Πρωταθλητής στη στατιστική, ουραγός στη βαθμολογία

Νομίζω ότι δεν έχω την αντοχή να ακούσω για άλλη μία φορά το γνωμικό με τον περίφημο νόμο του ποδοσφαίρου. Ο συγκεκριμένος νόμος δεν μας τιμωρεί... Μας έχει κλείσει το σπίτι.

Για άλλη μία φορά μπήκαμε δυνατά, πιέσαμε πολύ, δημιουργήσαμε πολλές σημαντικές ευκαιρίες κάποιες από αυτές μοναδικές και τελικά χάσαμε από άλλη μία ομάδα που έκανε το αυτονόητο. Σκόραρε όταν βρήκε την ευκαιρία.

Για άλλη μία φορά το χωνί στον άξονα (το γκολ του Κειτά ήταν απαράδεκτο για σοβαρή ομάδα), τα επιπόλαια λάθη και αυτή η εκνευριστική δυστοκία. Δυστυχώς για την ώρα ο Γιάννου δεν μπορεί να βρει στήριγμα σε συμπαίκτη του. Είμαι απόλυτα πεπεισμένος, ότι με τον τρόπο που λειτουργεί η ομάδα, αν είχαμε τον Αραββίδη, θα είχαμε σήμερα τουλάχιστον έξι επιπλέον βαθμούς.

Η ομάδα δεν είναι κακή. Έχει όμως χτυπητά κενά στην επίθεση και στο κέντρο της άμυνας, ενώ είναι προφανές ότι λείπουν οι 2-3 έμπειροι παίκτες που να μπορούν να τη δέσουν. Αυτό, αν δεν βρούμε λύσεις από το υπάρχον ρόστερ, δεν μπορεί να αλλάξει μέχρι τον Γενάρη (στο μέτρο του δυνατού βέβαια). Μέχρι τότε θεωρώ ότι πρέπει να προσαρμόσουμε το παιχνίδι μας στο ρόστερ μας (αυτό σημαίνει σκοπιμότητα, σφιχτή άμυνα και αντεπιθέσεις) και όχι να αναμένουμε την ώρα και τη στιγμή που το συγκεκριμένο ρόστερ θα αρχίσει να αποδίδει ποδόσφαιρο που μπορεί να παίξει ομάδα με πλήρες και έμπειρο δυναμικό, με τα ανάλογα βέβαια αποτελέσματα. Στην περίπτωση αυτή η παραμονή μας θα έχει κριθεί από τον πρώτο γύρο.

 

Τα όρια έχουν αρχίσει να στενεύουν, η ομάδα διαρκώς πέφτει βαθμολογικά και είναι δεδομένο ότι πρέπει να αρχίσει να συγκεντρώνει βαθμούς, ενόψει μάλιστα του δυσκολότερου δεύτερου γύρου. Τα δύο επόμενα παιχνίδια είναι κομβικά.

Προβλήματα με τον νόμο

Όταν αντιμετωπίζεις προβλήματα με τον νόμο δημιουργείς δυσκολίες στη ζωή σου, είτε αυτός ο νόμος είναι ο ποινικός, είτε ο νόμος του ποδοσφαίρου.

Εμείς έχουμε ανοιχτά πάρε δώσε με τον νόμο και βρισκόμαστε σχεδόν κάθε Κυριακή αντιμέτωποι με τη σκληρή του τιμωρία. Δυστυχώς, λόγω του ίδιου νόμου και σχεδόν με τον ίδιο τρόπο παραβίασής του έχουμε στερηθεί τουλάχιστον πέντε βαθμούς. Μια τρομακτική απώλεια σε ένα πρωτάθλημα από το οποίο θα υποβιβαστούν τέσσερις ομάδες.

Θυμάμαι πολύ καλά όταν έγραφα στις αρχές της σεζόν ότι χρειαζόμαστε επειγόντως επιθετικό. Όχι ότι οι δικοί μας δεν είναι καλοί ή εξελίξιμοι, όμως κανείς από τους παίκτες μας δεν έχει το εύκολο γκολ. Για κανέναν δεν υπάρχει η σιγουριά ότι θα μπορούσε για παράδειγμα να πετύχει δέκα γκολ στο πρωτάθλημα. Αυτή η δυσκολία στη μετουσίωση των φάσεων (που αντικειμενικά δημιουργούμε) σε γκολ σε συνδυασμό με τα αμυντικά μπλακάουτ και την άρνησή μας να παίξουμε παιχνίδι σκοπιμότητας έστω και για δέκα λεπτά, μας έχουν οδηγήσει σε τρεις ήττες με γκολ στα τελειώματα του παιχνιδιού. Σύμπτωση που επαναλαμβάνεται δεν είναι σύμπτωση. Εδώ χρειάζεται βελτίωση...

