτών των νεαρών παιδιών.

Πρόταση: 50 ευρώ διαρκείας στην 1-2, 100 ευρώ διαρκείας στην 4-7 και σημαντική μείωση σε κάθε άλλη θύρα. Φέρτε αυτόν τον ταλαιπωρημένο κόσμο στο γήπεδο!!!

Ξεκίνημα

Τη Δευτέρα 30/6 και αν δεν κάνω λάθος στις 18:00 θα γίνει η πρώτη προπόνηση της ομάδας για την αγωνιστική σεζόν 2014-2015. Το τεχνικό επιτελείο έχει καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε να υπάρχει πληρότητα σε όλες τις γραμμές, δεδομένων των οικονομικών συνθηκών.

Αυτή η χρονιά θα είναι περίεργη. Η φουρνιά των νέων παικτών που θα κληθούν να υπερασπίσουν την ιωνική ασπίδα είναι πολύ καλή. Καλύτερη από την περίφημη γενιά των μωρών του Ελέ. Η βασική τους διαφορά είναι ότι οι νέοι μας παίκτες είναι πράγματι μωρά ενώ ο κος Ελευθερόπουλος είχε την τύχη, ανάμεσα σε αρκετούς ταλαντούχους νεαρούς παίκτες να έχει και αξιόλογους έμπειρους και μάλιστα σε κάθε γραμμή. Μολονότι ο Δημήτρης Τερζόπουλος είναι ανάμεσα στους καλύτερους πρωτοεμφανιζόμενους στην κατηγορία προπονητές, σίγουρα θα χρειαστεί την τύχη που είχε και ο Δημήτρης Ελευθερόπουλος και ο κος Παντέλης.

Σίγουρα δεν είναι μόνος ο Πανιώνιος που αντιμετωπίζει τεράστια οικονομικά προβλήματα, από την άλλη πλευρά σε ένα πρωτάθλημα από το οποίο θα υποβιβαστούν τέσσερις ομάδες σίγουρα θα ευνοηθούν αυτές οι οποίες θα βρίσκονται σε κάπως καλύτερη κατάσταση και θα μπορέσουν να ενισχυθούν κατά τρόπο ουσιαστικό. Τέλος, η ομάδα θα πρέπει να αντιμετωπίσει τον ίδιο της τον εαυτό, δηλαδή την κόπωση ή ακόμη και την αδιαφορία των φιλάθλων, οι οποίοι για έκτη συνεχόμενη χρονιά θα αρκεστούν στον στόχο παραμονής και μάλιστα σε ένα ομιχλώδες διοικητικό και οικονομικό τοπίο.

Να μην ξεχνάμε κάτι βασικό. Η ομάδα φέρεται να έχει συμφωνήσει με αρκετούς νέους και φιλόδοξους παίκτες από χαμηλότερες κατηγορίες. Φαντάζομαι ότι όλοι αυτοί θα παρουσιαστούν τη Δευτέρα. Όμως αν δεν υπαχθούμε σε κάποια ευνοϊκή ρύθμιση ή αν η υπαγωγή γίνει αργότερα από την 31/7/2014 όταν και λήγει η προθεσμία υποβολή των νέων συμβολαίων τότε η ομάδα που θα παρουσιαστεί τη Δευτέρα δεν θα έχει καμία σχέση με αυτή που θα κληθεί να συμμετάσχει στο όποιο πρωτάθλημα.

Η αβεβαιότητα είναι μεγάλη, όπως και η κόπωση του κόσμου. Όπως κι αν έχει η κατάσταση, οφείλουμε τη Δευτέρα να στηρίξουμε το νέο ξεκίνημα αλά και τους ανθρώπους που αυτή τη δεδομένη στιγμή ρισκάρουν χρήματα και την προσωπική ή επαγγελματική τους φήμη, προκειμένου να μπορέσει ο Πανιώνιος να σταθεί στα πόδια του.

Γύρω γύρω όλοι και στη μέση ο ερασιτέχνης

Είχα καιρό να κυκλοφορήσω σε πανιώνια στέκια και να συλλέξω πληροφορίες για την ομάδα. Είναι γεγονός ότι εδώ και αρκετό καιρό αντιμετωπίζω το ίδιο πρόβλημα με πολλούς άλλους φίλους. Με έχει κουράσει τόσο πολύ η Πανιώνια καθημερινότητα που πλέον δεν έχω και πολύ μεγάλη όρεξη να ασχοληθώ μαζί της.

