Σμυρναϊκό ντέρμπι, με τον σωστό νικητή.

Θεωρητικά, όταν έχεις κερδίσει ένα παιχνίδι κόντρα σε έναν από τους βασικότερους αντιπάλους για την παραμονή και μάλιστα με ανατροπή, δεν υπάρχουν πολλά περιθώρια για κριτική. Ή μήπως όχι;

Όπως πολύ σωστά είπε ο μεγάλος πρωταγωνιστής του αγώνα Δημήτρης Κολοβός, ο Πανιώνιος με τη νίκη απέναντι στον Απόλλωνα εξαργύρωσε την εκτός έδρας νίκη κόντρα στον ΠΑΣ. Θα ήθελα να συμπληρώσω ότι ο Απόλλωνας έχει μια αξιοπρεπέστατη ομάδα, στάθηκε καλά και η εν γένει παρουσία του με έκανε να σκέφτομαι πόσο τσάμπα χάσαμε βαθμούς από τον Άρη. Τέλος πάντων.

Οι συντοπίτες μας ξεκίνησαν καλά τον αγώνα, πίεσαν και κατόρθωσαν να προηγηθούν με την κλασική φάση με την οποία δέχεται γκολ ο Πανιώνιος τα τελευταία χρόνια. Ο κεντρικός αμυντικός χάνει τον επιθετικό, σηκώνεται ανενόχλητος και σκοράρει.

Ο Πανιώνιος εξακολουθούσε να αντιμετωπίζει τα γνωστά οργανωτικά προβλήματα, ίσως όμως αυτή τη φορά να ήταν κάπως μειωμένα, δεδομένου ότι ο Μενδρινός έδειχνε κεφάτος και δέχονταν βοήθεια από τον Ντούνη και αργότερα τον Γιάννου (μάλλον αυτό το παιδί δένει κάπως καλύτερα την ομάδα - ίσως θα έπρεπε να ξεκινάει στο βασικό σχήμα). Αυτό όμως δεν απέτρεπε τους επιθετικούς να αναγκάζονται να γυρίζουν συχνά πίσω για να κατεβάζουν μπάλα. Το άλλο παράδοξο ήταν πως η ομάδα σε ένα παιχνίδι που καίγονταν για τους βαθμούς, κόντρα μάλιστα σε έναν βατό αντίπαλο, ξεκίνησε χωρίς κλασικό σέντερ φορ (όπως σωστά επισημαίνει ο καλός φίλος Ζούρι). Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι ελάχιστες σέντρες του πρώτου ημιχρόνου να μην βρίσκουν παραλήπτη στην αντίπαλη περιοχή. Επειδή παρακολουθούσα το παιχνίδι από τηλεόραση, με εκλεκτή παρέα τον αρχιερέα της γεύσης (και όχι μόνο) Κωστή Τσαλπατούρο, δεν κατάλαβα τον ρόλο του Αραβίδη στο πρώτο ημίχρονο. Τον έβλεπα να παίζει αρκετά στα πλάγια, ενώ όμως η ομάδα διέθετε άλλα εξτρέμ. Τέλος πάντων. Επιγραμματικά θα μπορούσαμε να πούμε ότι αφήσαμε ανεκμετάλλευτο ολόκληρο το πρώτο ημίχρονο, κάτι που δεν συμβαίνει για πρώτη χρονιά.

Στο δεύτερο ημίχρονο η ομάδα μπήκε με όρεξη και πείσμα σε αντίθεση με τον Απόλλωνα, που έκατσε άνευ λόγου, και ευτύχισε να πετύχει δύο τέρματα με τον μεγάλο Δημήτρη Κολοβό (χρόνια πολλά Δημήτρη). Έτσι πετύχαμε μια σπουδαία νίκη με τεράστια βαθμολογική σημασία.

 

Τρία θεματάκια: 1. Δημήτρης Κολοβός. Πρόκειται για μεγάλο παίκτη. Δεν χωράει αμφιβολία. Το παιδί αυτό όμως νιώθει τεράστιο βάρος. Πρέπει να βοηθήσει την ομάδα και πρέπει να αποδείξει στον  Ολυμπιακό ότι έκανε καλά που επένδυσε επάνω του. Αυτό κάποιες φορές τον οδηγεί σε κατάχρηση της μπάλας. Δημήτρη, δεν χρειάζεται να αποδείξεις τίποτα και σε κανέναν. Είσαι καλός παίκτης, κάνε το παιχνίδι σου και κοίτα να ευχαριστηθείς το άθλημα και τους τελευταίους μήνες σου στον Πανιώνιο. Αν είσαι χαλαρός και ήρεμος μπορείς και να μας βοηθήσεις (όπως προχθές) και να βοηθηθείς. Θεωρώ ότι το διάστημα που ο προπονητής μας τον κράτησε στον πάγκο του έκανε καλό, από την άποψη ότι τον αποφόρτισε.

