Ανακοίνωση Πανιώνιου ΓΣ

Το διοικητικό συμβούλιο του Πανιώνιου Γ.Σ θα ήθελε να εκφράσει την ανησυχία του για την αδικαιολόγητη στασιμότητα που παρατηρείται ως προς την οργάνωση της Κ.Α.Ε Πανιώνιος, ενόψει της συμμετοχής της στο πρωτάθλημα της Α2.

Προς αποκατάσταση της αλήθειας θα θέλαμε να υπενθυμίσουμε στο φίλαθλο κοινό ότι ο Πανιώνιος Γ.Σ κατέχει εκ του νόμου το 10% των μετοχών της Κ.Α.Ε, συνεπώς ο ρόλος του είναι θεσμικός.
Είναι γνωστό ότι δεν υπάρχει ουσιαστικό ή νομικό πεδίο συνεισφοράς χρημάτων εκ μέρους του Πανιώνιου Γ.Σ στην Κ.Α.Ε, είτε απευθείας είτε με την παραχώρηση των εσόδων από τα τμήματα υποδομής και για τον λόγο αυτό θεωρούμε τουλάχιστον ατυχείς τους υπαινιγμούς περί μη οικονομικής συνεισφοράς του ερασιτέχνη στο budget της Κ.Α.Ε. Θεωρούμε ότι οι τοποθετήσεις αυτές γίνονται είτε για να μας καταλογιστούν ευθύνες που δεν μας αναλογούν είτε για να επιμεριστούν οι ευθύνες της μεγάλης καθυστέρησης οργάνωσης της Κ.Α.Ε.

Ο Πανιώνιος Γ.Σ, βάσει καταστατικού, έχει την υποχρέωση να διαθέτει το σύνολο των εσόδων του στην βελτίωση των προσφερόμενων υπηρεσιών στους αθλητές των τμημάτων υποδομής και μόνο, ενώ η διάθεση του οποιουδήποτε ποσού από τα έσοδα των υποδομών προς ενίσχυση επαγγελματικού τμήματος είναι πλήρως ασύμβατη με τον σκοπό και τον ρόλο του συλλόγου.

Συμπληρωματικά να σημειώσουμε ότι η "θολή" κατάσταση στην οποία βρίσκεται η επαγγελματική μας ομάδα μπάσκετ και η δεδομένη δύσκολη οικονομική κατάσταση του Ερασιτέχνη, μας υποχρέωσαν στην επιλογή της μεταγραφής του αξιόλογου αθλητή Δημήτρη Μωραίτη, η οποία έγινε με επωφελείς για τον Πανιώνιο Γ.Σ όρους.

Γιατί ρε Γιώργο...

Τον Γιώργο Ρήγα τον γνωρίσαμε στο Blog από μία παρεξήγηση λόγω συνωνυμίας. Τα πράγματα όμως ήρθαν έτσι ώστε η γνωριμία μας να μην παραμείνει ανώνυμη και διαδικτυακή, αλλά να εξελιχθεί σε φιλία και σε πολύ στενή συνεργασία στα διοικητικά του Πανιώνιου. Υπέροχος άνθρωπος, ευγενής, μορφωμένος με μεγάλη Ακαδημαϊκή καριέρα και αναγνώριση στην Σουηδία. Με χιούμορ, οξυδέρκεια και τεράστια αγάπη για τον σύλλογο. Όνειρό του η βελτίωση των υποδομών του Πανιωνίου μέσα από επιστημονικά μοντέλα τα οποία κατείχε όσο ελάχιστοι. Ένας άνθρωπος χαμηλών τόνων αλλά τεράστιας αξίας.

Καθημερινά χάνουμε φίλους στον Πανιώνιο. Η απώλεια όμως του Γιώργου είναι τεράστια, όχι γιατί αποτέλεσε ιστορικό στέλεχος αλλά γιατί έστω και η ολιγόμηνη συμμετοχή του στα διοικητικά ήταν τιμή για τον σύλλογο.

Σε προσωπικό επίπεδο έχασα έναν καλό φίλο, έναν εξαιρετικό συνεργάτη, έναν υπέροχο άνθρωπο. Κάποιον που σε άκουγε με προσοχή και πραγματικό ενδιαφέρον και προσπαθούσε ειλικρινά να βρει λύση στο πρόβλημά σου.