Κάθε χρόνο η ομάδα ξεκινάει με τον ίδιο τρόπο. Ακούμε  συνθήματα και τσιτάτα, τύπου πανιώνιος είσαι, γεννήθηκες στη φωτιά, δίνεις ευκαιρία στους νέους κ.λ.π και όταν κάτι στραβώσει όλοι αυτοί που τα είπαν γίνονται καπνός... Ήδη κάποιοι έχουν αρχίσει και μουρμουράνε για τον προπονητή.

Ακούστε παλικάρια, τα πράγματα είναι πολύ απλά, αυτούς τους παίκτες έχουμε γιατί αυτούς μπορούμε να πληρώνουμε και μάλιστα με δυσκολία, αυτόν τον προπονητή έχουμε και μάλιστα είμαστε πολύ τυχεροί γι αυτό γιατί αν και άπειρος σε αυτό το επίπεδο έχει δείξει εξαιρετικά δείγματα εργασίας. Οποιοσδήποτε καταλαβαίνει ότι δεν μπορείς να περιμένεις από την Κ20 ομάδα να μπορεί να ανταγωνιστεί στα ίσια ομάδες με καλύτερο ρόστερ, λεφτά και μεταγραφές. Για όλα αυτά χρειάζεται πίστη, δουλειά και υπομονή. Σίγουρα θα χρειαστεί και μια καλή μεταγραφή, την οποία πρέπει να ψάχνουμε από τώρα... Επειδή έτσι έχουν τα πράγματα και δεν αλλάζουν θα έλεγα  ότι κάποια στιγμή θα πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά το ενδεχόμενο να υποστηρίξουμε σοβαρά την ομάδα στα δύσκολα...

Πάνω κάτω το ίδιο ισχύει και για το μπάσκετ. Πρώτα απ' όλα θα ήθελα να πω ότι δεν πιστεύω σε μαύρες μέρες στον αθλητισμό, σε θριάμβους και τεράστιες ήττες. Αυτού του είδους  οι μεγεθύνσεις δεν μ εκφράζουν. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να αποχωρεί από την ομάδα ο Λιανός, να την αναλαμβάνει στο παρά ένα μία ομάδα ανθρώπων χωρίς τα απαιτούμενα κεφάλαια, χωρίς παίκτες, χωρίς προπονητή, χωρίς προετοιμασία και να πιστεύουμε ότι σε τρεις αγωνιστικές μπορούμε να γίνουμε ανταγωνιστικοί. ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ. Υπομονή και στήριξη κι εκεί. Αγάπη για την ομάδα. Εμπιστοσύνη στους παίκτες (όποιοι κι αν είναι), στον προπονητή (όποιος κι αν είναι) στη διοίκηση (όποια κι αν είναι). Καλώς ή κακώς δεν υπάρχει περιθώριο για κάτι διαφορετικό γιατί δεν υπάρχουν τα λεφτά και ενδεχομένως ο χρόνος για άμεση βελτίωση της εικόνας.

Κοντράστ συναισθημάτων

Νομίζω ότι είναι ένα μελαγχολικό πρωινό για όλους μας. Ο αγαπημένος μας « τρελός» δεν είναι πια μαζί μας. Τον γνώρισα όταν ήμουν παιδί. Ο περίεργος τύπος που βρίσκονταν πίσω από κάθε έναν που έδινε συνέντευξη. Ο μυστήριος τρελός των γηπέδων. Αυτός που ξεσήκωνε τη γειτονιά στο πόδι όταν έκραζε τον ψυχίατρο που έμενε απέναντι από το σπίτι μου. Αυτός που βρίσκονταν σε κάθε γλυκιά και πικρή στιγμή της ομάδας. Δυστυχώς τότε δεν μπορούσα να κατανοήσω τα πλακάτ του, γι’ αυτό είχε μείνει στο μυαλό μου ως μια εμβληματική, γραφική θα έλεγα μορφή των γηπέδων. Αργότερα, διαβάζοντας τα πλακάτ του κατάλαβα ότι μάλλον ο «τρελός» τα είχε 400. Ο Μητσάρας είχε το τεράστιο ταλέντο να αναλύει την τρέχουσα πραγματικότητα σε 10 λέξεις και μάλιστα χιουμοριστικά και να περνάει ένα ξεκάθαρο μήνυμα εκμεταλλευόμενος την εικόνα του γραφικού τηλεοπτικού μαϊντανού. Με τον τρόπο αυτό, ο "τρελός" του παιώνιου χωριού, μπορούσε να λέει αλήθειες, τις οποίες αναπαρήγαγαν τα μέσα, χωρίς να αντιμετωπίζει ο ίδιο πρόβλημα. Ευφυές!

