Σταχτοπούτα

Είχα πολύ καιρό να γράψω, κατά συνέπεια δεν είχα ευχηθεί για τη νέα χρονιά. Χρόνια πολλά λοιπόν, καλή χρονιά σε όλους, με υγεία και εργασία.

Όσο περνάει ο καιρός, γίνεται όλο και πιο δύσκολο να γράψω για τον Πανιώνιο. Ίσως γιατί  η καθημερινότητά του είναι κουραστική και ιδιαίτερα απογοητευτική. Δεν ξέρω αν είναι δική μου άποψη - πιστεύω ότι δεν είναι - αλλά πλέον δεν ελπίζω σε πολλά...

Το επαγγελματικό ποδόσφαιρο είναι αυτό που είναι, παίζεται με τους κανόνες του και η ενασχόληση με αυτό προϋποθέτει μια σειρά ειδικών προσόντων... Στην άκρη λοιπόν.

Η μεγαλύτερη απογοήτευση είναι όλο το υπόλοιπο. Δεν υπάρχει τομέας στο Πανιώνιο οικοδόμημα που να λειτουργεί. Δεν υπάρχουν αρχές, αξίες, προοπτική. Το μόνο που ακους είναι πως ο ένας "δάγκωσε" τον άλλο, πως "παντελώνιασε", πως έβγαλε μεροκάματο...Κανείς δεν συμπαθεί κανέναν και ο καθένας ξεχωριστά βγάζει στη φόρα τα άπλυτα του άλλου  που είναι ίδια ακριβώς με τα δικά του. Μικρομάγαζα, βασίλεια, μικρά και μεγάλα συμφέροντα  και όλα αυτά από υποτιθέμενα διαφορετικούς παράγοντες και φιλάθλους. Έτσι δεν πάμε πουθενά και είναι θέμα χρόνου να καταρρεύσει το οικοδόμημα...

Επειδή τυχαίνει να υπάρχουν στο ποδόσφαιρο ένας δύο άνθρωποι που φροντίζουν για το μέλλον, που τροφοδοτούν την ομάδα με ταλεντάκια, εξακολουθούμε να κρατιόμαστε στη ζωή και να ασχολούμαστε κάπως με το θέμα. Ας έχουμε στο μυαλό μας ότι οι άνθρωποι έρχονται και παρέρχονται, ότι τα ταλέντα στερεύουν και ότι μόνοι μας καταστρέφουμε καθημερινά την δεξαμενή των 3.000 αθλητών που θα μπορούσαν να τροφοδοτούν τον σύλλογο. Δεν είναι τυχαίο που ελάχιστοι παίκτες από τις υποδομές μας φτάνουν στις πρώτες ομάδες των αθλημάτων τους. Αυτό κάτι λέει...

Αφού λοιπόν έκανα τη δημόσια ψυχοθεραπεία μου, ας γράψω και δυο πραγματάκια για το σημερινό παιχνίδι. Από την αρχή της χρονιάς ξέραμε ότι η ομάδα είναι μια Κ20 με την προσθήκη δύο τριών παικτών αξίας. Όταν οι παίκτες αυτοί βρίσκονται σε καλή μέρα και εφόσον κατορθώσουμε να περιορίσουμε τα αμυντικά λάθη παίρνουμε αποτελέσματα. Όταν δεν συμβαίνουν οι παραπάνω προϋποθέσεις, παρουσιάζουμε το κανονικό μας πρόσωπο, δηλαδή μιας ομάδας Κ-20. Κανονική Σταχτοπούτα λοιπόν.

Σήμερα ατυχήσαμε να έχουμε σε πολύ κακή μέρα και τον Κολοβό και τον Ιμπαγάσα, συνεπώς ήταν αδύνατο και να δημιουργήσουμε και να εκτελέσουμε. Όσο κι αυτό πονάει, χάσαμε πανηγυρικά από μία πολύ μέτρια ομάδα... Από την πρόσληψη του κου Ουζουνίδη μέχρι σήμερα είδαμε δυο-τρεις αλλαγές. Πρώτα απ' όλα είχε την τύχη που δεν είχε ο Τερεζόπουλος. Δεύτερον, κατόρθωσε να ανεβάσει ψυχολογικά και αγωνιστικά τον Ιμπαγάσα και τρίτον να βελτιώσει ελαφρώς την αμυντική λειτουργία της ομάδας, ουσιαστικά με το να πείσει τα αμυντικά χαφ να κρατούν περισσότερο τη θέση τους ώστε να μη δημιουργούνται ρήγματα στην άμυνα. Γι αυτό η καλή εικόνα, γι αυτό και οι βαθμοί. Σήμερα δυστυχώς δεν είχαμε τίποτα απ' αυτά και δυστυχώς χάσαμε βαθμούς από μία ποιοτικά κατώτερη ομάδα...Αυτή την ήττα, ίσως και να τη βρούμε μπροστά μας.