Πριν από μερικούς μήνες με πήρε τηλέφωνο για να μου ζητήσει να συμμετάσχει στην προσπάθεια αναμόρφωσης του καταστατικού. Εκείνη την ημέρα μου ανακοίνωσε εμπιστευτικά το πρόβλημα υγείας που αντιμετώπιζε. Πάγωσα, πίστευα όμως ότι θα το ξεπεράσει. Ήταν αγωνιστής και θεωρούσα πως λόγω της επιστημονικής του ιδιότητας θα μπορούσε να διατηρήσει την αυτοκυριαρχία του και να νικήσει την ασθένεια. Του έστειλα το σχέδιο και περίμενα για τις παρατηρήσεις του. Τα πράγματα ήρθαν έτσι και δεν πρόλαβε να μου απαντήσει.

Φίλε Γιώργο να ξέρεις ότι όταν καταθέσω προς έγκριση το νέο καταστατικό, αυτό θα είναι αφιερωμένο σε εσένα. Είναι το ελάχιστο που μπορώ να κάνω.

Θα ήθελα και κάτι άλλο. Ο Γιώργος ήθελε να φτιάξουμε το γηπεδάκι των υποδομών με τον καλύτερο τρόπο ώστε να μην διατρέχουν κίνδυνο οι αθλητές. Τα οικονομικά του συλλόγου και το πρωτάθλημα που είχαμε κάνει για να μαζέψουμε χρήματα επέτρεψαν να το ανακατασκευάσουμε με μεταχειρισμένο χλοοτάπητα. Σήμερα είναι πάλι σε κακή κατάσταση. Θα ήθελα λοιπόν να βρούμε τρόπους για να κατασκευάσουμε το γηπεδάκι με άριστο τρόπο και να του δώσουμε το όνομά του. Όποιος μπορεί να βοηθήσει στο σχέδιο αυτό με τον οποιοδήποτε τρόπο ή με ιδέες, παρακαλώ να επικοινωνήσει μαζί μου.

Θερμά συλλυπητήρια

Εκ μέρους της σελίδας, των αναγνωστών, της οικογένειάς μου αλλά και από εμένα προσωπικά, θα ήθελα να εκφράσω τα θερμά συλλυπητήρια όλων μας στην οικογένεια της Ελένης Παυλάκου, που υπήρξε από τα πλέον ιστορικά στελέχη του Πανιώνιου Γ.Σ και δυστυχώς έχασε σήμερα τη μάχη για τη ζωή.

Αλλαγή σε σελίδας

Η τελευταία Γ.Σ σηματοδότησε μια μεγάλη αλλαγή στην πορεία της Π.Α.Ε Πανιώνιος. Εντός ολίγων ημερών, το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών της Π.Α.Ε που κατείχε ο ερασιτέχνης, πρόκειται να μεταβιβαστεί άνευ ανταλλάγματος στους κ. Δάρα και Ζαμανη.

 

Δεν έχω κρύψει ποτέ ότι επιθυμούσα την επανεμπλοκή του κ Τσακίρη με την Π.Α.Ε Πανιώνιος. Οι λόγοι μπορούν να συνοψιστούν σε δύο γραμμές: μέσα σε μια πενταετία έδωσε όσα όλοι οι υπόλοιποι ιδιοκτήτες μαζί. Ο Πανιώνιος έλαμπε, ήταν αξιοπρεπής και ο κόσμος που το αντιλαμβάνονταν ακολουθούσε.

 

Όταν αποφάσισε να φύγει ο κος Τσακίρης, θέλησε να δημιουργήσει ένα μοντέλο λαικής βάσης. Το σχέδιο αυτό είχε δύο μεγάλα προβλήματα. 1. Δεν μπορείς να δημιουργήσεις μοντέλο διοίκησης λαικής βάσης, όταν απλά δεν έχεις λαϊκή βάση και 2. είναι αδύνατο να προχωρήσει ένα τέτοιο σχέδιο όταν από τον κύκλο των ανθρώπων που εμπιστεύεσαι μόνο τρεις (3) δηλώνουν πρόθυμοι να εργαστούν πάνω σε αυτό.