Για να μη μακρηγορώ με μεγάλους προλόγους, θα ήθελα να σας μεταφέρω το συναίσθημα που αποκόμισα. Φαίνεται ότι γίνεται σοβαρή προσπάθεια με την υπαγωγή της ομάδας στο 106  ή σε κάποιο άλλο ευεργετικό νόμο που θα μας δώσει την ευχέρεια να ανασάνουμε οικονομικά. Απ’ ότι καταλαβαίνω, από την έναρξη του διαχειριστικού ελέγχου μέχρι σήμερα δείχνει να έγινε καλή δουλειά, τέτοια που να μπορεί να υποστηρίξει αξιοπρεπώς το δικόγραφο που θα κατατεθεί. Δεν υποστηρίζω ότι θα υπαχθούμε οπωσδήποτε στο άρθρο. Το θεωρούσα και το θεωρώ εξαιρετικά δύσκολο. Είναι ένας στόχος που πιθανότατα θα μπορούσε να επιτευχθεί στα πλαίσια μιας πολιτικής απόφασης προκειμένου να κάνει restart το ελληνικό ποδόσφαιρο, δεδομένου ότι πολλές ομάδες αντιμετωπίζουν τα ίδια ή και μεγαλύτερα προβλήματα. Κάποιοι, πέρα από το 106 αναμένουν και την ψήφιση ενός νέου νόμου που θα προσφέρει μακροχρόνιο διακανονισμό των οφειλών προς το δημόσιο. Αυτά είναι τα καλά νέα. Όσο αισιόδοξα κι αν ακούγονται τα πράγματα, πρέπει όλοι μας να συνειδητοποιήσουμε ότι στην όποια προσπάθεια έχουμε αντίπαλο τον χρόνο. Αυτή τη στιγμή δεν έχουμε φορολογική και ασφαλιστική ενημερότητα, πράγμα που σημαίνει ότι δεν μπορούμε να ανεβάσουμε παίκτες από τις υποδομές, ούτε βέβαια να οριστικοποιήσουμε τα συμβόλαια των παικτών που φέρονται ότι έχουν προχωρήσει σε προφορική συμφωνία συνεργασίας. Ότι θετικό μπορεί να έρθει μέσω των δικαστηρίων ή της πολιτείας, πρέπει να έρθει γρήγορα. Διαφορετικά θα κινδυνεύσουμε να πούμε ότι η εγχείρηση πέτυχε αλλά ότι ο ασθενής πέθανε.

Κλείνοντας, θα ήθελα να σχολιάσω και ένα θέμα που αφορά στο μπάσκετ. Διαβάζουμε τις τελευταίες μέρες για τις επαφές ανάμεσα στον ΚΑΕ και τον Ερασιτέχνη προκειμένου ο τελευταίος να αναλάβει την τύχη της ομάδας, με τρόπο αντίστοιχο της συνεργασίας ΠΑΕ, Τσακίρη, Ερασιτέχνη (αναλάβετε και θα τσοντάρω). Πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι ο ερασιτέχνης δεν μπορεί να αναλάβει τέτοιο βάρος. Ήδη είναι μεγάλη υπερβολή ότι θεωρητικά διαχειρίζεται μια ΠΑΕ. Δυστυχώς το μητρικό σωματείο δεν έχει ούτε τα μέσα, ούτε την πληθώρα στελεχών για να μπορέσει να ανταποκριθεί σε μία τέτοια πρόκληση. Πέραν αυτού όμως υπάρχει και ένα άλλο θέμα. Όταν μια ανώνυμη αθλητική εταιρεία έρχεται στα χέρια του ερασιτέχνη, είναι προφανές ότι αποψιλώνεται από παίκτες και από μπάτζετ. Συνεπώς το συμβούλιο του ερασιτέχνη, αν και δεν έχει ουσιαστική ευθύνη ούτε τα μέσα, είναι έκθετο στον κόσμο για πιθανή αγωνιστική αποτυχία. Αυτό το βρίσκω εξαιρετικά άδικο. Θεωρώ ότι είναι πολύ προτιμότερο τη διοίκηση να την αναλαμβάνουν άνθρωποι που να μπορούν και να θέλουν να εμπλακούν με τον επαγγελματικό αθλητισμό και όχι να πετάμε διαρκώς το μπαλάκι στον ερασιτέχνη, ο οποίος αντιμετωπίζει κι αυτός τεράστια προβλήματα.

