Ο κύκλος των χαμένων βαθμών

Για άλλη μία φορά χάσαμε την ευκαιρία να μαζέψουμε υπερπολίτιμους βαθμούς και να τελειώνουμε μια και καλή με την υπόθεση της παραμονής. Η διαφορά όμως με τις προηγούμενες φορές είναι ότι χθες η ομάδα απέδωσε πολύ καλό ποδόσφαιρο στο πρώτο ημίχρονο, ήταν πολύ καλή στην άμυνα (ανεξάρτητα από τα δύο γκολ που δέχθηκε) ενώ κατά τη γνώμη μου αντιμετωπίστηκε χειρουργικά από τον διαιτητή του αγώνα. Δεν θα ήθελα να είμαι απόλυτος στην άποψή μου όμως και το πέναλτι που μας καταλογίστηκε θεωρώ ότι ήταν υπερβολικό, αφού ο Παπαδόπουλος διώχνει μπάλα, πολύ περισσότερο όμως μας στοίχισε το πέναλτι που δεν καταλογίστηκε στον Γιάννου όταν ξεκάθαρα ο αμυντικός τον ανέτρεψε εντός περιοχής, αφού προηγουμένως του είχε κάνει λαβή τζούντο (δεν ξέρω για ιπόν αλλά ένα βαζάρι το έπαιρνε άνετα σε αγώνα τζούντο).

Στο παιχνίδι της παραμονής και των ισοβαθμιών δεν είναι άσχημος ο βαθμός, το σίγουρο όμως είναι ότι μπορούσαμε άνετα να έχουμε άλλους δύο βαθμούς και σε συνδυασμό με νίκη επί του Λεβαδειακού να καθαρίζαμε δια παντός…Σε κάθε περίπτωση η εμφάνιση ήταν ιδιαίτερα θετική και αξίζουν συγχαρητήρια σε παίκτες και τεχνική ηγεσία.

 

Θα ήθελα να τονίσω κάποιες συμπτώσεις. Τον τελευταίο καιρό δεχόμαστε γκολ στο δεύτερο ημίχρονο, όταν η ομάδα πέφτει  πολύ σε απόδοση. Κάποιες φορές δείχνει κουρασμένη ενώ σε αρκετές περιπτώσεις γυρνάει σε άμυνα παραχωρώντας πάρα πολύ χώρο στον αντίπαλο. Αυτή η τακτική έχει κάποια λογική, δυστυχώς όμως σε εμάς δεν αποδίδει, ίσως γιατί δεν διαθέτουμε έμπειρους αμυντικούς και αμυντικά χαφ. Ίσως αυτά τα ζητήματα να πρέπει να εξεταστούν από την τεχνική ηγεσία ενόψει των επόμενων παιχνιδιών που είναι ιδιαίτερα κρίσιμα. Αν η ομάδα αποδίδει το ποδόσφαιρο που έδειξε στο χθεσινό πρώτο ημίχρονο, είναι πιο προσεκτική και ελάχιστα πιο τυχερή (και όλα αυτά υπό την προϋπόθεση ότι η διαιτησία θα μας παίζει σωστά) δεν έχει να φοβηθεί τίποτα.

 

Ακολουθεί ο τελικός με τη Λειβαδιά. Όσοι φίλοι μείνουν στην Αθήνα θα πρέπει να υποστηρίξουν με θέρμη την ομάδα γιατί πραγματικά ίσως και να είναι το σπουδαιότερο παιχνίδι της χρονιάς.

Του Αγίου Βαλεντίνου γύρισε ο τροχός για τον φτωχό

Πολύ μεγάλης βαθμολογικής σημασίας νίκη πετύχαμε σήμερα στη διαχρονικά πιο φιλόξενη για 'μας έδρα του πρωταθλήματος. Η νίκη αυτή ισοφαρίζει τη βαθμολογική απώλεια του παιχνιδιού με την Κέρκυρα, από την άλλη όμως, υπό την προϋπόθεση ότι θα είχαμε συγκεντρώσει περισσότερους βαθμούς στα παιχνίδια με την Ξάνθη και την Κέρκυρα θα μπορούσε να σφραγίζει το εισιτήριο της παραμονής.