 

Όταν λοιπόν το σχέδιο λαϊκής βάσης δεν προχώρησε, ο ερασιτέχνης ανέλαβε τις τύχες τις ομάδας. Όχι βέβαια για να παραμείνει ο Πανιώνιος σε κυανέρυθρα χέρια, αλλά για την ατζέντα που είχε ο καθένας... Το σίγουρο είναι ότι όσα χρόνια οι μετοχές παρέμειναν στην κατοχή του ερασιτέχνη, το σωματείο δεν άσκησε ΠΟΤΕ κανονική διοίκηση στην Π.Α.Ε. Το έργο αυτό το αναλάμβαναν κατά καιρούς ομάδες ανθρώπων που ενεργούσαν ΑΥΤΟΝΟΜΑ.

 

Ο κος Τσακίρης θέλησε, διαθέτοντας δωρεάν τις μετοχές στον ερασιτέχνη, να μπορέσει το σωματείο να γεμίσει τα ταμεία του με το τίμημα από την πώλησή τους. Κανείς βέβαια δεν δέχθηκε να αγοράσει τις μετοχές για τον απλούστατο λόγο ότι με τόσο περιορισμένα έσοδα,  τόσο μεγάλο άνοιγμα και τόσο αβέβαιότητα ως προς τη συμμετοχή στην κατηγορία (άρα και  αβεβαιότητα ως προς τα έσοδα από το πρωτάθλημα) ο υποψήφιος επενδυτής ουσιαστικά έπαιζε ρώσικη ρουλέτα. Για να μη μακρηγορούμε θα πούμε μόνο ότι από τη στιγμή που δεν βρέθηκε επενδυτής για την ΚΑΕ, δεν υπήρχε μία στο εκατομμύριο να βρεθεί επενδυτής για την ΠΑΕ.Άρα, εφόσον δεν υπήρχε πιθανότητα για έσοδα και εφόσον ο ερασιτέχνης αντικειμενικά δεν έχει στελέχη τα οποία να μπορούν να διοικήσουν μία Π.Α.Ε, το πλειοψηφικό πακέτο ήταν βάρος και όχι μέσο επίλυσης των οικονομικών προβλημάτων.

 

Ύστερα απ' όλα αυτά ήταν θέμα χρόνου να αλλάξει χέρια το πλειοψηφικό πακέτο της Π.Α.Ε. Προέκυψε η πρόταση των κων Δάρα και Ζαμάνη αρχικά για το management και αργότερα για την μεταβίβαση των μετοχών. Ως κίνηση ασφαλώς και ήταν λογική, αφού ήθελαν να εξασφαλίσουν ότι η εμπλοκή τους με τα διοικητικά δεν θα τους εξέθετε μόνο σε κινδύνους, αλλά θα μπορούσαν να έχουν οφέλη. Λογικό. Δούλεψαν μεθοδικά επί σειρά ετών, ανέλαβαν ρίσκο και κατάφεραν να διασώσουν αγωνιστικά την ομάδα σε μια εξαιρετικά δύσκολη χρονιά. Σε προσωπικό επίπεδο δεν έχω μαζί τους κανένα πρόβλημα. Η μόνη μου ένσταση είναι ότι θα έπρεπε η μεταβίβαση των μετοχών να γίνει έναντι τιμήματος υπέρ του ερασιτέχνη.

Η επόμενη ημέρα είναι δύσκολη για το νέο σχήμα, καθώς θα βρίσκεται διαρκώς στην κόψη του αγωνιστικού ξυραφιού, ακόμη και με τις 100 δόσεις θα έχουν το άγχος να καταβάλλουν κάθε μήνα πολύ σημαντικά ποσά στο δημόσιο και όλα αυτά ενώ το ελληνικό ποδόσφαιρο βρίσκεται σε αναταραχή. Εννοείται ότι το γεγονός ότι είναι σχετικά περιορισμένων οικονομικών δυνατοτήτων δεν βοηθά ιδιαίτερα. Αυτό βέβαια είναι και το επιχειρηματικό ρίσκο που αναλαμβάνουν...