The Ranch

Πολλές φορές, όταν διαβάζουμε ότι κάποιος με οικονομική επιφάνεια θέλει να βοηθήσει την ομάδα, θεωρούμε ότι αυτός έχει στο σπίτι του μια μηχανή που τυπώνει χρήματα έτοιμα προς πέταμα στον Πανιώνιο. Είναι προφανές ότι οι άνθρωποι που βοηθούν τον Πανιώνιο, χρειάζονται και τη δική μας συνδρομή. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποία γράφω το συγκεκριμένο άρθρο.

Ανάμεσα στα πρόσωπα της περίφημης επιτροπής σωτηρίας είναι και ο Κυριάκος Σκούρας, ιδιοκτήτης του κέντρου αναψυχής « The Ranch» στο Σοφικό Κορινθίας.

Το Ranch είναι ένα θεματικό πάρκο στο οποίο αναπαρίσταται μια ολόκληρη πόλη της Άγριας Δύσης. Πέρα από αυτό, λειτουργεί ως κατασκηνωτικός χώρος και ως αθλητικό κέντρο καθώς διαθέτει αθλητικές εγκαταστάσεις ποδοσφαίρου, μπάσκετ, βόλει ,κολύμβησης και τοξοβολίας.

Έναντι ενός ιδιαίτερα προσιτού αντιτίμου (με ή χωρίς φαγητό) μια οικογένεια μπορεί να περάσει μια όμορφη ημέρα με ποικίλες δραστηριότητες. Μπορεί να κάνει ιππασία, να αθληθεί να περιηγηθεί τους χώρους της καουμπόικης πόλης, να κάνει το γύρο του πάρκου με το τρενάκι και πολλά άλλα. Μπορεί να επισκεφθεί τα μαντριά με τα αγριογούρουνα, τα πρόβατα και τα ελάφια, να δει άλογα πόνυ και να παρακολουθήσει δραστηριότητες στο εκπαιδευτικό χωριό.  Στον χώρο υπάρχει καφετέρια, εστιατόριο, κιόσκι με γρήγορο φαγητό κ.λ.π. Το πολύ θετικό είναι ότι όλα τα προϊόντα, συμπεριλαμβανομένων και των αναμνηστικών πωλούνται σε πολύ προσιτές τιμές. Γενικά στο Ranch είχα την αίσθηση ότι ο χώρος φτιάχτηκε για να περνάει καλά μια οικογένεια, χωρίς να νοιώθει ότι ξοδεύει υπερβολικά χρήματα. Σε κάθε περίπτωση υπάρχει η δυνατότητα να περιορίσει κάποιος ακόμη περισσότερο το όποιο κόστος, φέρνοντας μαζί το δικό του φαγητό. Είδα πολλούς που έκαναν πικ νικ. Όπως προανέφερα, το καλοκαίρι το Ranch λειτουργεί και ως παιδικές κατασκηνώσεις, με το κόστος συμμετοχής να καλύπτεται από τα περισσότερα ταμεία.

Οι εντυπώσεις μου από το Ranch είναι απόλυτα θετικές, ιδίως λόγω του Value for Money και προτρέπω όλους τους φίλους Πανιώνιους που θέλουν να περάσουν μια ξεχωριστή ημέρα (ή ακόμη αι να διανυκτερεύσουν στον χώρο) να προτιμήσουν το καουμπόικο χωριό στο καταπράσινο Σοφικό Κορινθίας.