Νομίζω ότι κανείς από εμάς δεν περίμενε μια τόσο άνετη νίκη σε ένα τόσο κακό αγωνιστικό χώρο και μάλιστα σε ένα τόσο ανιαρό παιχνίδι. Κι όμως τα έφερε έτσι η τύχη ώστε να καταφέρουμε να κερδίσουμε εκτός έδρας ύστερα από πάρα πολύ καιρό, να πετύχουμε τρία τέρματα (τα δύο από αμυντικούς μας)  και το ένα από αυτά από στημένη φάση...Με λίγα λόγια συνωμότησε το σύμπαν υπέρ μας, κατά Κοέλιο...

Καλώς ή κακώς πρέπει σύντομα να αφήσουμε πίσω μας τη συγκεκριμένη νίκη, γιατί τίποτα δεν έχει κριθεί ακόμη και επιπλέον τα δύσκολα είναι ακόμη μπροστά μας. Στο προσεχές διάστημα έχουμε παιχνίδια τελικούς, αλλά βέβαια και κάποιους σίγουρους βαθμούς (με Νίκη και πιθανόν με ΟΦΗ).

Όσο καλά είναι σήμερα τα πράγματα για το ποδόσφαιρο, τόσο δραματικά είναι για το μπάσκετ. Πολύ φοβάμαι ότι πληρώνουμε με τον χειρότερο τρόπο μια σειρά λαθών. Η ομάδα, όντας οικονομικά εξαρτημένη από τον κο Λιανό, δεν μπόρεσε να αντέξει την αποχώρησή του, δεν είχε το υπόβαθρο να στηριχτεί στις ακαδημίες, δεν είχε έμπειρα στελέχη και φυσικά πλήρωσε την έλλειψη συγκεκριμένου σχεδίου και αλλοπρόσαλλες διοικητικές επιλογές, όπως η άνευ λόγου απομάκρυνση του Βαγγέλη Αλεξανδρή. Δεν ξέρω αν η ομάδα μπορεί να αντέξει την Α2 ή θα αναγκαστεί να βρεθεί στα τάρταρα. Αν αυτό συμβεί, τότε θα πρέπει να στηριχτεί στις υποδομές. Ποιά είναι όμως η κατάσταση των υποδομών;

Νομίζω ότι το τμήμα μπάσκετ παρουσιάζει μια αλλοπρόσαλλη εικόνα. Έχει αγωνιστικές επιτυχίες αλλά δεν καταφέρνει να προωθεί παίκτες στην πρώτη ομάδα. Από άποψη στελεχιακού δυναμικού στηρίζεται σε ελάχιστα άτομα, που μπορεί να αγαπούν την ομάδα και το άθλημα και κάποια από αυτά να έχουν και ικανότητες, όμως, λόγω του μικρού τους αριθμού, έχουν επωμιστεί ένα τεράστιο βάρος που δεν ξέρω αν μπορούν να σηκώσουν. Όσο περνάει ο καιρός, οι ακαδημίες γίνονται όλο και πιο κλειστές, όλο και πιο προσωπομετρικές και αποξενώνονται από τον υπόλοιπο ερασιτέχνη, λόγω συγκεκριμένων επιλογών, που δεν θα ήθελα να αναφέρω αυτή τη στιγμή. Ακόμη και η χρησιμοποίηση των αρχικών PBA στα δικά μου μάτια φαντάζει ως μια μορφή περιχαράκωση έναντι του υπόλοιπου ερασιτέχνη. Η περιχαράκωση όμως δημιουργεί τον μαρασμό και ο μαρασμός είναι το τελευταίο πράγμα που θα χρειαστούν οι ακαδημίες, εάν και εφόσον κληθούν να σηκώσουν το βάρος της ανασυγκρότησης της ανδρικής ομάδας. Στο σημείο λοιπόν που έχουμε φτάσει, μάλλον θα πρέπει να γίνει μια μεγάλη κουβέντα και να επανακαθοριστούν οι στόχοι και τα όρια. Αρκεί να υπάρχει διάθεση...

Η αντίφαση χαράς και νίκης, ελπίδας και απελπισίας, δυστυχίας και ευτυχίας, όπως αποτυπώνονται στο σημερινό κείμενο, είναι επί της ουσίας ο Πανιώνιος. Είναι αυτό που αγαπάμε, αυτό που στα δύσκολα μας φέρνει κοντά...