 

Κλείνοντας, θεωρώ ότι, αν ο κος Τσακίρης το ήθελε πραγματικά, η συγκεκριμένη μεταβίβαση δεν θα προχωρούσε. Τόσο απλά! Ίσως έχασε μια ιστορική ευκαιρία να ξαναμπεί στον Πανιώνιο υπό καλύτερες συνθήκες και σε ένα ελληνικό πρωτάθλημα με διαφορετικούς συσχετισμούς και μάλιστα χωρίς τον μεγαλύτερο προσωπικό του εχθρό. Τα οικονομικά του σημερινού Πανιώνιου είναι αστεία για το οικονομικό του μέγεθος και με λίγα λόγια μπορούσε να κρατάει την ομάδα ψηλά, ξοδεύοντας αστεία για το μέγεθός του ποσά. Έτσι αποφάσισε, έτσι έγινε. Ίσως είναι και καλύτερα και για εκείνον κυρίως για να απαλλαγεί μια και καλή από την ομάδα που του κόστισε τόσο ακριβά σε κάθε επίπεδο και για όλους εμάς που τον εκτιμούμε, που επί σειρά ετών αναμέναμε την επανεμπλοκή του. Το θέμα τελείωσε και η υπόθεση έκλεισε.

 

Συνεπώς, αφού έχουν έτσι τα πράγματα, δεν μου μένει παρά να ευχηθώ καλή επιτυχία στη νέα διοίκηση της Π.Α.Ε αλλά και στη διοίκηση του ερασιτέχνη στο ουσιαστικό αλλά καθόλου φανταχτερό έργο που παράγει.

Σωτηρία

Υπάρχουν κάποια παιχνίδια που είναι εξ ορισμού μεγάλα. Παιχνίδια που αν χαθούν σε στοιχειώνουν για μια ζωή ή που αν η ομάδα τα κερδίσει, μπορείς να λες με περηφάνια: " Ήμουν κι εγώ εκεί".

Ένα τέτοιο παιχνίδι ήταν και το χθεσινό. Πανιώνιοι από κάθε μέρος της Ελλάδας αλλά ακόμη και του εξωτερικού κινητοποιήθηκαν για να είναι εκεί στη μεγάλη στιγμή της ομάδας. Δεν ήταν παιχνίδι για να θυμόμαστε πράγματα που μας χωρίζουν, αλλά μόνο όσα μας ενώνουν. Κι αυτά είναι πολλά. Κόσμος, παλμός, φωνή. Όσο η ομάδα δυσκολεύονταν να σκοράρει, τόσο αφήναμε το ποδοσφαιρικό θέαμα που είχαμε μπροστά μας και ασχολούμασταν με τους άλλους. Κομπιουτεράκια, σενάρια, ραδιόφωνα. Η αγωνία στο ζενίθ. Κόντρα στον διαιτητή, στην μέτρια αγωνιστική μας εικόνα, στις συνεννοήσεις των υπόλοιπων, στα στοιχήματα, τα συμφέροντα και τις κακίες, η ομάδα ΕΜΕΙΝΕ εκεί που της αξίζει. Στην κατηγορία όπου έχει μεγαλουργήσει.

Μια ομάδα που ξεκίνησε με πιτσιρίκια στο γήπεδο και έναν άπειρο αλλά εξαιρετικά ταλαντούχο και έντιμο άνθρωπο στον πάγκο, ατσαλώθηκε στις δυσκολίες της κατηγορίας, έβγαλε χαρακτήρα, τσαμπουκά, παρουσίασε καλό θέαμα και ουσία επί Ουζουνίδη, που έβαλε κι αυτός το δικό του καλό άγγιγμα και κατάφερε να αποσπάσει τα θετικά σχόλια και τον σεβασμό κάθε φίλαθλου στην Ελλάδα. Οι μικροί για άλλη μία φορά έκαναν το θαύμα τους στην πλατεία. Αν δεν υπήρχε η απειρία, τα δικά μας λάθη και αρκετά διαιτητικά, η ομάδα αυτή θα μπορούσε να παίζει άνετα για την είσοδο στα play off (θα χρειάζονταν βέβαια και η αδειοδότηση) και όχι να διεκδικεί την παραμονή την τελευταία αγωνιστική σε πολλαπλές ισοβαθμίες. Αυτά όμως πέρασαν τη στιγμή που ο διαιτητής σφύριξε τη λήξη και όλοι γίναμε ένα κουβάρι. Στο γήπεδο και στις εξέδρες.