                            2. Απαγόρευση οργανωμένης μετακίνησης οπαδών Απόλλωνα. Αυτό πάλι δεν το κατάλαβε κανείς. Δηλαδή πέρσι δώσαμε εισιτήρια στους οπαδούς του Ατρομήτου, που ήρθαν και τα έκαναν όλα μπάχαλο αλλά δεν επιτράπηκε η οργανωμένη μετακίνηση Απολλωνιστών; Η διοίκηση του Πανιωνίου έπρεπε να βρει λύση στο συγκεκριμένο θέμα, η οποία ασφαλώς και δεν ήταν το δικαίωμα μεμονωμένης παρακολούθησης του αγώνα. Αν ήταν στο χέρι μου θα έβαζα όσους περισσότερους Απολλωνιστές μπορούσα στα πλαίσια μιας Σμυρναϊκής ποδοσφαιρικής γιορτής. Θα το έκανα για τον παππού μου, ο οποίος στη Σμύρνη ήταν Απολλωνιστής, κόντρα στον μικρό αδελφό του που ήταν Πανιώνιος. Πολύ κρίμα αυτό που έγινε...

                           3. Παρέλαση Παντέλη. Αυτό πια δεν θα το πίστευα ποτέ. Εξηγούμαι. Ο κος Παντέλης είναι εργατικός, είναι Πανιώνιος και ειλικρινά θεωρώ ότι κάνει ότι καλύτερο μπορεί, στα πλαίσια μάλιστα των δυσκολιών που αντιμετωπίζει (διοικητικών και οικονομικών). Ως προς αυτό είναι πραγματικά αξιέπαινος. Από εκεί και πέρα, γνώμη μου είναι, ότι πιθανότατα η ομάδα να έπρεπε να είχε  επενδύσει σε κάποιον καλύτερο προπονητή. Ασφαλώς και αντιλαμβάνομαι ότι το υλικό μας είναι φτωχότερο από πέρσι, θεωρώ όμως ότι ένας καλύτερος προπονητής θα μπορούσε να το διαχειριστεί καλύτερα. Ως παράδειγμα μπορώ να θέσω την αλλαγή σκυτάλης από τον Στόρε στον Παράσχο. Και τότε, για τα δεδομένα της κατηγορίας εκείνης της εποχής, το υλικό μας ήταν προβληματικό (βέβαια διαθέταμε και κάποιους εξαιρετικούς παίκτες), ο Παράσχος όμως κατόρθωσε να το διαχειριστεί και να το στήσει πολύ καλύτερα, αλλάζοντας την εικόνα της ομάδας μέσα σε δύο με τρεις  αγωνιστικές. Με βάση αυτό, θεωρώ, και με δεδομένο ότι δεν μπορούμε να βρούμε λύσεις σε πάγια προβλήματα που έχουμε και ενδεχομένως να αξιοποιήσουμε με καλύτερο τρόπο το ρόστερ (ο Μαρουκάκης είναι μια χαρακτηριστική περίπτωση), ότι ο κος Παντέλης θέλει αλλά ενδεχομένως δεν μπορεί να αναπτύξει άλλο την ομάδα. Όσο κερδίζουμε βαθμούς (είναι γεγονός ότι ο κόουτς έχει το κοκκαλάκι της νυχτερίδας - χρόνια πολλά κιόλας) το πρόβλημα κρύβεται. Θα φτάσουμε μέχρι το τέλος του δρόμου; Ας το ελπίσουμε. Η ουσία είναι ότι έκανε παρέλαση και έχει πετύχει μια αξιοπρεπή συγκομιδή βαθμών (η οποία βέβαια χαλαρά θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερη).

Μπακλαβάς Ιωαννίνων

Νίκη με μεγάλη βαθμολογική σημασία πέτυχε ο Πανιώνιος στην φιλόξενη, τα τελευταία χρόνια, έδρα του ΠΑΣ. Το γκολ του Μάρκου Ντούνη έδωσε στην ομάδα μας τους τρείς βαθμούς που είχε μεγάλη ανάγκη, ιδίως μετά την εντός έδρας ήττα από τον Άρη.