Κατώτεροι των περιστάσεων

Στον σημερινό τελικό, γιατί πλέον κάθε παιχνίδι θα είναι ένας τελικός, όλοι σταθήκαμε κατώτεροι των περιστάσεων. Λίγος κόσμος και άνευρος, ασύνδετη, απρόσεκτη και χαλαρή ομάδα και προπονητής που απλά δεν βοήθησε από τον πάγκο. Αποτέλεσμα να παραχωρήσουμε ισοπαλία σε μία από τις χειρότερες ομάδες που έχουν περάσει φέτος από τη Ν. Σμύρνη και ενώ δεν είχαμε το παραμικρό περιθώριο. Ενώ λίγο ή πολύ όλοι βρίσκουν τον δρόμο τους, εμείς κινούμαστε στον ίδιο φαύλο κύκλο.

 

Πριν ξεκινήσει το παιχνίδι είχα ένα σύντομο διάλογο με ένα καλό φίλο, με τον οποίο πολλές φορές έχουμε συμφωνήσει ότι διαφωνούμε, ο οποίος μου είπε ότι ουσιαστικά πληρώνουμε την  επιλογή της διοίκησης να αναθέσει την ομάδα στον Τερεζόπουλο και όχι σε ένα κανονικό προπονητή τύπου Ουζουνίδη, ο οποίος καταφέρνει να παίρνει βαθμούς. Προσωπικά, αυτό που βλέπω είναι ότι από την αρχή της σεζόν, η ομάδα είναι λίγο πολύ η ίδια, δηλαδή δέχεται πολύ εύκολα γκολ και μάλιστα με τον ίδιο πάνω κάτω τρόπο, σκοράρει δύσκολα και δεν είναι παραγωγική όταν ο Ιμπαγάσα και ο Κολοβός δεν είναι σε καλή μέρα. Δυστυχώς αυτό έχει συμβεί πάρα πολλές φορές φέτος. Οι λίγοι που μαζευόμαστε όταν μπορούμε στο γήπεδο, έχουμε βαρεθεί είτε με τον Τερεζόπουλο, είτε με τον Ουζουνίδη, να βλέπουμε την ομάδα να σπαταλά βαθμούς που έχει απόλυτη ανάγκη. Συνεπώς μάλλον δεν ήταν θέμα προπονητή αλλά γενικότερης ποιότητας και χημείας.

 

Στο σημερινό πρώτο ημίχρονο η Κέρκυρα ήταν χαλαρή στην άμυνα, με αποτέλεσμα να έχουμε όλη την ευκαιρία να δημιουργήσουμε ένα σκορ ασφαλείας, αν απλά εκμεταλλευόμασταν μία - δυο από τις αρκετές σημαντικές ευκαιρίες. Δεν τα καταφέραμε... Στο δεύτερο ημίχρονο η Κέρκυρα έσφιξε την άμυνα της, όπως ήταν αναμενόμενο. Αντί να δείξουμε υπομονή και να κυκλοφορήσουμε σταθερά τη μπάλα (κάτι που βλέπαμε από τον Τερεζόπουλο) παίξαμε ένα καταστροφικό παιχνίδι, χωρίς αρχή και τέλος, στηριγμένο στην ατομική έμπνευση του κάθε παίκτη που είχε τη μπάλα στα πόδια του και που ενδεχομένως να ήθελα να φανεί, εις βάρος όμως της ομαδικής προσπάθειας. Η ομάδα αντιμετώπιζε σημαντικά προβλήματα στο κέντρο με χαρακτηριστική τη μεγάλη απόσταση ανάμεσα στις γραμμές. Πολλά λάθη, μεγάλη απροσεξία, ασύνδετο σχήμα... Αδύνατον να σκοράρεις έτσι, ακόμη κι αν ο αντίπαλος παίζει για πάρα πολύ ώρα με 10. Η αλλαγή του Κολοβού (που ήταν κακός πριν τον τραυματισμό του και σίγουρα χώλαινε μετά από αυτόν) άργησε πολύ, με συνέπεια να αργήσει αντίστοιχα και η είσοδος του Μπακασέτα που ήταν απολύτως απαραίτητος από την αρχή σε ένα τέτοιο παιχνίδι. Ο Ιμπαγάσα κλάταρε για άλλη μία φορά και αντικαταστάθηκε...