Η Ν. Σμύρνη, ο Πανιώνιος γενικότερα, είναι ένα μικρό χωριό τρελών, γραφικών και περίεργων ανθρώπων, λαμπρά όμως ευφυών. Με τον τρόπο τους βέβαια. Αυτό είναι ένα από τα συστατικά που κάνουν την ομάδα τόσο διαφορετική. Κάθε φορά που χάνουμε έναν από τους αγαπημένους μας περίεργους τύπους, καταλαβαίνουμε πόσο φτωχότεροι γινόμαστε, αφού η σύγχρονη νεολαία δυσκολεύεται να εισπράξει το Πανιώνιο μήνυμα, θαμπωμένη από τα εκατομμύρια των στημένων πρωταθλημάτων και του cl. Όταν χαθεί και ο τελευταίος τρελός, η ομάδα δεν θα είναι ίδια ή δεν θα υπάρχει…Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει...

Από τα δυσάρεστα στα ευχάριστα, γιατί έτσι είναι το κοντράστ της ζωής. Τα αμούστακα παιδιά του μπάσκετ έδωσαν και την τελευταία σταγόνα του ιδρώτα τους στο παρκέ του Αρτάκης και μας έκαναν περήφανους. Απέδειξαν ότι όποιος δεν συνειδητοποιεί ότι Πανιώνιος= υποδομές, απλά δεν έχει καταλάβει σε βάθος σε ποια ομάδα βρίσκεται. Πολλά συγχαρητήρια σε όλους για την προσπάθεια και ασφαλώς στον κόσμο για το βροντερό παρόν του (ωραία τα λέω – δεν μπόρεσα να πάω…).

Κλείνοντας θα ήθελα να κάνω μια παράκληση. Ένα από τα ποιο δραστήρια τμήματα του Πανιωνίου είναι το σκάκι. Για όσους δεν γνωρίζουν, ο κος Γαβριήλ Χαντάτ, έφορος του αγωνίσματος έχει καταφέρει με προσωπικό του κόστος και κόπο, να στήσει ένα αξιοζήλευτο τμήμα, το οποίο καταφέρνει να κρατά σε πολύ υψηλό επίπεδο πρωταθλητισμού (αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία). Στο τμήμα αυτό, γίνεται μια πραγματικά καλή δουλειά. Όσοι έχετε παιδιά με ελεύθερο χρόνο για ένα σπουδαίο πνευματικό άθλημα, εμπιστευτείτε το τμήμα σκάκι του Πανιωνίου. Θα προσφέρει πολλά στα παιδιά σας, έναντι μάλιστα ενός πολύ μικρού μηνιαίου αντιτίμου. Όσοι πάλι θέλετε να βοηθήσετε διαφορετικά, μπορείτε να κάνετε χορηγία έναντι διαφήμισης (αυτοκόλλητη διαφήμιση στα τζάμια του τμήματος, τα οποία τα βλέπουν όλοι οι εισερχόμενοι στον χώρο του ερασιτέχνη, έναντι πραγματικά χαμηλού τμήματος. Ας βοηθήσουμε να συνεχιστεί η πολύ καλή προσπάθεια που γίνεται. Κλείνω το μάτι σε φίλους Πανιώνιους που έχουν πρόσβαση σε τηλεοπτικά μέσα για να προβάλουν το τμήμα… Θα είναι πολύ μεγάλη βοήθεια.

Μετά τη σωτηρία τι;

Με πολύ μεγάλη ανακούφιση πληροφορηθήκαμε όλοι μας χθες την απόφαση της Ε.Ε.Α, σύμφωνα με την οποία έγινε δεκτός ο φάκελος του Πανιωνίου και η ομάδα μας απέκτησε δικαίωμα συμμετοχής στην πρώτη κατηγορία. Η δήλωση του κυρίου Λιανού που ακολούθησε, ότι αυτή ήταν η τελευταία του πράξη ως μεγαλομέτοχος της Κ.Α.Ε μας προσγείωσε.