Δημήτρης Τερεζόπουλος

Λίγο πολύ όλοι περιμέναμε τη λύση της συνεργασίας με τον Νίκο Αναστόπουλο. Η ομάδα, δυστυχώς, δεν μπορούσε να αντέξει το συμβόλαιό του ( το οποίο απ’ όσο γνωρίζω ήταν ιδιαίτερα λογικό). Ο Αλενατόρε είναι από τους προπονητές που από παλιά είχα στο μυαλό μου ότι θα μπορούσαν να προσφέρουν στην ομάδα και για τον λόγο αυτό είδα με καλό μάτι την πρόσληψή του (ανεξάρτητα από το αν πίστευα ότι ο Παναγόπουλος είχε και μπορούσε να δώσει πράγματα). Στο διάστημα που έμεινε στην ομάδα δεν είδαμε κάτι σπουδαίο σε επίπεδο απόδοσης, σίγουρα όμως πέτυχε νίκες σε παιχνίδια κλειδιά για την παραμονή με κυριότερο το παιχνίδι με τον Απόλλωνα. Πιθανολογώ ότι λόγω εμπειρίας  έδωσε σιγουριά στους παίκτες, ενώ λέγεται ότι κράτησε καλά και τα αποδυτήρια. Συνολικά λοιπόν, στο διάστημα που έμεινε, προσέφερε και τον ευχαριστούμε γι’ αυτό.

Ο Αναστόπουλος, αν και έμπειρος προπονητής, δεν ξέρω κατά πόσο έχει την ικανότητα ή την υπομονή να αναδείξει νέους παίκτες. Δυσκολεύομαι να θυμηθώ παίκτη που να έχει αναδείξει, γεγονός που ίσως και να οφείλετε στο ότι δύσκολα στεριώνει σε ομάδα για μεγάλο διάστημα. Γενικά όμως εκτιμώ ότι έχει την τάση να στηρίζεται σε έμπειρους παίκτες.

Ο Πανιώνιος όμως της επόμενης σεζόν θα είναι μια εντελώς νέα και σε μεγάλο βαθμό άπειρη ομάδα ( τι ‘χες Γιάννη τι ‘χα πάντα), η οποία θα απαρτίζεται κυρίως από παίκτες της Κ20 και ίσως 1-2 έμπειρους, εάν και εφόσον κατορθώσουμε να πάρουμε μια προσωρινή φορολογική ενημερότητα. Τον ρόλο αυτό μπορεί να τον παίξει άνετα ο Δημήτρης Τερεζόπουλος.

Ο Τερεζόπουλος δεν είναι ένας τυχαίος προπονητής. Έχει επιδείξει σημαντικές επιτυχίες στις ομάδες υποδομών που ανέλαβε. Για έξι ολόκληρα χρόνια ήταν προπονητής σε τμήματα του ερασιτέχνη. Έχει πάρει δύο πρωταθλήματα ΕΠΣΑ με τους εφήβους, ενώ θα μπορούσε να συνεχίσει την καλή δουλειά αν δεν προσλαμβάναμε την ομάδα των Ιταλών προπονητών, που τελικά δεν γνωρίζω, παρά το βαρύ βιογραφικό τους, τι υπηρεσίες προσέφεραν στην ομάδα. Ο Τερεζόπουλος προσελήφθη άμεσα από τον Ολυμπιακό, στον οποίο έμεινε συνολικά τέσσερα χρόνια, κατακτώντας δύο πρωταθλήματα Κ17. Από το καλοκαίρι και κατόπιν εισήγησης του Έβανς Παυλόπουλου, εργάζεται και πάλι στον Πανιώνιο και συγκεκριμένα στην Κ20 ομάδα, με την οποία κατέκτησε την τρίτη θέση στο πρωτάθλημα. Απ’ όσο γνωρίζω είναι κάτοχος του UEFA PRO, που σημαίνει ότι έχει και τα τυπικά προσόντα να ηγηθεί της ομάδας.

Φέτος, ανέλαβε την ευθύνη της πρώτης ομάδας σε ένα μόλις παιχνίδι. Στο εντός με τον ΠΑΣ. Όχι μόνο πέτυχε τη νίκη (βασικότατη) αλλά η ομάδα παρουσίασε και πάρα πολύ καλή απόδοση. Τώρα πλέον που έχω δει κάποιες φορές την Κ20 ομάδα, αντιλαμβάνομαι ότι ο Τερεζόπουλος κατάφερε έστω και σε αυτό το παιχνίδι να περάσει στους παίκτες κάποια από τα στοιχεία του παιχνιδιού των μικρών κα συγκεκριμένα το συνεχές γύρισμα της μπάλας και την υπομονή στην επίθεση.