Καμιά φορά, με τη χαρά την νίκης, ιδίως όταν αυτή είναι εκτός έδρας, ξεχνάμε τα υπαρκτά προβλήματα. Μπορεί οι παίκτες μας χθες να ήταν δυναμικοί και ορεξάτοι, μπορεί να τα πήγαν καλά στην αμυντική της λειτουργία της ομάδας, όμως και πάλι δεν δείξαμε τίποτα ιδιαίτερο στην οργάνωση του παιχνιδιού. Με δεδομένο ότι ο ΠΑΣ ήταν κλεισμένος καλά και μάλλον ακίνδυνος, το πιθανότερο ήταν ότι το παιχνίδι θα έμενε στο μηδέν (ίσως να ήταν και το πιο δίκαιο αποτέλεσμα), αν δεν πετύχαινε ο Ντούνης το γκολ, εκμεταλλευόμενος όμως μια ευτυχή συγκυρία. Αν εξαιρέσει κανείς τη φάση του Μαρουκάκη, σε όλο το υπόλοιπο παιχνίδι δεν δείξαμε κάτι ιδιαίτερο, όπως βέβαια έχει συμβεί σχεδόν σε όλα τα μέχρι σήμερα παιχνίδια. Είναι γεγονός ότι σε ένα κρίσιμο παιχνίδι εκτός έδρας δεν μπορείς να περιμένεις πολλές φάσεις εκ μέρους μας. Εδώ όμως μιλάμε για τρεις το πολύ...Το πρόβλημα αυτό είναι εντονότερο στην έδρα μας, όταν έχουμε ακριβώς την ίδια απόδοση και παρουσία κόντρα σε αντιπάλους όπως που είναι εκείνοι ταμπουρωμένοι. Με λίγα λόγια παίζουμε σχεδόν πάντα ταμπούρι κι αυτό στηριγμένο σε ατομικές ενέργειες, πετυχαίνουμε με σχετική ευκολία ένα γκολ και από εκεί και πέρα εξαρτάται από τον αντίπαλο η τελική έκβαση του αποτελέσματος... Δεν είναι ό,τι καλύτερο...Τέλος πάντων, αυτά είναι πράγματα που έχουμε πει πολλές φορές κι τελικά δεν γίνεται τίποτα. Ο κος Παντελής μάλιστα αποδίδει τη νίκη στη δύναμη και στην όρεξη των παικτών... Θεωρώ ότι ποτέ δεν ήταν εκεί το πρόβλημα. Οι παίκτες έχουν αποδείξει (οι περισσότεροι) ότι τα δίνουν όλα για την ομάδα κόντρα στα οικονομικά προβλήματα και σε άλλους περίεργους παράγοντες...

Όπως είπα η νίκη κόντρα στον ΠΑΣ είναι εξαιρετικά χρήσιμη. Θα ήταν ακόμη περισσότερο αν είχαμε κερδίσει και τον Άρη. Αυτό πέρασε. Οφείλουμε πλέον να κερδίσουμε στο επόμενο εντός έδρας παιχνίδι, το οποίο πραγματικά είναι έξι πόντων.

Κλείνοντας θα ήθελα να κάνω μνεία σε τρεις παίκτες: Γιαννακόπουλος, Αραβίδης και Μαρουκάκης. Ομολογώ ότι τους δύο πρώτους δεν τους πίστευα καθόλου. Αποδεικνύουν όμως ότι με θέληση και σκληρή δουλειά μπορούν να βοηθήσουν την ομάδα και παράλληλα να εκμεταλλευτούν την ευκαιρία ανάδειξης που δίνει ο Πανιώνιος σε κάθε παίκτη της ενδεκάδας του. Πολλά συγχαρητήρια! Μαρουκάκης: δεν ξέρω αν τον φωνάζουν μπετατζή, εμένα προσωπικά μ' αρέσει. Θεωρώ ότι είναι παίκτης που πρέπει να πάρει ευκαιρίες. Το απέδειξε χθες.  Μπήκε για λίγο και είχε δοκάρι (παραλίγο να σκοράρει). Αυτή είναι η δουλειά του επιθετικού. Να σκοράρει, χωρίς να πρέπει να μας απασχολεί ο τρόπος.

Ξενέρα...

