Τις τελευταίες ημέρες και με αφορμή το 2ο Παγκόσμιο Πανιώνιο Συμπόσιο ακούστηκαν και γράφτηκαν πολλά. Θεωρώ ότι η δεδομένη χρονική στιγμή είναι η κατάλληλη για να μπουν κάποια πράγματα στη θέση τους.
Βασικός λόγος για τον οποίο άνοιξα το μπλόγκ ήταν η αδυναμία μου να εκφραστώ σε άλλους Πανιώνιους Ιντερνετικούς χώρους, οι οποίοι ακολουθούσαν και ακολουθούν μια συγκεκριμένη γραμμή η οποία απείχε από την οπτική μου θεώρηση για τον Πανιώνιο.
Πρωταρχικός στόχος λοιπόν του μπλογκ ήταν η ελεύθερη έκφραση. Αυτό σημαίνει ότι κι εγώ εκφράζομαι ελεύθερα και παράλληλα δίνω το δικαίωμα σε κάθε άλλο φίλο του Πανιωνίου να εκφράσει τις απόψεις του, εφόσον τηρούνται οι όροι ευπρέπειας.
Επειδή το μπλόγκ είναι κάτι πολύ ζωντανό, καθώς δημιουργείται, συντηρείται και διαμορφώνεται από ανθρώπους, μετεξελίχθηκε πολλές φορές στην διάρκεια του τελευταίου έτους. Στην πραγματικότητα κάθε Πανιώνιο μπλογκ αποτελούσε και αποτελεί και μια μικρή δεξαμενή σκέψης η οποία θέλω να πιστεύω ότι βοήθησε τη διοίκηση του Πανιωνίου που αποδείχθηκε ότι είχε τα σωστά αντανακλαστικά να εφαρμόζει ιδέες οι οποίες ανταποκρίνονταν τουλάχιστον στην κοινή λογική. Από τη σύζευξη των δεξαμενών αυτών προέκυπταν ιδέες που υποστηρίζονταν από όλους και διαφημίζονταν ταυτόχρονα.
Αυτό δεν σημαίνει ότι γίναμε όλοι ένας άνθρωπος ή ένα μπλόγκ ή αποκτήσαμε ακριβώς την ίδια οπτική γωνία. Από τη στιγμή που οι ιδέες αυτές εφαρμόζονταν κιόλας τα μπλογκ αποτέλεσαν και αποτελούν μία μορφή Πανιώνιου ακτιβισμού. Και αυτό είναι κάτι που πριν από ένα χρόνο θα φάνταζε ουτοπικό ή αδύνατο.
Ως άνθρωπος, που έχω κοινωνική ζωή και με ενδιαφέρει η προσωπική επαφή με ανθρώπους, είχα την τύχη να συναντήσω και να γνωριστώ από κοντά με αρκετούς από τους σχολιαστές των Πανιώνιων μπλογκ. Στα περίφημα Παγκόσμια συμπόσια το μόνο που κάναμε ήταν να περνάμε καλά. Ούτε σε γιάφκες ήμασταν, ούτε συνομωσίες κάναμε ούτε τίποτα. Ο οποιοσδήποτε έχει έρθει έστω και μία φορά μπορεί να το διαβεβαιώσει. Το βασικό όμως είναι ότι ύστερα από κάθε συνάντηση εξακολουθούσε ο καθένας από εμάς να έχει τις δικές του απόψεις και θέσεις. Δεν γίναμε ποτέ ομαδούλα ούτε σύνδεσμος φιλάθλων. Αυτό δεν μπορούσε και δεν επηρεάστηκε από κανέναν συνδαιτυμόνα. Ήταν χρήσιμο όμως για τον καθένα να προβληματίζεται από την οπτική του άλλου. Έτσι κι αλλιώς με την προσωπική επαφή είχαμε πάντα τη δυνατότητα να εμβαθύνουμε σε κάποια θέματα, σε βαθμό που είναι αδύνατον να γίνει μέσω ίντερνετ.
Ουδέποτε υπαγόρευσα στον οποιονδήποτε τον κοινωνικό του περίγυρο και τις διαπροσωπικές του σχέσεις, ούτε καπέλωσα τις ιδέες του, ούτε ζήτησαν να γίνει ομάδα μαζί μου. Την ίδια απαίτηση την έχω όμως και από τους άλλους. Κανείς δεν μπορεί να μου πει με ποιόν θα φάω, με ποιόν θα γνωριστώ, με ποιόν θα κάνω παρέα και με ποιόν θα μιλήσω.