Πάνω που λέγαμε ότι θα πάρουμε ανάσα, ξαναβρεθήκαμε να αντιμετωπίζουμε το κάθε επόμενο παιχνίδι ως τελικό, αρχής γεννωμένης από το επόμενο...

Είμαστε μαθημένοι στα δύσκολα, επιλογές δεν έχουμε ούτε περιθώρια να κάνουμε πίσω. Συνεχίζουμε...

Αλλαγή σελίδας

Μετά τα δύο αρητικά αποτελέσματα σε Κέρκυρα και Αγρίνιο και με δεδομένη τη βαθμολογική θέση της ομάδας, ήταν επιβεβλημένη η αλλαγή προπονητή. Ο Δημήτρης Τερεζόπουλος ανέλαβε ουσιαστικά την ομάδα Κ-20 και προσπάθησε μ’ αυτή και με κάποιες λίγες προσθήκες να μας κρατήσει στην κατηγορία. Δούλεψε σκληρά, προσπάθησε έντιμα και για μένα πέτυχε κάτι πάρα πολύ σπουδαίο: να μην δείχνει μια ομάδα πιτσιρικάδων, προερχόμενων από πρωταθλήματα υποδομών και μικρές κατηγορίες παράταιρη σε ένα επαγγελματικό πρωτάθλημα.

Θεωρώ ότι η προσπάθειά του «προδόθηκε» σε ένα κομβικό σημείο το καλοκαίρι. Ίσως υπήρχε σιγουριά ότι ο Αυλωνίτης θα επέστρεφε στην ομάδα και θα θωρακίζονταν ικανοποιητικά τα μετόπισθεν. Ίσως υπήρχε η αισιοδοξία ότι οι επιθετικοί της ομάδας θα μπορούσαν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων. Τελικά δεν έγινε τίποτα από τα δύο και ενώ η ομάδα έδειχνε καλό αγωνιστικό προφίλ δεν μπορούσε να εξασφαλίσει βαθμούς σε παιχνίδια που θεωρητικά ήταν δικά της λόγω των σημαντικών αγωνιστικών ελλείψεων και της απειρίας. Σίγουρα έχει κάνει λάθη και ο Τερεζόπουλος από τον πάγκο, ενώ χρεώνεται και την μη επίλυση συγκεκριμένων προβλημάτων που παρουσίαζε η ομάδα σε κάθε σχεδόν παιχνίδι. Αν τα βάλω όλα αυτά σε μία ζυγαριά θεωρώ ότι το τελικό πρόσημο είναι θετικό για τον Τερεζόπουλο, ο οποίος, είμαι απόλυτα σίγουρος ότι θα έχει μεγάλη εξέλιξη. Όπως και να χει όμως η ομάδα χρειάζονταν ένα ηλεκτροσοκ και εφόσον δεν μπορεί να κάνει σημαντικές αλλαγές στο ρόστερ η μόνη δυνατή κίνηση ήταν η αλλαγή προπονητή.

 

Τις τελευταίες ώρες ακούμε ότι επικρατέστερος για να αναλάβει την τεχνική ηγεσία είναι ο Μαρίνος Ουζουνίδης. Με δεδομένο ότι η αλλαγή προπονητή γίνεται, όπως είπαμε, ως ηλεκτροσοκ στην ομάδα, θεωρούμε ότι ο κος Ουζουνίδης έχει τα απαραίτητα βόλτ για να το πετύχει; Είναι ο προπονητής εκείνος που μπορεί να γεμίσει σιγουριά και αυτοπεποίθηση τους παίκτες και να δώσει ελπίδα στους φιλάθλους; Χωρίς να τον υποτιμώ, νομίζω πως όχι. Θα έλεγα ότι δεν θα είχα αντίρρηση να αναλάμβανε την ομάδα στην αρχή σεζόν, θεωρώ όμως ότι δεν είναι το κατάλληλο πρόσωπο στη δεδομένη συγκυρία. Χρειαζόμαστε έναν έμπειρο προπονητή που με το κύρος του να μπορεί να αλλάξει την ψυχολογία των παικτών και της εξέδρας.