Πρώτα απ’ όλα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι πιθανότατα κερδίσαμε μια μεγάλη μάχη αλλά όχι και τον πόλεμο. Δεν αποκλείω καθόλου να υπάρξει δικαστική συνέχιση της υπόθεσης καθώς Καβάλα και Ιωνικός έχουν έννομο συμφέρον να κυνηγήσουν την υπόθεση. Ιδίως η ομάδα της Καβάλας που αντιλαμβανόμενη το μεγάλο οικονομικό συμφέρον της ιστορίας  εκπροσωπήθηκε από πολιτικούς και έμπειρους δικηγόρους.

Πριν λοιπόν να αρχίσουμε να ευλογούμε τα γένια μας, ας έχουμε στο μυαλό μας ότι αυτό που κυρίως έπεισε την επιτροπή ήταν η εγγυητική του Λιανού και η δημοσιογραφική πίεση που ασκήθηκε όλες αυτές τις ημέρες. Όλο αυτό το πολιτικό – νομικό team κατά πάσα πιθανότητα θα το βρούμε μπροστά μας.

Έστω όμως ότι τίποτα δεν ανατρέπεται και η ομάδα συνεχίζει κανονικά στην κατηγορία. Δεν υπάρχει πλέον η οικονομική ευρωστία του Λιανού. Η όποια διοίκηση προκύψει θα πρέπει με δικά της μέσα και σε ελάχιστες ημέρες να σχηματίσει ομάδα, αφού καταφέρει να πείσει τους αθλητές για την δυνατότητα της να ανταποκριθεί στα συμβόλαια. Με λίγα λόγια δεν ξέρουμε ποιους, πόσους και πόσο καλούς παίκτες θα έχουμε ώστε να μη βρεθούμε με συνοπτικές διαδικασίες στην Α2, κουβαλώντας μάλιστα τα όποια χρέη Λιανού.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι όσοι αναλαμβάνουν τη διοίκηση μπαίνουν σε μεγάλο προσωπικό κίνδυνο καθώς ουσιαστικά υποκύπτουν στο πάθος τους, την αγάπη τους για την ομάδα. Αν δεν κατορθώσει να δημιουργήσει αξιοπρεπή επαγγελματική ομάδα, τότε η διοίκηση θα κληθεί να στηριχτεί σε παίκτες από τις υποδομές. Μεγάλο  στοίχημα. Πέραν των άλλων θα είναι μια πρώτης τάξης ευκαιρίας να δούμε αν ο κ. Λιανός είχε δίκιο ή άδικο που δεν στηρίχτηκε ποτέ στις υποδομές και θα αξιολογήσουμε τη δουλειά που γίνεται εκεί σε επίπεδο ποιότητας.

Το μεγαλύτερο ως στοίχημα είναι αυτό του κόσμου. Θα στηρίξει ο κόσμος τη διοίκηση και την ομάδα στο τόσο δύσκολο έργο τους ή θα αρκεστούμε στα 100 εισιτήρια, τις 1000 προσκλήσεις και στην ανέξοδη διαδικτυακή υποστήριξη;

Σε λίγες μέρες θα ξέρουμε.

Μας έπεσε βαρύ το σουντζουκ λουκουμ

Πάρα πολύ κακή εμφάνιση η χθεσινή και σίγουρα δίκαιη η ήττα. Όχι ότι ο Πανθρακικός έδειξε κάτι ιδιαίτερο ή έχασε τις συγκλονίστηκες ευκαιρίες, αλλά τέλος πάντων στους τυφλούς υπερισχύει ο μονόφθαλμος.