Απ όλη αυτή την ιστορία και τη φετινή περιπέτεια βγαίνουν κάποια χρήσιμα συμπεράσματα: Η ομάδα έχει δυναμική. Έχει κόσμο. Έχει ταλέντο. Χρειάζονται όμως όλοι αυτοί ένα κίνητρο. Μια ελπίδα ότι θα ξαναδούμε τον Πανιώνιο που αγαπήσαμε. Κύριο, αξιοπρεπή, αυτόνομο. Μια ομάδα που να παίζει με τα δικά της παιδιά, τα απίστευτα πιτσιρίκια για όσους δεν θέλουν να ανήκουν στην κατηγορία των νικητών της ζωής με κάθε κόστος και μέσο...

Ο κόσμος ΤΙΜΩΡΗΘΗΚΕ αρκετά. Πήραμε το μάθημά μας και θεωρώ ότι όλοι γίναμε σοφότεροι. Θεωρώ ότι πλέον ξέρουμε τι θέλουμε και τι ζητάμε. ΑΝ θέλετε ξέρουμε μέχρι που φτάνει το πάπλωμα μας... Ξέρουμε επίσης ότι παράγουμε ταλέντο. Ότι αξιοποιώντας το ταλέντο αυτό μπορούμε να είμαστε και αυτάρκεις οικονομικά. Κι αν συμβεί αυτό μπορούμε να είμαστε και εντελώς ανεξάρτητοι. 

Έχουμε φτάσει σε ένα οριακό σημείο ανοχής. Η ομάδα και ο κόσμος δεν αντέχει άλλη μία τέτοια χρονιά. Αν δεν λάβουμε μέτρα από σήμερα του χρόνου τέτοιο καιρό η ομάδα θα πέφτει. Ο λόγος απλός. Θα ανέβουν ομάδες που δύσκολα θα πέσουν, θα δημιουργηθούν εντελώς νέες συμμαχίες στην κατηγορία με παίκτες ιδιαίτερα σκληρούς και επικίνδυνους και εμείς θα είμαστε ο αδύναμος κρίκος τόσο οικονομικά όσο και παραγοντικά. Η ομάδα έχει καλό κορμό που θα είναι ευχής έργο να κρατήσει για να μπορέσει να πουλήσει παίκτες την επόμενη σεζόν, η δυνατότητα των 100 δόσεων μπορεί να δώσει τη δυνατότητα σε ένα σοβαρό επενδυτή να προχωρήσει σε επανεκκίνηση όλου του συστήματος, ενώ πάντα υπάρχει η προοπτική του νέου γηπέδου, το οποίο πιθανό να μπορούμε να πετύχουμε ευκολότερα στη νέα πολιτική συγκυρία.

Αυτά είναι τα δεδομένα στο νέο σταυροδρόμι. Άνθρωποι υπάρχουν, όρεξη υπάρχει, μας λείπει μόνο η απόφαση του ενός που θα αντιληφθεί την θετική συγκυρία και μια μπουλντόζα που θα γκρεμίσει κάθε τι που θυμίζει τον σημερνό ανυπόληπτο σε κάθε επίπεδο Πανιώνιο.

Αυτά τα λίγα από μένα. Καλή βδομάδα σε όλους και πάντα επιτυχίες.

Καμία Ανοχή

Όταν δημιούργησα αυτή τη σελίδα, την ονόμασα brfunatic γιατί θεωρούσα ότι η ενασχόληση με τον Πανιώνιο δεν μπορεί παρά να είναι ευχάριστη. Θα μου πεις, ευχάριστη ενασχόληση με έναν σύλλογο που σου προσφέρει ελάχιστες χαρές και πολλές στεναχώριες; Ναι, γιατί είναι ευχάριστο να στηρίζεις με πάθος αρχές και αξίες. Γιατί ο Πανιώνιος είναι στάση και θέση ζωής και όχι επιλογή ομάδας.

Διαπιστώνω βέβαια ότι είναι δύσκολο να διατηρήσεις το κέφι και την αισιοδοξία σου με αυτά που βλέπεις γύρω σου. Και τα πράγματα γίνονται χειρότερα όσο εμβαθύνεις στα εσωτερικά του συλλόγου από θέση ευθύνης.