 

Αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν να πάρουμε μόλις δύο βαθμούς από δύο συνεχόμενα παιχνίδια στα οποία θα μπορούσαμε να είχαμε πάρει 4 ή και 6 βαθμούς και να βλέπουμε τη συνέχεια με αισιοδοξία.

Με δεδομένο ότι εξακολουθούμε να κρατάμε την τύχη στα χέρια μας, αφού στο επόμενο διάστημα θα αντιμετωπίσουμε όλους τους συνδιεκδικητές της παραμονής, αρκετούς δε από αυτούς στο γήπεδό μας, θεωρώ ότι έχουμε κάνει ένα πολύ σημαντικό λάθος σχεδιασμού. Με τόσες εμβόλιμες αγωνιστικές και αντίστοιχα με τόσα προβλήματα που αντιμετωπίζει η ομάδα, θεωρώ ότι ήταν πολύ μεγάλη πολυτέλεια η διεκδίκηση του κυπέλλου. Αυτό δεν θα το έλεγα με την ίδια ευκολία που το λέω σήμερα, αν είχαμε καταφέρει να πάρουμε βαθμούς στα δύο τελευταία παιχνίδια... Πλέον όμως το κύπελλο καθίσταται ένα μεταξωτό βρακί που ίσως να μην ταιριάζει στον μη επιδέξιο ποπό μας... Φέτος, κινδυνεύουμε να στεφθούμε κυπελλούχοι, να γεμίσουμε τα ράφια των παικτών μας με βραβεία MVP και best goal και ταυτόχρονα να αποχωρήσουμε μετ' επαίνων για άλλες κατηγορίες... Ίσως λοιπόν οι έχοντες την ευθύνη της ομάδας να πρέπει να καθίσουν σε ένα τραπέζι και να καθορίσουν τις άμεσες προτεραιότητες της ομάδας.

 

Θα ήθελα απευθύνω ένα ερώτημα.Γνωρίζαμε ότι κάποια στιγμή μέσα στον Ιανουάριο θα γίνονταν το δικαστήριο για την υπαγωγή μας στις διατάξεις του πτωχευτικού κώδικα. Δεν έχουμε πληροφορηθεί τι έγινε με αυτό το ζήτημα. Δικάστηκε η υπόθεση ή μπήκαμε στη ρύθμιση των 75 δόσεων; Το θέμα είναι σημαντικό γιατί αφορά στην οικονομική κατάσταση της ομάδας που είναι εξαιρετικά σημαντική και ασφαλώς θα καθορίσει τον αγωνιστικό προσανατολισμό είτε καταφέρουμε να σωθούμε είτε όχι...

 

Κλείνοντας θα ήθελα να αναφερθώ σε ένα θέμα που δεν έλαβε την έκταση που θα έπρεπε. Αυτό που έγινε στο Αρτάκης χθες ξεπερνά κάθε φαντασία. Είναι αδιανόητο να βρίσκονται σοβαρά τραυματισμένοι φίλαθλοι και οπαδοί, να έχουν καταστραφεί περιουσίες και αυτοκίνητα επειδή κάποιοι έδωσαν εντολή σε μια επίλεκτη ομάδα κρούσης (κατά πως λέγεται) να προκαλέσουν απίστευτης έκτασης επεισόδια, υπό την κάλυψη του τύπου ο οποίος είτε υποβάθμισε το γεγονός είτε παρουσίασε τους μαχαιροβγάλτες ως απλούς ταπεινούς φιλάθλους που δεν κατάφεραν να δουν την ομάδα τους, αν και κάτοχοι εισιτηρίων. Χθες πήραμε μια πρόγευση για το τι έχουμε να δούμε του χρόνου στο πρωτάθλημα και τον αθλητισμό που θα εξαγνιστεί από την επάνοδο της Α.Ε.Κ στην πρώτη κατηγορία...