Η ομάδα μας δεν έδειξε τίποτα από αυτά που μας έχει συνηθίσει, δηλαδή κυκλοφορία μπάλας, κατοχή, δυναμισμό, νιάτα. Μια flat ομάδα στην οποία δεν μπορούσε να διακριθεί κανένας από τους κινητήριους μοχλούς της. Ασυννενοησία και πάρα πολλές λάθος μεταβιβάσεις (κυρίως από τον Μπουμαλ).Το σύστημα που η μπάλα γυρνάει στον τερματοφύλακα προκειμένου να γίνει παιχνίδι δεν αποδίδει και γιατί δεν τον έχον αφομοιώσει οι παίκτες και γιατί δεν δείχνουν σιγουριά αλλά και γιατί ο Γιαννακόπουλος κάνει πολλές φορές λάθος μεταβίβαση, με αποτέλεσμα να ξεκινάει ο αντίπαλος πολλές καινούριες επιθέσεις…

 

 Άκουσα ότι η ομάδα πήγε και ήλθε αυθημερόν στην Κομοτηνή. Δεν ξέρω αν είναι αλήθεια, ίσως όμως και η κούραση να έπαιξε κάποιο ρόλο. Το θέμα είναι ότι κόντρα σε ένα αντίπαλο με παρόμοιους στόχους και όχι καλύτερη ομάδα θα μπορούσαμε, ΑΝ ήταν λίγο καλύτερη η εικόνα μας, να διεκδικήσουμε ένα βαθμουλάκι. Όπως όμως λέει και ο ρεπόρτερ του brfunatic, μόνο ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης είχε επιτυχίες με το «ΑΝ».

Η ομάδα συνεχίζει να αντιμετωπίζει προβλήματα στην άμυνα (το πέναλτι ήταν πραγματικά άσκοπο και η κόκκινη μας γονάτισε), οι παίκτες είναι άπειροι και σίγουρα θα έχουμε σκαμπανεβάσματα μέχρι να εντρυφήσουν στις απαιτήσεις της κατηγορίας. Μακάρι η ομάδα να σταθεί στα πόδια της και να επανέλθει γρήγορα για το παιχνίδι κυπέλλου αλλά και για το παιχνίδι με την Ξάνθη, το οποίο είναι πάρα πολύ σημαντικό (παιχνίδι έξι βαθμών).

 

Σήμερα θα είναι μία από τις λίγες φορές που θα ασχοληθώ έστω και λίγο με το μπάσκετ. Από πολλούς θεωρούμαι  ποδοσφαιρικός και πλέον δεν είναι ψέμα. Για την ιστορία όμως θα πω ότι ως παιδί και ως έφηβος παρακολουθούσα και έπαιζα μπάσκετ και όχι ποδόσφαιρο. Τα τελευταία χρόνια όμως έχω απομακρυνθεί από το μπάσκετ γιατί πλέον δεν με γεμίζει ως φίλαθλο (μολονότι είχαμε και καλές ομάδες και επιτυχίες).

Λυπάμαι πολύ που η ομάδα του Πανιωνίου, που αντιπροσωπεύει μια διαφορετική κουλτούρα στο ελληνικό μπάσκετ και ιδίως στην πρώτη κατηγορία, μια ομάδα για την οποία έζησαν και πέθαναν παίκτες και προπονητές που είχαν αγάπη και όραμα, θα αναγκαστεί, κατά πως φαίνεται, να αναζητήσει την τύχη της στα τοπικά πρωταθλήματα και να εξαφανιστεί από τον χάρτη. Για πόσο; Για 100.000 και για 200.000 ευρώ. Κρίμα στα παιδιά που σπάνε τα πόδια τους στις προπονήσεις κρίμα στους προπονητές και στους παράγοντες που κατέβαλαν για χρόνια κόπους και για να είμαστε ειλικρινείς κάποιες φορές και εις βάρος των υπόλοιπων τμημάτων, για να μπορούν να κρατούν ψηλά τα χρώματα της ομάδας. Επειδή κάποιοι, λόγοι, θα προσπαθήσουν να ρίξουν ευθύνες στον ερασιτέχνη θα πω ένα πράγμα. Ο ερασιτέχνης είναι η μάνα του συλλόγου, πρέπει να φροντίζει τα παιδιά της, αλλά κάτι πρέπει να κάνουν και οι πατεράδες…Θεωρώ ότι όποιος θέλει να αποχωρήσει από τον Πανιώνιο καλό είναι να το κάνει αφού θα έχει τακτοποιήσει εκκρεμότητες του, γιατί αν δεν το κάνει δεν μπορεί να ζητάει ευθύνες από τον ερασιτέχνη, που βρίσκεται διαρκώς (χωρίς έμπειρα στελέχη και χρήματα) να πρέπει να αναλαμβάνει επαγγελματικά τμήματα με χρέη. Ταυτόχρονα, όποιος θέλει να ασχοληθεί με επαγγελματικό τμήμα, καλό θα είναι να έχει ρωτήσει πρώτα την τσέπη του… Κλείνοντας θα ήθελα να υπενθυμίσω την φράση του Ουίλιαμ Σαιξπηρ: «τέλος καλό όλα καλά»…Αυτό γράφει η ιστορία.