Ήταν γνωστό ότι παίζαμε το παιχνίδι της χρονιάς. Αντιλαμβανόμαστε από τα πρώτα λεπτά ότι θα αντιμετωπίζαμε έναν ακίνδυνο, τραγικό θα έλεγα Άρη. Κι όμως, κόντρα σε μια τέτοια ομάδα, ευτυχήσαμε να δούμε το πρώτο σουτ εκ μέρους μας περίπου στο 20 και το δεύτερο λίγο πριν από τη λήξη του ημιχρόνου. Με τέτοια απόδοση, το γκολ του Καμπάνταη δεν ήταν αρκετό κι έτσι επιτρέψαμε στον Άρη, που αγωνίζονταν περίπου 30 λεπτά με παίκτη λιγότερο (!!!), να κάνει την ανατροπή και να φύγει με 6 πόντους από τη Ν. Σμύρνη. Αμφιβάλω αν η ομάδα της Θεσσαλονίκης θα ξαναφύγει με διπλό από την οποιαδήποτε έδρα. Με δεδομένο ότι στο Βικελιδης έχουμε μόλις μια νίκη τα τελευταία 50 χρόνια, την ήττα αυτή θα την πληρώσουμε πολύ ακριβά...Όταν δεν μπορείς να κερδίσεις τον ευκολότερο αντίπαλο στην έδρα σου τότε το ζήτημα της παραμονής είναι εξαιρετικά δύσκολο...

Ο κος Παντέλης παρουσίασε μια ομάδα που πραγματικά δεν αξίζει να ονομάζεται Πανιώνιος. Δεν αξίζει να εμφανίζεται με τα κυανέρυθρα και πιθανότατα βάση απόδοσης να μην αξίζει να παραμείνει στην κατηγορία. Όχι δεν φταίνε οι παίκτες. Τους ίδιους πάνω κάτω παίκτες, όταν τους δούλευαν άλλοι προπονητές, τους βλέπαμε να παίζουν καλή μπαλίτσα. Για 'μένα, για τη σημερινή απόδοση του Πανιωνίου ευθύνεται η τεχνική ηγεσία αλλά κι εκείνοι που αποφάσισαν να δώσουν τα ηνία της ομάδας στον κο Παντέλη.  Δεν υπήρχε κανένας λόγος να φύγει από την ομάδα ο κος Παναγόπουλος, ακόμη και μετά την αποχώρησή του όμως υπήρχαν λύσεις. Βρείτε ένα προπονητή της προκοπής ή δείτε την ομάδα να πέφτει. Τόσο απλά.

Αν τα ποσά στα οποία αναφέρεται ο κος Τσακίρης έχουν όντως μπει στα ταμεία, τότε δεν υπάρχει δικαιολογία. Έχουμε τη δυνατότητα να βρούμε ένα σοβαρό προπονητή που θα μπορέσει να δώσει στην ομάδα τα στοιχεία που της λείπουν. Ευτυχής συγκυρία ότι αυτή τη στιγμή υπάρχουν καλοί διαθέσιμοι προπονητές (βλέπε Τσιόλης, Χριστόπουλος κ.λ.π)..Γι αυτό όμως απαιτείται μια απόφαση. Είτε από τον κο Παντέλη να παραιτηθεί είτε από τη διοίκηση να τον αντικαταστάσει...

Αν πάλι δεν υπάρχουν τα χρήματα που ακούμε, τότε και πάλι υπάρχει λύση. Πρώτος ο Τερεζόπουλος και μαζί του όλο το τεχνικό επιτελείο της Κ-20. Ότι είναι να κάνετε όμως, κάντε το γρήγορα. Είναι πρώτης τάξεως ευκαιρία η διακοπή του προταθλήματος...

Στο ίδιο έργο θεατές

Είναι κάποια παιχνίδια που πραγματικά δεν αξίζει να δεις. Για παράδειγμα, το παιχνίδι με τον Ολυμπιακό είναι η ίδια επαναλαμβανόμενη ιστορία. Ο Πανιώνιος θα γεμίζει με κάρτες, όλα τα σφυρίγματα θα είναι ανάποδα, φάουλ θα αρχίσουμε να παίρνουμε αφού κλειδώσει το σκορ, το οφσάιντ δεν θα υπάρχει στο μυαλό της διαιτητικής τριάδας μέχρι και σκοράρει ο θρύλος, το κοίταγμα στην περιοχή είναι  πέναλτι και όλα τα κλασικά. Εκτός από αυτά, είσαι υποχρεωμένος να ανέχεσαι να είναι γεμάτο το γήπεδο από γαύρους που το παίζουν Πανιώνιοι, στους οποίους δεν περνάει από το μυαλό ότι ότι κι αν κάνουν ,ότι κι αν πουν, όσα κασκολ κι αν φορέσουν δεν ξεγελούν κανένα. 