Σταχτοπούτα

Είχα πολύ καιρό να γράψω, κατά συνέπεια δεν είχα ευχηθεί για τη νέα χρονιά. Χρόνια πολλά λοιπόν, καλή χρονιά σε όλους, με υγεία και εργασία.

Όσο περνάει ο καιρός, γίνεται όλο και πιο δύσκολο να γράψω για τον Πανιώνιο. Ίσως γιατί  η καθημερινότητά του είναι κουραστική και ιδιαίτερα απογοητευτική. Δεν ξέρω αν είναι δική μου άποψη - πιστεύω ότι δεν είναι - αλλά πλέον δεν ελπίζω σε πολλά...

Το επαγγελματικό ποδόσφαιρο είναι αυτό που είναι, παίζεται με τους κανόνες του και η ενασχόληση με αυτό προϋποθέτει μια σειρά ειδικών προσόντων... Στην άκρη λοιπόν.

Η μεγαλύτερη απογοήτευση είναι όλο το υπόλοιπο. Δεν υπάρχει τομέας στο Πανιώνιο οικοδόμημα που να λειτουργεί. Δεν υπάρχουν αρχές, αξίες, προοπτική. Το μόνο που ακους είναι πως ο ένας "δάγκωσε" τον άλλο, πως "παντελώνιασε", πως έβγαλε μεροκάματο...Κανείς δεν συμπαθεί κανέναν και ο καθένας ξεχωριστά βγάζει στη φόρα τα άπλυτα του άλλου  που είναι ίδια ακριβώς με τα δικά του. Μικρομάγαζα, βασίλεια, μικρά και μεγάλα συμφέροντα  και όλα αυτά από υποτιθέμενα διαφορετικούς παράγοντες και φιλάθλους. Έτσι δεν πάμε πουθενά και είναι θέμα χρόνου να καταρρεύσει το οικοδόμημα...

Επειδή τυχαίνει να υπάρχουν στο ποδόσφαιρο ένας δύο άνθρωποι που φροντίζουν για το μέλλον, που τροφοδοτούν την ομάδα με ταλεντάκια, εξακολουθούμε να κρατιόμαστε στη ζωή και να ασχολούμαστε κάπως με το θέμα. Ας έχουμε στο μυαλό μας ότι οι άνθρωποι έρχονται και παρέρχονται, ότι τα ταλέντα στερεύουν και ότι μόνοι μας καταστρέφουμε καθημερινά την δεξαμενή των 3.000 αθλητών που θα μπορούσαν να τροφοδοτούν τον σύλλογο. Δεν είναι τυχαίο που ελάχιστοι παίκτες από τις υποδομές μας φτάνουν στις πρώτες ομάδες των αθλημάτων τους. Αυτό κάτι λέει...

Αφού λοιπόν έκανα τη δημόσια ψυχοθεραπεία μου, ας γράψω και δυο πραγματάκια για το σημερινό παιχνίδι. Από την αρχή της χρονιάς ξέραμε ότι η ομάδα είναι μια Κ20 με την προσθήκη δύο τριών παικτών αξίας. Όταν οι παίκτες αυτοί βρίσκονται σε καλή μέρα και εφόσον κατορθώσουμε να περιορίσουμε τα αμυντικά λάθη παίρνουμε αποτελέσματα. Όταν δεν συμβαίνουν οι παραπάνω προϋποθέσεις, παρουσιάζουμε το κανονικό μας πρόσωπο, δηλαδή μιας ομάδας Κ-20. Κανονική Σταχτοπούτα λοιπόν.

Σήμερα ατυχήσαμε να έχουμε σε πολύ κακή μέρα και τον Κολοβό και τον Ιμπαγάσα, συνεπώς ήταν αδύνατο και να δημιουργήσουμε και να εκτελέσουμε. Όσο κι αυτό πονάει, χάσαμε πανηγυρικά από μία πολύ μέτρια ομάδα... Από την πρόσληψη του κου Ουζουνίδη μέχρι σήμερα είδαμε δυο-τρεις αλλαγές. Πρώτα απ' όλα είχε την τύχη που δεν είχε ο Τερεζόπουλος. Δεύτερον, κατόρθωσε να ανεβάσει ψυχολογικά και αγωνιστικά τον Ιμπαγάσα και τρίτον να βελτιώσει ελαφρώς την αμυντική λειτουργία της ομάδας, ουσιαστικά με το να πείσει τα αμυντικά χαφ να κρατούν περισσότερο τη θέση τους ώστε να μη δημιουργούνται ρήγματα στην άμυνα. Γι αυτό η καλή εικόνα, γι αυτό και οι βαθμοί. Σήμερα δυστυχώς δεν είχαμε τίποτα απ' αυτά και δυστυχώς χάσαμε βαθμούς από μία ποιοτικά κατώτερη ομάδα...Αυτή την ήττα, ίσως και να τη βρούμε μπροστά μας.