 

Δεν ξέρω πόσοι τέτοιοι προπονητές υπάρχουν διαθέσιμοι, ποιο είναι το κασέ τους και το κυριότερο αν θέλουν να αναλάβουν την ομάδα σε μια τόσο δύσκολη συγκυρία. Υπάρχουν όμως δύο που το έχουν ξανακάνει με επιτυχία. Παράσχος, Μάντζιος. Προσωπικά θα επέλεγα κάποιον από αυτούς για να έχω το κεφάλι μου (κατά το δυνατόν) ήσυχο. Τον πρώτο γιατί τον θεωρώ από τους καλύτερους προπονητές του πρωταθλήματος και είναι βέβαιο ότι μπορεί να εμπνεύσει παίκτες και φιλάθλους, τον δεύτερο γιατί πολλές φορές μας έχει αναλάβει με επιτυχία στα δύσκολα και δεν θα χρειαστεί καθόλου χρόνο προσαρμογής καθώς θα έρθει και θα «κουμπώσει» άμεσα με παλιούς καλούς φίλος και συνεργάτες.

 

Καλό είναι η διοίκηση να σκεφτεί και να αποφασίσει με ψυχραιμία.

ΤΕΛΜΑ

Είναι γεγονός ότι το παιχνίδι με την Κέρκυρα δεν το παρακολούθησα και γι αυτό δεν προχώρησα σε ανάρτηση. Ακόμη όμως κι αν το είχα παρακολουθήσει δεν ξέρω αν θα είχε νόημα να προχωρήσω σε μια ανάρτηση που απλά θα περιέγραφε το παιχνίδι. Δεν είναι αυτό το πρόβλημά μας, ούτε ήταν μια κακή απόδοση ως παρένθεση μιας καλής πορείας.

Ο πρώτος γύρος φτάνει σιγά στο τέλος του. Είναι το χρονικό όριο που είχα στο μυαλό μου προκειμένου να δω μια νεανική αλλά ταλαντούχα ομάδα να αρχίσει να ανεβαίνει. Δυστυχώς μέχρι και σήμερα δεν βλέπω κάποια ουσιαστική βελτίωση. Μπορεί κατά καιρούς η ομάδα να αποδίδει καλό ποδόσφαιρο, μπορεί κάποιος να υποστηρίξει ότι σε κάποιες περιπτώσεις υπήρξε άτυχη, από την άλλη όμως πρέπει να παραδεχτούμε ότι το γεγονός ότι σε όλα τα παιχνίδια έχουμε δεχθεί γκολ, ότι σχεδόν σε κάθε παιχνίδι κάνουμε παιδαριώδη λάθη στην άμυνα και ότι σχεδόν σε κάθε παιχνίδι κλωτσάμε αρκετές ευκαιρίες για γκολ. Όλα αυτά έχουν οδηγήσει σε μια ανησυχητική βαθμολογική συγκομιδή.

Δεν μου φταίει ούτε η διοίκηση, ούτε οι παίκτες, ούτε ο προπονητής καθώς θεωρώ ότι κάνουν ό,τι μπορούν καλύτερο. Από την άλλη όμως, με δεδομένη την βαθμολογική θέση και το δύσκολο πρόγραμμα της συνέχειας, πρέπει να βρεθούν άμεσα λύσεις. Έχοντας δει τις περισσότερες ομάδες του πρωταθλήματος, θεωρώ ότι έχουμε σπαταλήσει πολλούς βαθμούς άδικα και δεν ξέρω κατά πόσο υπάρχει η δυνατότητα να κάνουμε μια μεγάλη βαθμολογική και αγωνιστική ανατροπή στον δεύτερο γύρο.

Βαθμολογική ανάσα

Μεγάλη βαθμολογική ανάσα πήρε η ομάδα μετά την επικράτησής της  με 2-1 επί της Νίκης Βόλου. Οι Βολιώτες παρατάχθηκαν με ξεκάθαρους αμυντικούς προσανατολισμούς, κλίνοντας κάθε διάδρομο.