Αφού ρε παιδιά όλα είναι γνωστά και δεν υπάρχει κανένα ενδιαφέρον, γιατί πρέπει για τον μαζοχισμό μας να πληρώνουμε τόσο ακριβό εισιτήριο; Οι καιροί έχουν αλλάξει. Το εισιτήριο είναι ακριβό. Αφού δεν καταφέρνουμε να προσελκύσουμε κόσμο λόγω θεάματος, ας τους προσελκύσουμε με την τιμή του εισιτηρίου…Είναι κρίμα να γεμίζουμε με γαύρους και ο αδελφός Πανιώνιος που δεν έχει τσιγάρα να πάρει να πληρώνει τόσα χρήματα για εισιτήριο. Λαϊκό θέαμα σημαίνει και λαϊκό εισιτήριο.

Από εκεί και πέρα: νομίζω ότι είδαμε τον χειρότερο γαβ των τελευταίων ετών. Η ομάδα που παίρνει το πρωτάθλημα Ελλάδος χαλαρά (αφού έχει καταστρέψει τις μισές ομάδες) στην Ευρώπη είναι ότι ο Αλέκος Τζανετάκος στις ελληνικές ταινίες… Απέναντι λοιπόν σε μια τέτοια ομάδα, κι αν θέλετε σε ένα βαθμολογικά αδιάφορο παιχνίδι, υπήρξαμε μάλλον άτολμοι. Πάλι ανοργανωσιά, έλλειψη αυτοματισμών και εικόνα που δεν ταιριάζει σε παίκτες που μας έχουν δείξει και καλύτερο πρόσωπο. Είναι χοντρό να μην μπορούμε να αλλάξουμε δυο πάσες, να μην μπορούμε να εκδηλώσουμε μια οργανωμένη επίθεση, να κάνουμε ένα καλό κοντρόλ. Κάτι που χτυπούσε πολύ άσχημα είναι η διαφορά ταχύτητας από τους παίκτες του γαβ. Μάλλον κάτι πρέπει να κάνει ο γυμναστής γι αυτό… Νομίζω ότι για άλλο ένα παιχνίδι η ομάδα μας δεν έδειχνε συγκροτημένη και στιβαρή. Όλο το παιχνίδι μας στηρίζεται αποκλειστικά και μόνο σε ατομικές ενέργειες. Ο περισσότεροι παίκτες ήταν και πέρσι. Τους έχουμε δει να αγωνίζονται με δύο άλλους προπονητές. Επειδή λοιπόν δεν ξέχασαν τη μπάλα που ήξεραν, μάλλον κάτι πρέπει να κάνει ο προπονητής για να βελτιώσει την κακή αγωνιστική εικόνα. Το λέω τώρα που τελείωσε το δύσκολο κομμάτι του πρώτου γύρου και ακολουθούν παιχνίδια με ομάδες του βεληνεκούς μας στα οποία πρέπει να πάρουμε αρκετούς βαθμούς αν θέλουμε να έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο. Πέρα λοιπόν από τη μετριότατη αγωνιστική εικόνα νομίζω ότι ούτε οι αλλαγές βγαίνουν στον προπονητή. Για παράδειγμα σήμερα, η έξοδος του Μενδρινού αποσυντόνισε την ομάδα, ενώ ο Καμπάνταης αμφιβάλω αν ακούμπησε μπάλα. Δεν είναι η πρώτη φορά που οι αλλαγές του δεν φέρνουν αποτέλεσμα…

Μια απ τα ίδια λοιπόν…Επόμενο παιχνίδι με τον Άρη. Εννοείται ότι είναι παιχνίδι στο οποίο πρέπει να πάρουμε το τρίποντο. Όχι ήττα, όχι ισοπαλία. Νίκη και μόνο. Μετά την ισοπαλία με τον Πανθρακικό, το παιχνίδι με τον Άρη μπορεί να καθορίσει σε μεγάλο βαθμό την εξέλιξη των πραγμάτων στην υπόθεση της παραμονής στην κατηγορία.

Κλείνοντας θα ήθελα να επισημάνω την πολύ καλή στάση των Μανιάτη, Σιόβα και Σάμαρη, οι οποίοι δεν άξιζαν την αποδοκιμασία έστω και από τους ελάχιστους που το έκαναν. Πολύ ωραία η χορογραφία των Πανθήρων που γιόρτασαν τα 30 τους χρόνια. Να τα εκατοστίσετε παιδιά και πάντα κοντά στην ομάδα, με τρόπο όμως που να μην της δημιουργεί πρόβλημα. Η ομάδα είναι σε τόσο κακή οικονομική κατάσταση που πραγματικά ΔΕΝ αντέχει να πληρώνει πρόστιμα. Κάθε ευρώ που φεύγει από τα ταμεία για την πληρωμή προστίμου είναι μαχαιριά στα πλευρά της ομάδας.