Πανιωνάρα - Αργεντίνοι Αρκάδες 2-1

Λίγο πριν κατηφορίσω για το γήπεδο διάβαζα τους προβληματισμούς καλών φίλων που επέλεξαν, ο καθένας για τους δικούς τους λόγους, να απέχουν φέτος. Είναι γεγονός ότι επηρεάστηκα κάπως από τα λόγια τους, πίστευα και πιστεύω όμως ότι ο καθένας πρέπει να διεκδικεί τις αλλαγές με την παρουσία του και όχι με την αποχή του. Τουλάχιστον για όσο αυτό είναι εφικτό και έχει το κουράγιο.

Αν και πήγαινα λοιπόν στο γήπεδο με κάπως πιο πεσμένη διάθεση, σε σχέση με άλλες φορές που θα έβλεπα για πρώτη φορά την ομάδα, τα ξέχασα όλα όταν είδα καλούς φίλους, κόσμο στα εκδοτήρια και άρχισα να απολαμβάνω τη λιακαδίτσα και τη μυρωδιά του χορταριού.

Το πρώτο σοκ βέβαια το πέρασα όταν είδα την 18αδα. Ο όρος κοντή ομάδα δεν αποδίδει την πραγματικότητα. Χαριτολογώντας θα πω ότι η επτάχρονη κόρη μου είναι ψηλότερη από αρκετούς παίκτες μας...

Έχοντας μια κάποια εμπειρία πλέον από ομάδες του Τερεζόπουλου, δεν είδα κάτι περισσότερο ή λιγότερο. Κυκλοφορία της μπάλας, προσπάθεια για παιχνίδι κατοχής και αρκετοί αυτοματισμοί. Αυτά ήταν τα καλά νέα. Τα κακά νέα είναι τα σημαντικά προβλήματα στην άμυνα και η επιπολαιότητα αρκετών παικτών με προεξέχοντες τους  Μπουμαλ, Γιαννακόπουλο και Κολοβό. Πάρα πολλές λάθος μεταβιβάσεις, παιδαριώδη λάθη στην άμυνα (που μας στοίχισαν ένα γκολ), ατομισμός και κάτι αντίστοιχο με την σκουληκότρυπα της φυσικής στον άξονα, δηλαδή η δυνατότητα να μεταφέρεται σε χρόνο μηδέν η μπάλα από το κέντρο στην καρδιά της άμυνάς μας.  

Απέναντι στον κακό εαυτό μας, ως άλλος Ιανός, προβάλουμε ένα δεύτερο πρόσωπο μιας ομάδας γεμάτο ταλέντο. Οποιοσδήποτε τρίτος έχει δει τον Πανιώνιο στα τελευταία δύο παιχνίδια δεν μπορεί να πιστέψει ότι η ομάδα μας απαρτίζεται από παίκτες με παραστάσεις πρωταθλήματος Κ-20 και χαμηλότερων κατηγοριών οι οποίοι βρίσκονται μαζί ελάχιστο διάστημα. Ίσως όμως να διέκρινε το άγχος κάποιων παικτών, που γνωρίζουν καλά το μαγικό ραβδί που έχει η ομάδα και μετατρέπει παντελώς άγνωστους παίκτες σε άμεσα εμπορεύσιμους και διεκδίκησιμους παίκτες. Υπερβολή που καμιά φορά οδηγεί σε ατομισμό και εν τέλει σε αναποτελεσματικότητα... Όταν όμως είσαι αναποτελεσματικός, βλάπτεις εν τέλει και τον εαυτό σου και την ομάδα. Νομίζω ότι το μεγαλύτερο άγχος το έχει ο Κολοβός. Αγαπητέ Δημητρη, δεν έχεις να αποδείξεις τίποτα και σε κανέναν. Ούτε όμως η μεταγραφή σου στον Ολυμπιακό σε μετέτρεψε μέσα σε τρεις μήνες σε παίκτη από άλλο πλανήτη (σε Πίρλο που είπε καλός φίλος). Αν δουλέψεις σκληρά, έστω και σε επίπεδο Πανιωνίου, αν ξαναγίνεις ταπεινός στο παιχνίδι σου, θα μπορέσεις να βοηθήσεις και την ομάδα και τον εαυτό σου, ώστε να φτάσεις εκεί που αξίζεις. Αλλιώς κινδυνεύεις να γίνεις ο νέος Βλαχοδήμος...