Πάνω που λέγαμε ότι θα πάρουμε ανάσα, ξαναβρεθήκαμε να αντιμετωπίζουμε το κάθε επόμενο παιχνίδι ως τελικό, αρχής γεννωμένης από το επόμενο...

Είμαστε μαθημένοι στα δύσκολα, επιλογές δεν έχουμε ούτε περιθώρια να κάνουμε πίσω. Συνεχίζουμε...

Αλλαγή σελίδας

Μετά τα δύο αρητικά αποτελέσματα σε Κέρκυρα και Αγρίνιο και με δεδομένη τη βαθμολογική θέση της ομάδας, ήταν επιβεβλημένη η αλλαγή προπονητή. Ο Δημήτρης Τερεζόπουλος ανέλαβε ουσιαστικά την ομάδα Κ-20 και προσπάθησε μ’ αυτή και με κάποιες λίγες προσθήκες να μας κρατήσει στην κατηγορία. Δούλεψε σκληρά, προσπάθησε έντιμα και για μένα πέτυχε κάτι πάρα πολύ σπουδαίο: να μην δείχνει μια ομάδα πιτσιρικάδων, προερχόμενων από πρωταθλήματα υποδομών και μικρές κατηγορίες παράταιρη σε ένα επαγγελματικό πρωτάθλημα.

Θεωρώ ότι η προσπάθειά του «προδόθηκε» σε ένα κομβικό σημείο το καλοκαίρι. Ίσως υπήρχε σιγουριά ότι ο Αυλωνίτης θα επέστρεφε στην ομάδα και θα θωρακίζονταν ικανοποιητικά τα μετόπισθεν. Ίσως υπήρχε η αισιοδοξία ότι οι επιθετικοί της ομάδας θα μπορούσαν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων. Τελικά δεν έγινε τίποτα από τα δύο και ενώ η ομάδα έδειχνε καλό αγωνιστικό προφίλ δεν μπορούσε να εξασφαλίσει βαθμούς σε παιχνίδια που θεωρητικά ήταν δικά της λόγω των σημαντικών αγωνιστικών ελλείψεων και της απειρίας. Σίγουρα έχει κάνει λάθη και ο Τερεζόπουλος από τον πάγκο, ενώ χρεώνεται και την μη επίλυση συγκεκριμένων προβλημάτων που παρουσίαζε η ομάδα σε κάθε σχεδόν παιχνίδι. Αν τα βάλω όλα αυτά σε μία ζυγαριά θεωρώ ότι το τελικό πρόσημο είναι θετικό για τον Τερεζόπουλο, ο οποίος, είμαι απόλυτα σίγουρος ότι θα έχει μεγάλη εξέλιξη. Όπως και να χει όμως η ομάδα χρειάζονταν ένα ηλεκτροσοκ και εφόσον δεν μπορεί να κάνει σημαντικές αλλαγές στο ρόστερ η μόνη δυνατή κίνηση ήταν η αλλαγή προπονητή.

 

Τις τελευταίες ώρες ακούμε ότι επικρατέστερος για να αναλάβει την τεχνική ηγεσία είναι ο Μαρίνος Ουζουνίδης. Με δεδομένο ότι η αλλαγή προπονητή γίνεται, όπως είπαμε, ως ηλεκτροσοκ στην ομάδα, θεωρούμε ότι ο κος Ουζουνίδης έχει τα απαραίτητα βόλτ για να το πετύχει; Είναι ο προπονητής εκείνος που μπορεί να γεμίσει σιγουριά και αυτοπεποίθηση τους παίκτες και να δώσει ελπίδα στους φιλάθλους; Χωρίς να τον υποτιμώ, νομίζω πως όχι. Θα έλεγα ότι δεν θα είχα αντίρρηση να αναλάμβανε την ομάδα στην αρχή σεζόν, θεωρώ όμως ότι δεν είναι το κατάλληλο πρόσωπο στη δεδομένη συγκυρία. Χρειαζόμαστε έναν έμπειρο προπονητή που με το κύρος του να μπορεί να αλλάξει την ψυχολογία των παικτών και της εξέδρας.