Υ.Γ

Η λάμπα στις τουαλέτες ακόμη να μπει… Διαφημίστε ότι διαθέτουμε dark room να πουλήσουμε εισιτήρια σε όλους τους θαμώνες των κινηματογράφων της Ομόνοιας.

Υ.Γ 2

 Με ωράριο 10:00-15:00 περιμένετε να πουλήσετε διαρκείας;

Συνέντευξη Κ. Τσακίρη στα επίκαιρα

Μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη παραχώρησε ο Κωνσταντίνος Τσακίρης στα Επίκαιρα και στον Κώστα Παπαδάκο (Μπράβο Κώστα!!!). Με αυτή, στον χρόνο που είχε προαναγγείλει, βάζει όλα τα πράγματα σε μια σειρά και δίνει ξεκάθαρες απαντήσεις (για μένα και στο βαθμό που γνωρίζω και ειλικρινείς).

Αυτό που μου αρέσει στον Τσακίρη είναι ότι πάντα μιλάει με ημερομηνίες και νούμερα.Σπάνιο στην Ελλάδα, απίθανο στον Πανιώνιο... Απαντά σε μια σειρά καίριων ερωτημάτων και κατά τη γνώμη μου αποκαθιστά την αλήθεια αλλά και την προσωπική του αξιοπρέπεια η οποία συστηματικά (για να μην πω με πρόθεση) μειώνονταν από ανέξοδα σχόλια και διαδόσεις στους καφενέδες πέριξ του γηπέδου. 

Για άλλη μία φορά αποδεικνύεται κάτι. Ο μόνος που έχει βάλει πραγματικά χρήματα στον Πανιώνιο ήταν και είναι ο Τσακίρης. Προσωπικά του εύχομαι υγεία, κάθε ευτυχία, επαγγελματικές επιτυχίες και να καμαρώνει τις κόρες του. Θα του θυμίσω επίσης ότι σε μια γωνιά του γηπέδου εξακολουθεί να υπάρχει μια παρέα που περνούσε και περνάει καλά με τον Πανιώνιο. Στην παρέα αυτή ΠΑΝΤΑ θα έχει θέση.

http://www.e-epikaira.gr/index.php?option=com_k2&view=item&id=1845:ο-κωνσταντινοσ-τσακιρησ-σε-μια-αποκλειστικη-συνεντευξη-στα-επικαιρα&Itemid=89

Πανιώνιος - Καλαμαριά 3-1

Ένα μεσοβδόμαδο παιχνίδι κυπέλου με μια ομάδα τρίτης κατηγορίας και μάλιστα πριν από παιχνίδι με τον Ολυμπιακό είναι λογικό να έχει σε μεγάλο βαθμό διεκπεραιωτικό χαρακτήρα, ιδίως όταν μένουν στην εξέδρα βασικοί παίκτες της ομάδας. Αφήνεις λοιπόν το ωραίο σου σπιτάκι και ξέρεις ότι θα δώσεις το 10 ευρω λόγω αρρώστιας, για να μυρίσεις γκαζόν, για να δεις φίλους κ.λ.π. Άντε για να δεις μια καλή προπόνηση…

Καμία σχέση με προπόνηση πάντως…Αυτό όμως όπου είδαμε σήμερα ήταν του Κουτρούλη ο γάμος. Αν αφήσουμε στην άκρη τα τρία γκολ που βάλαμε, τα οποία αποτελούσαν υποχρέωση ποδοσφαιριστών με εμπειρία, οι οποίοι μάλιστα αγωνίζονται δύο κατηγορίες παραπάνω, αυτό που μένει είναι μια πολύ κακή εμφάνιση.