Οι διαπροσωπικές επαφές με ανθρώπους που βρίσκονται κοντά στον Πανιώνιο μου έδωσαν να καταλάβω πολλά πράγματα. Ο χρηματοδότης είναι ένας και ουσιαστικά φέρει το βάρος συντήρησης ενός ολόκληρου συλλόγου και ουσιαστικά ως προς όλα του τα τμήματα. Δεν είναι καθόλου αστείο αυτό, ιδίως από τη στιγμή όπου δεν υπάρχει έστω και ένας να συνδράμει με κάποιο μικρότερο ποσό χρημάτων και δεν υπάρχουν άλλες πηγές εσόδων.
Κάτι άλλο που κατάλαβα είναι ότι ελάχιστοι άνθρωποι στον Πανιώνιο είναι διατεθειμένοι να αναλάβουν ευθύνες. Πέρα από μερικά ικανά στελέχη και δύο (μετρημένους) ιστορικούς παράγοντες της ομάδας υπάρχει το χάος κυριολεκτικά. Ακόμη και σε επίπεδο ανεύρεσης έμμισθων στελεχών υπάρχει μεγάλη δυσκολία για τον απλούστατο λόγο ότι η επαγγελματική ενασχόληση με μία Π.Α.Ε θεωρείται πλήγμα για το βιογραφικό κάποιου και σαφέστατα δεν παρέχει την παραμικρή δυνατότητα επαγγελματικής ανέλιξης.
Συνεπώς οι ελλείψεις που όλοι διαπιστώναμε εξηγούνται και μάλιστα με έναν τόσο απλό τρόπο που ουδέποτε είχαμε σκεφτεί…Όλα αυτά οδηγούν σε μία χαώδη κατάσταση. Γιατί δεν υπάρχει διοικητικό βάθος και η όποια οικονομική ευρωστία του συλλόγου είναι με ημερομηνία λήξεως που ισούται με την αποχώρηση του κ. Τσακίρη από την ομάδα.
Το κοντράστ βέβαια είναι απίθανο γιατί στο Πανιώνιο ίντερνετ βρίσκεις ανθρώπους που ενδιαφέρονται πραγματικά για την ομάδα, που έχουν θέσεις και ιδέες και τις καταθέτουν δημόσια. Όσο κι αν αυτό φαίνεται απλοϊκό πολλές μας ιδέες έχουν βοηθήσει. Γι αυτό και τα μπλογκ παρακολουθούνται στενά από την διοίκηση και γι αυτό ιδέες μας έχουν εφαρμοστεί. Αυτό δεν έχει γίνει σε καμία άλλη Ελληνική ομάδα. Ίσως γιατί καμία άλλη Ελληνική ομάδα δεν έχει τόση ανάγκη βοήθειας από τον μέσο φίλαθλο.
Γι αυτό είναι χρήσιμα τα μπλογκ. Γιατί μπορούμε χωρίς να έχουμε αναλάβει την παραμικρή ευθύνη και άγχος να είμαστε δημιουργικοί και να προσφέρουμε ιδέες που μπορούν να βοηθήσουν τον σύλλογο.
Προσωπικά δεν ξεκίνησα ποτέ μια επανάσταση, ούτε ανέβηκα ως αντάρτης στο Πανιώνιο Βελούχι. Δεν μεγαλοποίησα ποτέ αυτό που κάνω ούτε είχα υπερβολικές απαιτήσεις από κανέναν.
Θα συνεχίσω να κάνω αυτό που κάνω μέχρι και σήμερα. Θα εξακολουθήσω να έχω διαπροσωπικές σχέσεις είτε μέσω ίντερνετ είτε σε προσωπικό επίπεδο με οποιονδήποτε Πανιώνιο, όπως κι αν λέγεται όσο ψηλά κι αν βρίσκεται. Θα εξακολουθήσω να δίνω λόγο σε κάθε φίλο χωρίς όρους και περιορισμούς (πέραν της ευπρέπειας). Θα εξακολουθήσω να θεωρώ ότι όλοι μαζί με τις ιδέες μας μπορούμε να βοηθήσουμε έστω και λίγο αυτή την ομάδα να πάει μπροστά. Εννοείται βέβαια ότι θα εξακολουθήσω να ασκώ κριτική όπου θεωρώ ότι χρειάζεται.
Αυτό όμως που θέλω να ξέρετε όλοι είναι ότι είμαι ακριβώς ο ίδιος. Όπως ήμουν την πρώτη ημέρα που άνοιξα το μπλογκ που για κάποιο ανεξήγητο λόγο τράβηξε το ενδιαφέρον σας...