 

Δεν ξέρω πόσοι τέτοιοι προπονητές υπάρχουν διαθέσιμοι, ποιο είναι το κασέ τους και το κυριότερο αν θέλουν να αναλάβουν την ομάδα σε μια τόσο δύσκολη συγκυρία. Υπάρχουν όμως δύο που το έχουν ξανακάνει με επιτυχία. Παράσχος, Μάντζιος. Προσωπικά θα επέλεγα κάποιον από αυτούς για να έχω το κεφάλι μου (κατά το δυνατόν) ήσυχο. Τον πρώτο γιατί τον θεωρώ από τους καλύτερους προπονητές του πρωταθλήματος και είναι βέβαιο ότι μπορεί να εμπνεύσει παίκτες και φιλάθλους, τον δεύτερο γιατί πολλές φορές μας έχει αναλάβει με επιτυχία στα δύσκολα και δεν θα χρειαστεί καθόλου χρόνο προσαρμογής καθώς θα έρθει και θα «κουμπώσει» άμεσα με παλιούς καλούς φίλος και συνεργάτες.

 

Καλό είναι η διοίκηση να σκεφτεί και να αποφασίσει με ψυχραιμία.

ΤΕΛΜΑ

Είναι γεγονός ότι το παιχνίδι με την Κέρκυρα δεν το παρακολούθησα και γι αυτό δεν προχώρησα σε ανάρτηση. Ακόμη όμως κι αν το είχα παρακολουθήσει δεν ξέρω αν θα είχε νόημα να προχωρήσω σε μια ανάρτηση που απλά θα περιέγραφε το παιχνίδι. Δεν είναι αυτό το πρόβλημά μας, ούτε ήταν μια κακή απόδοση ως παρένθεση μιας καλής πορείας.

Ο πρώτος γύρος φτάνει σιγά στο τέλος του. Είναι το χρονικό όριο που είχα στο μυαλό μου προκειμένου να δω μια νεανική αλλά ταλαντούχα ομάδα να αρχίσει να ανεβαίνει. Δυστυχώς μέχρι και σήμερα δεν βλέπω κάποια ουσιαστική βελτίωση. Μπορεί κατά καιρούς η ομάδα να αποδίδει καλό ποδόσφαιρο, μπορεί κάποιος να υποστηρίξει ότι σε κάποιες περιπτώσεις υπήρξε άτυχη, από την άλλη όμως πρέπει να παραδεχτούμε ότι το γεγονός ότι σε όλα τα παιχνίδια έχουμε δεχθεί γκολ, ότι σχεδόν σε κάθε παιχνίδι κάνουμε παιδαριώδη λάθη στην άμυνα και ότι σχεδόν σε κάθε παιχνίδι κλωτσάμε αρκετές ευκαιρίες για γκολ. Όλα αυτά έχουν οδηγήσει σε μια ανησυχητική βαθμολογική συγκομιδή.

Δεν μου φταίει ούτε η διοίκηση, ούτε οι παίκτες, ούτε ο προπονητής καθώς θεωρώ ότι κάνουν ό,τι μπορούν καλύτερο. Από την άλλη όμως, με δεδομένη την βαθμολογική θέση και το δύσκολο πρόγραμμα της συνέχειας, πρέπει να βρεθούν άμεσα λύσεις. Έχοντας δει τις περισσότερες ομάδες του πρωταθλήματος, θεωρώ ότι έχουμε σπαταλήσει πολλούς βαθμούς άδικα και δεν ξέρω κατά πόσο υπάρχει η δυνατότητα να κάνουμε μια μεγάλη βαθμολογική και αγωνιστική ανατροπή στον δεύτερο γύρο.