Ο σύλλογος πεθαίνει. Αυτό βάλτε το καλά στο μυαλό σας. Στην εξέδρα μαζευόμαστε 600-1000 άτομα. Από αυτούς οι περισσότεροι είναι σήμερα σε ηλικία 70,60 και 50 ετών. Σε είκοσι χρόνια οι άνθρωποι αυτοί θα έχουν αποχωρήσει από  τις εξέδρες και ίσως από τον μάταιο τούτο κόσμο. Τα σημερινά 1000 εισιτήρια θα γίνουν 300 γιατί θα πηγαίνουν στο γήπεδο οι σημερινοί 30άρηδες και 40αρηδες. Όσο δεν βλέπετε να κάθονται δίπλα σας παιδιά και νέοι, πρέπει να ανησυχείτε…

Ο Πανιώνιος των αξιών είναι για πολλούς ο χώρος αποκλειστικής επαγγελματικής ενασχόλησης. Υπάρχει μια ολόκληρη τάξη ανθρώπων που δεν μπορούν να σταθούν στην κοινωνία ως αυθύπαρκτες προσωπικότητες ή ως αξιόλογοι επαγγελματίες. Μια ομάδα λοιπόν ανεπάγγελτων ανθρώπων βγάζουν τα προς το ζην ή χτίζουν το κοινωνικό τους προφίλ μέσω του Πανιωνίου. Γαντζώνονται από την ομάδα γιατί ξέρουν ότι χωρίς τον Πανιώνιο απλά δεν υπάρχουν. Μπορώ να αναφερθώ σε πολλές περιπτώσεις ανθρώπων που θεωρούνταν κορυφές στον Πανιώνιο, αλλά όταν αποχώρησαν από αυτόν δεν μπόρεσαν να σταθούν πουθενά…Αυτό κάτι λέει και για τις ικανότητές τους και γιατί φρόντιζαν να υποβιβάζουν (να  καταδικάζουν θα έλεγα καλύτερα) τον Πανιώνιο στο δικό τους επίπεδο...

Έχω βαρεθεί να ακούω ανθρώπους να δηλώνουν ότι στέκονται ρομαντικά και άδολα δίπλα στην ομάδα και στην επόμενη γωνία να βρίσκονται άλλοι που να τους κατηγορούν (και στην επόμενη γωνία άλλοι που να κατηγορούν όλους τους προηγούμενους). Δεν ξέρω πως έχουμε καταφέρει να μικρύνουμε τόσο πολύ τον σύλλογο και να συγκεντρώσουμε τόσα πολλά λαμόγια…Ή είναι κολλητικό ή γεννάνε… Δεν εξηγείται αλλιώς…

Από τη μία ακούς ότι κατά καιρούς διασπαθίστηκαν τρομερά ποσά και από την άλλη ζεις με την απειλή να μη σου κόψουν το ρεύμα, το νερό, το φυσικό αέριο. Ακούς για προυπολογισμούς εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ αλλά όταν χρειαστούν 200-300 ευρώ μαθαίνεις ότι έγινε έρανος...Κι όταν φτάνεις στο σημείο να ζητάς την τιμωρία όσων έβλαψαν, όλοι σφυρίζουν αδιάφορα. Η τιμωρία στον Πανιώνιο θεωρείται ταμπού. Όταν όμως δεν καθαρίζεις το χωράφι σου στο τέλος μένεις με τα ζιζάνια...

Μαγαζιά και παραμάγαζα, μικρά και μεγάλα συμφέροντα, όλα στην πλάτη της ομάδας. Όλα καλυμμένα στο ίδιο σύνθημα. «Ξέρεις τι έχω προσφέρει εγώ στην ομάδα;»…Θα σου πω εγώ, κι ας είμαι καινούριος. Τίποτα… Αλλά κι αν ακόμη κάποτε προσέφερες κάτι, έβγαλες διπλό και τρίδιπλο κέρδος γιατί φροντίζεις να εξαργυρώνεις σε κάθε ευκαιρία την όποια προσφορά σου με χρήματα. Και αυτό είναι το θετικό σενάριο γιατί υπήρξαν πολλοί που έβλαψαν. Καθαρά και στεγνά...Χωρίς να προσφέρουν έστω και λίγο...