Ποιο ήταν το αποτέλεσμα όλων αυτών; Η ομάδα κατάφερε να κερδίσει έναν σπουδαίο αντίπαλο, πετυχαίνοντας δύο εξαιρετικά τέρματα, δεν κατάφερε να πετύχει τουλάχιστον δύο ακόμη (και δεν μιλάμε για απλές ευκαιρίες, αλλά για γκολ που απλά δεν χάνονται), θα μπορούσε όμως άνετα να χάσει βαθμό ή βαθμούς λόγω των λαθών, της επιπολαιότητας και την ψυχολογικής κατάρρευσης σε δύσκολα σημεία του παιχνιδίου, ιδίως μετά από την επίτευξη του τέρματος του Αστέρα.

Κρατάμε λοιπόν την καλή εμφάνιση και κυρίως τους βαθμούς της νίκης και δεν ξεχνάμε ότι η συγκεκριμένη ομάδα είναι άπειρη (όσο κι αν το καλύπτει), στερείται παικτών με εμπειρίες και παραστάσεις και για την ώρα διαθέτει ένα ρόστερ που δείχνει τσίμα τσίμα. Νομίζω ότι είμαστε σε καλό δρόμο, αρκεί οι παίκτες να δουλέψουν σκληρά, να έχουν υγεία και λίγη τύχη.

Επειδή με πληροφόρησαν για την κακή οικονομική κατάσταση αρκετών παικτών, πιστεύω ότι πρέπει να γίνει και πάλι μια προσπάθεια οικονομικής ενίσχυσής τους από όλους μας. Χρήστο, μπορείς;

Υ.Γ

Ο κος Μανταλος έκανε ό,τι μπορούσε, δυστυχώς οι παίκτες μας δεν του έκαναν το χατίρι...

Περί μεταγραφών και βραβεύσεων

Μετά από τη σύντομη διακοπή του πρωταθλήματος επιστρέφουμε στις αγωνιστικές υποχρεώσεις με ένα πολύ δύσκολο εντός έδρας παιχνίδι κόντρα στον Αστέρα. Στο διάστημα που πέρασε, ύστερα από την οδυνηρή ήττα από τον ΠΑΟ, δεν κατορθώσαμε να συμπληρώσουμε τα κομμάτια του puzzle του ρόστερ μας.

Αυτό που κυρίως μου έκανε εντύπωση ήταν η αλλαγή πλάνων. Συγκεκριμένα, ενώ από το καλοκαίρι ακούμε ότι η ομάδα ψάχνει για έμπειρο σέντερ φόρ, προσανατολίζεται πλέον στην μεταγραφή κεντρικού αμυντικού, ο οποίος θα καταλάβει υπερπολίτιμη θέση μεταγραφής άνω ων 24 ετών.

Δεν αμφισβητώ ότι η ομάδα μπορεί να χρειάζεται κεντρικό αμυντικό. Νομίζω ότι διαπιστώσαμε όλοι τα αμυντικά προβλήματα, ιδίως τη μεγάλη δυσκολία μας στις στημένες φάσεις. Χωρίς να γνωρίζω σε βάθος την αγορά, εγώ προσωπικά δεν θα προτιμούσα την αγορά κεντρικού αμυντικού άνω των 24 ετών αλλά σέντερ φορ. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα νεαρών ακόμη και πρωτοεμφανιζόμενων κεντρικών αμυντικών που κατάφεραν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της κατηγορίας ή ακόμη και να ξεχωρίσουν. Δυσκολεύομαι όμως να θυμηθώ τα τελευταία τουλάχιστον χρόνια πρωτοεμφανιζόμενο σέντερ φορ που να καταφέρει να κάνει αίσθηση. Οι Κολοβός, Ντούνης και Αραβίδης είχαν καταφέρει να πετύχουν πέρσι τα 2/3 των τερμάτων της ομάδας, με την υποσημείωση ότι ο Αραβίδης είχε κατορθώσει μέσα σε δύο συνεχόμενες χρονιές να εκτοξεύσει την συγκομιδή του σε γκολ σε δυσθεώρητο σημείο, σε σχέση με τα μέχρι τότε στατιστικά του. Να μην ξεχνάμε ότι πέρσι είχαμε στις τάξεις μας και τον Καμπάνταη, ο οποίος μπορεί να παρέμενε κολλημένος στην στατιστική του επίδοση (2-3 γκολ ανά σεζόν), όμως τα τέρματα που πέτυχε ήταν σε εξαιρετικά κρίσιμα παιχνίδια. Επιπλέον η ομάδα πήρε πολύτιμη βοήθεια και από τον Ανδρέας Λάζνικ. Δυστυχώς φέτος όλοι αυτοί οι παίκτες θα μας λείψουν. Με δεδομένο ότι η ομάδα είναι καινούρια και δεν έχουμε ιδέα αν θα βρεθούν παίκτες που θα αναλάβουν κατά τρόπο αποτελεσματικό το σκοράρισμα, θεωρώ απόλυτα αναγκαία την απόκτηση ενός παίκτη που να μπορεί να πετύχει τουλάχιστον 6-8 τέρματα στη σεζόν. Μια τέτοια ενδιαφέρουσα περίπτωση δείχνει να είναι ο Σιαλμάς, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μπορεί να βρεθεί και κάποιος άλλος.