Βαθμολογική ανάσα

Μεγάλη βαθμολογική ανάσα πήρε η ομάδα μετά την επικράτησής της  με 2-1 επί της Νίκης Βόλου. Οι Βολιώτες παρατάχθηκαν με ξεκάθαρους αμυντικούς προσανατολισμούς, κλίνοντας κάθε διάδρομο.

Ο Πανιώνιος του πρώτου ημιχρόνου απάντησε με αρκετή υπομονή και κυκλοφορία της μπάλας, γεγονός που τον οδήγησε στην πρώτη του επαφή με το αντίπαλο τέρμα με το γκολ του Φούντα. Ο νεαρός παίκτης είναι ξεκάθαρα βελτιωμένος και μαζί με τον Τασουλή αποτελούν τις ευχάριστες εκπλήξεις της ομάδας. Οι δύο αυτοί παίκτες πρέπει οπωσδήποτε να δεθούν με συμβόλαια για να μην έχουμε το παλιό κακό προηγούμενο…

Ενώ ήταν ξεκάθαρο ότι η ομάδα του Βόλου δεν μπορούσε να δημιουργήσει επικίνδυνες καταστάσεις, η ομάδα μας δυσκολεύονταν να καθαρίσει το παιχνίδι. Ακόμη και με το γκολ του Κολοβού δεν νοιώθαμε σίγουροι για την ομαλή έκβαση του αγώνα και η ανησυχία όλων μας έγινε μεγαλύτερη ύστερα από το γκολ του Αναστασόπουλου στο καταραμένο τελευταίο δεκάλεπτο του αγώνα.

Τέλος καλό, όλα καλά, με αγωνία βέβαια και αυτό που μένει είναι οι τρεις πολύτιμοι βαθμοί, έναντι ενός αντιπάλου που θα αποτελέσει τον ρυθμιστή της παραμονής στον δεύτερο γύρο (όποιος δεν κερδίζει τη Νίκη θα έχει πρόβλημα).

Μοναδικό καινούριο στοιχείο στο παιχνίδι μας ήταν η επιστροφή στην άμυνα μετά την επίτευξη του δεύτερου τέρματος. Από την άλλη δεν αποφύγαμε το εύκολο λάθος που επέτρεψε στη Νίκη να σκοράρει, ούτε μετουσιώσαμε σε γκολ τις σημαντικές ευκαιρίες του δεύτερου ημιχρόνου. Ένα άλλο βασικό πρόβλημα είναι ότι ο Κάνιο δεν κατάφερε (για άλλη μία φορά κατά τη γνώμη μου) να δώσει το κάτι παραπάνω που τόσο πολύ έχει ανάγκη η ομάδα και να δικαιολογήσει το τεράστιο για τα οικονομικά μας δεδομένο συμβόλαιό του. Σε αυτά τα παιχνίδια θα έπρεπε να δείχνει τη μεγάλη του κλάση, πράγμα που νομίζω ότι δεν έχει πράξει μέχρι τώρα ή τουλάχιστον στο βαθμό που θα περίμενα προσωπικά.

Το πρόγραμμα μέχρι και τη λήξη του πρώτου γύρου είναι πολύ δύσκολο. Υπάρχει όμως ένα παιχνίδι κλειδί (Όφη), το οποίο μπορεί να καθορίσει σε πολύ μεγάλη βαθμό την επίτευξη ή μη του αγωνιστικούς στόχου της ομάδας και δύο παιχνίδια από τα οποία μπορούμε να περιμένουμε μια κάποια βαθμολογική συγκομιδή (Παναιτωλικός – Ατρόμητος). Σίγουρα θα χρειαστεί να κάνουμε μια μικρή ή μεγάλη υπέρβαση μέχρι το τέλος του γύρου, καθώς είναι δεδομένο ότι βαθμολογικά βρισκόμαστε πίσω σε σχέση με αυτό ου θα έπρεπε και που θα μπορούσαμε να είχαμε πετύχει.

Αυτό που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι η ομάδα χρειάζεται ένα παίκτη που να έχει το εύκολο γκολ. Χωρίς αυτός θα είναι πολύ δύσκολο να αποφύγουμε τα δύσκολα στον δεύτερο γύρο.