Όλες οι πληροφορίες συγκλίνουν στο ότι ο Τερεζόπουλος είναι ένας πολύ καλός και σοβαρός προπονητής. Για να πετύχει θα χρειαστεί να δουλέψει πολύ, να του βγουν όλοι οι πιτσιρικάδες και να κατορθώσει η ομάδα να αποκτήσει και 2-3 παίκτες με εμπειρίες στην κατηγορία. Σίγουρα θα χρειαστεί και τύχη, την οποία είχαν αρκετοί από τους προκατόχους του που βρέθηκαν σε παρόμοια κατάσταση.

Του εύχομαι ολόψυχα καλή επιτυχία (αν και δεν έχει ανακοινωθεί επισήμως)!

AGAINST MODERN FOOBALL

Τον τελευταίο καιρό, παρακολουθώντας παιχνίδια των Κ ομάδων, νομίζω ότι βρήκα όσα μου έλειπαν από τα Κυριακάτικα μεσημέρια του χειμώνα. Προσπάθεια, πολύ ωραία μπάλα, όμορφο κλίμα στην εξέδρα και όλα αυτά χωρίς το άγχος αδειοδοτήσεων, τις φήμες, τα στοιχήματα, τους επαγγελματίες παράγοντες, τους διάφορους επενδυτές, τις ομάδες διάσωσης, τα άρματα, τον Βαγγέλα, τον Κάκο και τους λοιπούς συγγενείς που σε κάνουν να αναρωτιέσαι τον λόγο που πληρώνεις εισιτήριο για να χαλάς τη διάθεσή σου. Το ποδόσφαιρο που όλοι αγαπάμε ως θέαμα ζει. Απλά βρίσκεται στα πρωταθλήματα υποδομών.

Όλα αυτά σε υπερθετικό βαθμό υπήρχαν στον σημερινό τελικό ΕΠΣΑ Κ15. Εκπληκτική ατμόσφαιρα στην εξέδρα, πολύς κόσμος, ωραίο κλίμα ανάμεσα στους φιλάθλους, θέαμα, πάρα πολλές ευκαιρίες εκ μέρους του Πανιωνίου και ένα χαμένα πρωτάθλημα το οποίο κατέκτησε ο πιο τυχερός κι από τον Γκαστόνε Απόλλων.

Η ομάδα μας έχασε πολλές και μεγάλες ευκαιρίες, είχε τρία δοκάρια και πιθανότητα θα μπορούσε να είχε κερδίσει και πέναλτι αν... Στον αντίποδα ο Απόλλωνας έκανε ένα σουτ και πέτυχε ένα γκολ. Αυτά συμβαίνουν. Η ίδια η ζωή δεν είναι δίκαια. Γιατί να είναι ο αθλητισμός;

Όπως κι αν έχει, χάρηκα γιατί κατάλαβα ότι το δέντρο του Πανιώνιου έχει πολλές και βαθιές ρίζες. Όσες κι αν κοπούν το δέντρο θα γίνεται όλο και ψηλότερο αρκεί να υπάρχουν άνθρωποι με αγάπη και μεράκι για το σύλλογο και τα νέα παιδιά. Με καλύτερη οργάνωση και συνεννόηση ανάμεσα σε ΠΑΕ και ερασιτέχνη μπορούμε να πετύχουμε θαύματα. Μέχρι τότε θα βγάζουμε ταλέντα, ταλαιπωρώντας όμως 400 οικογένειες αθλούμενων λόγω των οργανωτικών προβλημάτων, των μικροεγωισμών και της ασυνεννοησίας.

Κλείνοντας θα ήθελα να συγχαρώ την Κ15 ομάδα του Πανιωνίου (παίκτες, προπονητή, υπεύθυνους) για τον καλό αγώνα που έδωσαν όλη τη χρονιά. Μπορεί να μην κατάφεραν τον στόχο. Δεν πειράζει. Πείσμα, πίστη και πολύ δουλειά και η επιτυχία θα έρθει. Μπράβο παιδιά!!!

να μη ξεχασω

Κυριακή 4\5\2014 ωρα 17:00. Γήπεδο Νεας Σμύρνης, τελικος ΕΠΣΑ. Η Κ 15 του Πανιώνιου αντιμετωπίζει τον Απόλλωνα Σμύρνης. Όλοι εκεί!