Πάμε τώρα στο θέμα της βράβευσης του Αχιλλέα Μπέου από τον Πανιώνιο. Ο κος Μπέος έχει τη δική του μακροχρόνια ιστορία στην ομάδα, με τα καλά και με τα άσχημά της. Αντίστοιχα, υπάρχουν πολλοί φίλοι της ομάδας που θεωρούν ότι έχει βοηθήσει πολύ, ενώ άλλοι δεν θέλουν να συνδέεται ο Πανιώνιος με τον νυν δήμαρχο Βόλου. Όλα αυτά αποδεικνύουν το προφανές. Ο κος Μπέος αποτελεί αμφιλεγόμενο πρόσωπο στην ιστορία της ομάδας. Δεν είναι κάπως περίεργο τόσο η ομάδα όσο και επίσημοι φορείς του συλλόγου (παλαίμαχοι) να έχουν τιμήσει ήδη δύο φορές τον κο Μπέο με το αμφιλεγόμενο όπως είπαμε έργο, από τη στιγμή που δεν έχουν τιμηθεί έστω μία φορά πρόσωπα τα οποία έχουν προσφέρει στην ομάδα πέραν πάσης αμφιβολίας; Ειλικρινά, δεν μπορώ να καταλάβω το σκεπτικό με το οποίο δεν έχει προσφερθεί κανένα βραβείο στον Κωνσταντίνο Τσακίρη ύστερα από τον πακτωλό χρημάτων που έχει διαθέσει. Θεωρώ αδιανόητο να έχει δώσει ο άνθρωπος τόσα εκατομμύρια και να μην φέρει το όνομα του έστω ένα από τα γηπεδάκια 5Χ5, να μην του έχει δοθεί μια πλακέτα ένα μετάλλιο, ο,τιδήποτε. Ο Τσακίρης για τον Πανιώνιο είναι σαν να μην υπήρξε ποτέ… Να μην  θυμηθώ ότι η θύρα 4 ονομάζονταν Θύρα Σταματελάτος για όσο χρόνο άντεξε η τσίγκινη ταμπέλα, που όταν αυτή κατέρρευσε, ουδείς μπήκε στον κόπο να την επαναφέρει. Πέρα όμως αό τους δύο αυτούς προέδρους υπήρξαν διαχρονικά και πολλά άλλα πρόσωπα τα οποία προσέφεραν χωρίς να έχουν λάβει καμία τιμητική διάκριση…

Είναι βέβαιο ότι ούτε ο Τσακίρης, ούτε η οικογένεια του Σταματελάτου, ούτε όλοι οι υπόλοιποι Πανιώνιοι που αντικειμενικά προσέφεραν, έχουν ανάγκη από τιμές και παράσημα. Το μεγαλύτερο παράσημο άλλωστε το δίνει ο κόσμος. Και επ αυτού, το μόνο που έχω να πω είναι ότι  οι δύο βραβεύσεις του κου Μπέου έγιναν στον Βόλο και σε εκδήλωση των παλαίμαχων, στην οποία οι περισσότεροι Πανιώνιοι απέφυγαν να παραβρεθούν…Αυτό κάτι λέει…