Ο Πανιώνιος του πρώτου ημιχρόνου απάντησε με αρκετή υπομονή και κυκλοφορία της μπάλας, γεγονός που τον οδήγησε στην πρώτη του επαφή με το αντίπαλο τέρμα με το γκολ του Φούντα. Ο νεαρός παίκτης είναι ξεκάθαρα βελτιωμένος και μαζί με τον Τασουλή αποτελούν τις ευχάριστες εκπλήξεις της ομάδας. Οι δύο αυτοί παίκτες πρέπει οπωσδήποτε να δεθούν με συμβόλαια για να μην έχουμε το παλιό κακό προηγούμενο…

Ενώ ήταν ξεκάθαρο ότι η ομάδα του Βόλου δεν μπορούσε να δημιουργήσει επικίνδυνες καταστάσεις, η ομάδα μας δυσκολεύονταν να καθαρίσει το παιχνίδι. Ακόμη και με το γκολ του Κολοβού δεν νοιώθαμε σίγουροι για την ομαλή έκβαση του αγώνα και η ανησυχία όλων μας έγινε μεγαλύτερη ύστερα από το γκολ του Αναστασόπουλου στο καταραμένο τελευταίο δεκάλεπτο του αγώνα.

Τέλος καλό, όλα καλά, με αγωνία βέβαια και αυτό που μένει είναι οι τρεις πολύτιμοι βαθμοί, έναντι ενός αντιπάλου που θα αποτελέσει τον ρυθμιστή της παραμονής στον δεύτερο γύρο (όποιος δεν κερδίζει τη Νίκη θα έχει πρόβλημα).

Μοναδικό καινούριο στοιχείο στο παιχνίδι μας ήταν η επιστροφή στην άμυνα μετά την επίτευξη του δεύτερου τέρματος. Από την άλλη δεν αποφύγαμε το εύκολο λάθος που επέτρεψε στη Νίκη να σκοράρει, ούτε μετουσιώσαμε σε γκολ τις σημαντικές ευκαιρίες του δεύτερου ημιχρόνου. Ένα άλλο βασικό πρόβλημα είναι ότι ο Κάνιο δεν κατάφερε (για άλλη μία φορά κατά τη γνώμη μου) να δώσει το κάτι παραπάνω που τόσο πολύ έχει ανάγκη η ομάδα και να δικαιολογήσει το τεράστιο για τα οικονομικά μας δεδομένο συμβόλαιό του. Σε αυτά τα παιχνίδια θα έπρεπε να δείχνει τη μεγάλη του κλάση, πράγμα που νομίζω ότι δεν έχει πράξει μέχρι τώρα ή τουλάχιστον στο βαθμό που θα περίμενα προσωπικά.

Το πρόγραμμα μέχρι και τη λήξη του πρώτου γύρου είναι πολύ δύσκολο. Υπάρχει όμως ένα παιχνίδι κλειδί (Όφη), το οποίο μπορεί να καθορίσει σε πολύ μεγάλη βαθμό την επίτευξη ή μη του αγωνιστικούς στόχου της ομάδας και δύο παιχνίδια από τα οποία μπορούμε να περιμένουμε μια κάποια βαθμολογική συγκομιδή (Παναιτωλικός – Ατρόμητος). Σίγουρα θα χρειαστεί να κάνουμε μια μικρή ή μεγάλη υπέρβαση μέχρι το τέλος του γύρου, καθώς είναι δεδομένο ότι βαθμολογικά βρισκόμαστε πίσω σε σχέση με αυτό ου θα έπρεπε και που θα μπορούσαμε να είχαμε πετύχει.

Αυτό που μπορώ να πω με σιγουριά είναι ότι η ομάδα χρειάζεται ένα παίκτη που να έχει το εύκολο γκολ. Χωρίς αυτός θα είναι πολύ δύσκολο να αποφύγουμε τα δύσκολα στον δεύτερο γύρο. 

Πρωταθλητής στη στατιστική, ουραγός στη βαθμολογία

Νομίζω ότι δεν έχω την αντοχή να ακούσω για άλλη μία φορά το γνωμικό με τον περίφημο νόμο του ποδοσφαίρου. Ο συγκεκριμένος νόμος δεν μας τιμωρεί... Μας έχει κλείσει το σπίτι.

Για άλλη μία φορά μπήκαμε δυνατά, πιέσαμε πολύ, δημιουργήσαμε πολλές σημαντικές ευκαιρίες κάποιες από αυτές μοναδικές και τελικά χάσαμε από άλλη μία ομάδα που έκανε το αυτονόητο. Σκόραρε όταν βρήκε την ευκαιρία.