 Λόγω τιμής δεν μπορώ να θυμηθώ φάση όπου αλλάξαμε δύο σωστές συνεχόμενες πάσες. Δεν θυμάμαι να εκδηλώσαμε μια οργανωμένη επίθεση. Δεν καταφέραμε να δείξουμε τη διαφορά κατηγοριών που μας χωρίζει από την Καλαμαριά. Δεν δηλώνω σχετικός με την προπονητική, αλλά αυτό το 3-5-2 με τα τρία  αμυντικά χαφ κόντρα στην Καλαμαριά ήταν κάπως (έχασα; το μέτρημα με τους αμυντικούς - κατά τ' αλλα παίζουμε ελεύθερο και επιθετικό ποδόσφαιρο)…Γιατί οι αλλαγές; Λες και γίνονται με κλήρωση.  Ότι κάτσει. Κάποια στιγμή παίζαμε με δύο βαριά σέντερ φόρ. Αφού βγάλαμε αμυντικό χαφ και να μπει ο Μαρουκάκης, μετά ξαναβάλαμε αμυντικό χαφ…Από κάποιο σημείο και ύστερα, όταν δηλαδή μπήκε στο παιχνίδι ο Μενδρινός, ο Λάζνικ έπαιζε αριστερό εξτρέμ, ενώ σε κάποιες φάσεις (μετά την έξοδο του Καμπάνταη) ο Μενδρινός έπαιζε σε κάποιες φάσεις μπροστά από τον Μαρουκάκη. Δεν κατάλαβα αν όλα αυτά αποτελούσαν επιλογές του προπονητή ή μέρος του συτήματος "απόψε αυτοσχεδιάζουμε", γιατί ειλικρινά δεν κατάλαβα από το σημείο που ήμουν αν έδινε οδηγίες στους παίκτες.

Το θέμα είναι ότι η ομάδα δείχνει αδούλευτη και οι παίκτες που υποτίθεται ότι ερχόμενοι από τον πάγκο θέλου να κάνουν αισθητή την παρουσία τους στον προπονητή, μάλλον ατύχησαν. Σε πάρα πολύ κακή βραδιά ο τερματοφύλακας (αν η σημερινή εμφάνιση ανταποκρίνεται στο επίπεδό του τότε δεν κάνει για δεύτερος…συγνώμη), ο οποίος είμαι σίγουρος ότι θα απόρησε  και ο ίδιος με τον πιτσιρικά που με τη λήξη του παιχνιδιού του ζήτησε τη φανέλα του!!!

Με τέτοια εμφάνιση λοιπόν το μόνο που σου μένει να ελπίζεις είναι στις ατομικές προσπάθειες. Έτσι λοιπόν μπήκαν τα σημερινά γκολ και έτσι ξελασπώνει η ομάδα μέχρι και σήμερα. Αντιλαμβανόμαστε όμως ότι αν δεν υπάρξει σημαντική βελτίωση και μάλιστα σύντομα αποκλείεται να ξελασπώνουμε διαρκώς με ατομικές ενέργειες. Καλώς ή κακώς δεν είναι κάθε μέρα τα’ Αι Γιαννιού.

Κλείνοντας θα ήθελα να ασχοληθώ με ένα θέμα του ερασιτέχνη. Εδώ και μέρες βλέπω άδειες τις πισίνες. Σήμερα άκουσα ότι μας έχουν κόψει το φυσικό αέριο επειδή χρωστάμε γύρω στις 65.000 ευρώ. Μα καλά, τόσα περίπου δεν χρωστούσαμε και πέρσι; Γι αυτό τον λόγο δεν έμεναν για μήνες απλήρωτοι οι υπάλληλοι και οι προπονητές στον Πανιώνιο;Για να πληρώνουμε τον διακανονισμό; Είναι δυνατόν μετά από ένα ολόκληρο χρόνο να έχει μειωθεί η οφειλή της πισίνας κατά 5.000 ευρώ μόνο; Την ίδια ώρα οι χώροι άθλησης του μπάσκετ είναι υπερπλήρεις. Συνεισφέρει φέτος το μπάσκετ ή είναι και πάλι στην απ’ έξω; Από τη στιγμή που η προηγούμενη γενική συνέλευση του ερασιτέχνη έγινε Τέξας λόγω Μπέου, πότε και με ποιο τρόπο θα ενημερωθούν τα μέλη για όλα αυτά τα θέματα; Δεν ξέρω ρε παιδιά…Εγώ είμαι παράξενος ή η κατάσταση αυτή είναι τραγική απ’ όπου κι αν την πιάσεις;

ΕΡΓΟΤΕΛΗΣ - ΠΑΝΙΙΩΝΙΟΣ 1-1

Ένα παιχνίδι με ψυχολογικές διακυμάνσεις: από την αρχική πίεση του Εργοτέλη στην έναρξη κάθε ημιχρόνου, στην εξισορρόπηση και στις ευκαιρίες του Πανιωνίου που σε έκαναν να ελπίζεις ότι μπορείς να φύγεις με βαθμούς, στο γκολ του Εργοτέλη που σε έκανε να θεωρείς ότι το παιχνίδι του μισού γκολ είχε ήδη κριθεί, στην ισοφάριση του Αραβίδη που σε έκανε να νοιώθεις ευχαρίστηση για την ισοπαλία, που σε άλλα σημεία του παιχνιδιού ίσως και να σου φαίνονταν λίγη…