Η ανυπαρξία θεσμών, διαφάνειας, αξιοκρατίας, σοβαρότητας, εντιμότητας, πειθαρχίας και αποφασιστικότητας στην επίτευξη των σκοπών του Πανιωνίου, διώχνουν τους σοβαρούς ανθρώπους. Ο Πανιώνιος 3000 αθλητών, άρα και των σημαντικών εσόδων, έχει φτάσει στο σημείο να χρωστάει σε όποιον μιλάει ελληνικά και να μην μπορεί να καλύψει με άνεση στοιχειώδεις υποχρεώσεις  του. Αν δέσουμε σε τόμους τα εις βάρος μας δικόγραφα, φτιάχνουμε άνετα μια εγκυκλοπαίδεια επιπέδου Λαρούς… Αυτό είναι απαράδεκτο…

Ένας ένας από τους πυλώνες μας καταρρέει. Στο ποδόσφαιρο ζούμε έξι χρόνια τώρα με τον φόβο του υποβιβασμού, το μπάσκετ έπεσε, το πόλο κινδυνεύει και ο στίβος που ο αείμνηστος Μισαλίδης κρατούσε στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο δεν βρίσκεται εκεί που του αξίζει. Έχουμε γεμάτες ακαδημίες αλλά αδυνατούμε να συγκινήσουμε τα ίδια μας τα παιδιά, τα οποία υποστηρίζουν οποιαδήποτε άλλη ομάδα αντί γι αυτή που αγωνίζονται με τη φανέλα της. Αυτό είναι πρωτοφανές. Είναι η μεγαλύτερη προσωπική αποτυχία του κάθε ενός από εμάς...

Πιστεύω ότι κάποια στιγμή πρέπει να θυμώσουμε. Να γίνουμε κακοί. Να διεκδικήσουμε την ομάδα που έχουμε στην καρδιά μας, αλλά δεν υπάρχει στην πραγματικότητα. Να πάψουμε να ανεχόμαστε να μικραίνει η ομάδα καθημερινά ακόμη και στην παραμικρή αφορμή. Δεν διαχειριζόμαστε έναν απλό σύλλογο. Διαχειριζόμαστε τη ζωντανή ιστορία του ελληνικού αθλητισμού και το ένα από τα τρία απομεινάρια της Ιωνικής καταγωγής μας. Τον ΠΑΝΙΩΝΙΟ. 

Θα ήθελα να αφιερώσω το κείμενο αυτό στον καλό φίλο Δημήτρη Μιχαηλίδη

Στην κόψη

Ειλικρινά μου είναι δύσκολο να υπολογίσω πόσους δικούς μας βαθμούς έχουμε πετάξει φέτος. Οι βαθμοί αυτοί θα μπορούσαν στη χειρότερη περίπτωση να μας έχουν εξασφαλίσει την παραμονή από νωρίς, χωρίς να χρειάζεται το παιχνίδι ζωής ή θανάτου με τον ΠΑΟΚ ή υπολογισμούς με κομπιουτεράκια και στην καλύτερη περίπτωση θα μπορούσαν να μας φέρουν σε επίπεδα πλέι οφ. Τελικά όμως καταφέρνουμε πάντα να χύνουμε την καρδάρα με το γάλα που με κόπο παλεύουμε και τελικά να ευθυνομαστε εμείς οι ίδιοι και όχι οι κακοί άλλοι για τα προβλήματά μας.

Αν στο σημερινό παιχνίδι ο νικητής στέφοντας από τη στατιστική θα το είχαμε κερδίσει. Το χάσαμε για ένα και μόνο λόγο. Ο Ατρόμητος έχει ένα κανονικό σέντερ φόρ που βγάζει το ψωμί του επειδή κάνει γκολ την παραμικρή ευκαιρία. Εμεις τέτοιο παίκτη δεν έχουμε. Όταν σε μια τόσο δύσκολη έδρα δημιουργείς τόσες ευκαιρίες και τελικά φεύγεις με τρία γκολ στην πλάτη τότε είσαι άξιος της μοίρας σου.

Το επόμενη παιχνίδι είναι τελικός. Τελικός σημαίνει κινητοποίηση, φθηνό εισιτήριο (γενική είσοδος 5 ευρώ), μη παροχή εισιτηρίων σε φιλοξενούμενους και παίκτες που να μασάνε σίδερα. Κερδίζουμε - μένουμε... Τόσο απλά.