Για άλλη μία φορά το χωνί στον άξονα (το γκολ του Κειτά ήταν απαράδεκτο για σοβαρή ομάδα), τα επιπόλαια λάθη και αυτή η εκνευριστική δυστοκία. Δυστυχώς για την ώρα ο Γιάννου δεν μπορεί να βρει στήριγμα σε συμπαίκτη του. Είμαι απόλυτα πεπεισμένος, ότι με τον τρόπο που λειτουργεί η ομάδα, αν είχαμε τον Αραββίδη, θα είχαμε σήμερα τουλάχιστον έξι επιπλέον βαθμούς.

Η ομάδα δεν είναι κακή. Έχει όμως χτυπητά κενά στην επίθεση και στο κέντρο της άμυνας, ενώ είναι προφανές ότι λείπουν οι 2-3 έμπειροι παίκτες που να μπορούν να τη δέσουν. Αυτό, αν δεν βρούμε λύσεις από το υπάρχον ρόστερ, δεν μπορεί να αλλάξει μέχρι τον Γενάρη (στο μέτρο του δυνατού βέβαια). Μέχρι τότε θεωρώ ότι πρέπει να προσαρμόσουμε το παιχνίδι μας στο ρόστερ μας (αυτό σημαίνει σκοπιμότητα, σφιχτή άμυνα και αντεπιθέσεις) και όχι να αναμένουμε την ώρα και τη στιγμή που το συγκεκριμένο ρόστερ θα αρχίσει να αποδίδει ποδόσφαιρο που μπορεί να παίξει ομάδα με πλήρες και έμπειρο δυναμικό, με τα ανάλογα βέβαια αποτελέσματα. Στην περίπτωση αυτή η παραμονή μας θα έχει κριθεί από τον πρώτο γύρο.

 

Τα όρια έχουν αρχίσει να στενεύουν, η ομάδα διαρκώς πέφτει βαθμολογικά και είναι δεδομένο ότι πρέπει να αρχίσει να συγκεντρώνει βαθμούς, ενόψει μάλιστα του δυσκολότερου δεύτερου γύρου. Τα δύο επόμενα παιχνίδια είναι κομβικά.

Προβλήματα με τον νόμο

Όταν αντιμετωπίζεις προβλήματα με τον νόμο δημιουργείς δυσκολίες στη ζωή σου, είτε αυτός ο νόμος είναι ο ποινικός, είτε ο νόμος του ποδοσφαίρου.

Εμείς έχουμε ανοιχτά πάρε δώσε με τον νόμο και βρισκόμαστε σχεδόν κάθε Κυριακή αντιμέτωποι με τη σκληρή του τιμωρία. Δυστυχώς, λόγω του ίδιου νόμου και σχεδόν με τον ίδιο τρόπο παραβίασής του έχουμε στερηθεί τουλάχιστον πέντε βαθμούς. Μια τρομακτική απώλεια σε ένα πρωτάθλημα από το οποίο θα υποβιβαστούν τέσσερις ομάδες.

Θυμάμαι πολύ καλά όταν έγραφα στις αρχές της σεζόν ότι χρειαζόμαστε επειγόντως επιθετικό. Όχι ότι οι δικοί μας δεν είναι καλοί ή εξελίξιμοι, όμως κανείς από τους παίκτες μας δεν έχει το εύκολο γκολ. Για κανέναν δεν υπάρχει η σιγουριά ότι θα μπορούσε για παράδειγμα να πετύχει δέκα γκολ στο πρωτάθλημα. Αυτή η δυσκολία στη μετουσίωση των φάσεων (που αντικειμενικά δημιουργούμε) σε γκολ σε συνδυασμό με τα αμυντικά μπλακάουτ και την άρνησή μας να παίξουμε παιχνίδι σκοπιμότητας έστω και για δέκα λεπτά, μας έχουν οδηγήσει σε τρεις ήττες με γκολ στα τελειώματα του παιχνιδιού. Σύμπτωση που επαναλαμβάνεται δεν είναι σύμπτωση. Εδώ χρειάζεται βελτίωση...

Κάθε χρόνο η ομάδα ξεκινάει με τον ίδιο τρόπο. Ακούμε  συνθήματα και τσιτάτα, τύπου πανιώνιος είσαι, γεννήθηκες στη φωτιά, δίνεις ευκαιρία στους νέους κ.λ.π και όταν κάτι στραβώσει όλοι αυτοί που τα είπαν γίνονται καπνός... Ήδη κάποιοι έχουν αρχίσει και μουρμουράνε για τον προπονητή.