Σαφέστατα και δεν θα υπήρχαν αυτού του είδους οι ψυχολογικές διακυμάνσεις εάν είχαμε να κάνουμε με ένα καλό παιχνίδι. Με δύο ομάδες που απέδιδαν καλό ποδόσφαιρο. Ο Εργοτέλης είχε μια μικρή υπεροχή η οποία προέρχονταν κυρίως από το γεγονός ότι έπαιζε στην έδρα του, σε καμία περίπτωση όμως δεν φάνταζε ισχυρός αντίπαλος, ούτε είχε σχέση με ενδεκάδες του του που είχαμε αντιμετωπίσει στο παρελθόν, από την άλλη ο Πανιώνιος, ο οποίος εξακολουθεί να διαθέτει κάποιους παίκτες που και φέτος μπορούν να κάνουν τη διαφορά σε παιχνίδια με τους μικρομεσαίους, όμως είναι προβλέψιμος και υστερεί δημιουργικά. Στη σούμα λοιπόν η ισοπαλία φαντάζει δίκαιη. 

Ο εχθρός του καλού βέβαια είναι το καλύτερο. Είναι γεγονός ότι απέναντι σε ένα μάλλον κακό Εργοτέλη ο Πανιώνιος μπορούσε να κάνει βάσιμα όνειρα για τρεις υπερπολύτιμους βαθμούς στο σακούλι. Μας λείπει όμως ο αέρας, μας λείπει το μέταλλο του νικητή, μας λείπει το δημιουργικό σκέλος. Για την ώρα δείχνουμε να είμαστε μια ομάδα τσούκου – τσούκου, χωρίς αυτοματισμούς, χωρίς ομαδικότητα, χωρίς δημιουργία που είτε δεν είναι καλά δουλεμένη είτε δεν μπορεί να καλύψει το κενό των παικτών που έχασε το τελευταίο οκτάμηνο. 

Δεν έχω καταλάβει πως δημιουργούμε ευκαιρίες στην αντίπαλη άμυνα. Η μπάλα λες και δεν περνάει από το κέντρο .Λες και το κέντρο αποτελεί μια τρύπα στον χωροχρόνο… Δεν παρουσιάζουμε εικόνα ομάδας αλλά βασιζόμαστε στην ατομική επίδοση των 3-4 παικτών που μπορούν να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά. Από τη μία λοιπόν μαζεύουμε χρήσιμα βαθμουλάκια, από την άλλη όμως και όσο περνάει ο καιρός η ομάδα όχι μόνο δεν κάνει βήματα μπροστά αλλά μάλλον κάνει βήματα πίσω.

 Σέβομαι την προσπάθεια που κάνει ο προπονητής, ίσως όμως να έφτασε στο όριο της προσφοράς του. Δεν θέλω η τοποθέτηση αυτή να θεωρηθεί προσωπική επίθεση, συμβαίνει όμως η εικόνα να μη βελτιώνεται, το έμψυχο υλικό είναι πάρα πολύ συγκεκριμένο, δυνατότητα μεταγραφικής ενίσχυσης δεν υπάρχει άρα η μόνη αλλαγή στη σκακιέρα για την αγωνιστική άνοδο της ομάδας είναι η αλλαγή προπονητή. Με την αγωνιστική εικόνα που παρουσιάζουμε είναι σίγουρο ότι θα αντιμετωπίσουμε προβλήματα, ιδίως μετά τον Γενάρη, όταν οι ομάδες που διαθέτουν αδειοδότηση θα μπορέσουν να λύσουν προβλήματα που αντιμετωπίζουν με μεταγραφική ενίσχυση. Επαναλαμβάνω ότι ο κος Παντελής κάθε άλλο από αποτυχημένος βαθμολογικά είναι, από την άλλη όμως δεν ξέρω αν έχει τη δυνατότητα να βελτιώσει σημαντικά την αγωνιστική εικόνα της ομάδας.

Συνεχίζουμε, ελπίζοντας στο καλύτερο…

Κλείνοντας θα ήθελα να συγχαρώ τον Αντώνη Κρόμπα για την εξαιρετική παράσταση που έδωσε στο Άλσος. Αυτή την παράσταση προσπαθώ να την δω από πέρσι τον χειμώνα, κάθε φορά όμως κάτι συνέβαινε και την έχανα. Μια του κλέφτη  δυο του κλέφτη κατάφερα να δω την τελευταία. Πολύ έξυπνη, πολύ γρήγορη, πολύ αστεία. Μπράβο Αντώνη!!!