Ακούστε παλικάρια, τα πράγματα είναι πολύ απλά, αυτούς τους παίκτες έχουμε γιατί αυτούς μπορούμε να πληρώνουμε και μάλιστα με δυσκολία, αυτόν τον προπονητή έχουμε και μάλιστα είμαστε πολύ τυχεροί γι αυτό γιατί αν και άπειρος σε αυτό το επίπεδο έχει δείξει εξαιρετικά δείγματα εργασίας. Οποιοσδήποτε καταλαβαίνει ότι δεν μπορείς να περιμένεις από την Κ20 ομάδα να μπορεί να ανταγωνιστεί στα ίσια ομάδες με καλύτερο ρόστερ, λεφτά και μεταγραφές. Για όλα αυτά χρειάζεται πίστη, δουλειά και υπομονή. Σίγουρα θα χρειαστεί και μια καλή μεταγραφή, την οποία πρέπει να ψάχνουμε από τώρα... Επειδή έτσι έχουν τα πράγματα και δεν αλλάζουν θα έλεγα  ότι κάποια στιγμή θα πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά το ενδεχόμενο να υποστηρίξουμε σοβαρά την ομάδα στα δύσκολα...

Πάνω κάτω το ίδιο ισχύει και για το μπάσκετ. Πρώτα απ' όλα θα ήθελα να πω ότι δεν πιστεύω σε μαύρες μέρες στον αθλητισμό, σε θριάμβους και τεράστιες ήττες. Αυτού του είδους  οι μεγεθύνσεις δεν μ εκφράζουν. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να αποχωρεί από την ομάδα ο Λιανός, να την αναλαμβάνει στο παρά ένα μία ομάδα ανθρώπων χωρίς τα απαιτούμενα κεφάλαια, χωρίς παίκτες, χωρίς προπονητή, χωρίς προετοιμασία και να πιστεύουμε ότι σε τρεις αγωνιστικές μπορούμε να γίνουμε ανταγωνιστικοί. ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ. Υπομονή και στήριξη κι εκεί. Αγάπη για την ομάδα. Εμπιστοσύνη στους παίκτες (όποιοι κι αν είναι), στον προπονητή (όποιος κι αν είναι) στη διοίκηση (όποια κι αν είναι). Καλώς ή κακώς δεν υπάρχει περιθώριο για κάτι διαφορετικό γιατί δεν υπάρχουν τα λεφτά και ενδεχομένως ο χρόνος για άμεση βελτίωση της εικόνας.

Κοντράστ συναισθημάτων

Νομίζω ότι είναι ένα μελαγχολικό πρωινό για όλους μας. Ο αγαπημένος μας « τρελός» δεν είναι πια μαζί μας. Τον γνώρισα όταν ήμουν παιδί. Ο περίεργος τύπος που βρίσκονταν πίσω από κάθε έναν που έδινε συνέντευξη. Ο μυστήριος τρελός των γηπέδων. Αυτός που ξεσήκωνε τη γειτονιά στο πόδι όταν έκραζε τον ψυχίατρο που έμενε απέναντι από το σπίτι μου. Αυτός που βρίσκονταν σε κάθε γλυκιά και πικρή στιγμή της ομάδας. Δυστυχώς τότε δεν μπορούσα να κατανοήσω τα πλακάτ του, γι’ αυτό είχε μείνει στο μυαλό μου ως μια εμβληματική, γραφική θα έλεγα μορφή των γηπέδων. Αργότερα, διαβάζοντας τα πλακάτ του κατάλαβα ότι μάλλον ο «τρελός» τα είχε 400. Ο Μητσάρας είχε το τεράστιο ταλέντο να αναλύει την τρέχουσα πραγματικότητα σε 10 λέξεις και μάλιστα χιουμοριστικά και να περνάει ένα ξεκάθαρο μήνυμα εκμεταλλευόμενος την εικόνα του γραφικού τηλεοπτικού μαϊντανού. Με τον τρόπο αυτό, ο "τρελός" του παιώνιου χωριού, μπορούσε να λέει αλήθειες, τις οποίες αναπαρήγαγαν τα μέσα, χωρίς να αντιμετωπίζει ο ίδιο πρόβλημα. Ευφυές!

Η Ν. Σμύρνη, ο Πανιώνιος γενικότερα, είναι ένα μικρό χωριό τρελών, γραφικών και περίεργων ανθρώπων, λαμπρά όμως ευφυών. Με τον τρόπο τους βέβαια. Αυτό είναι ένα από τα συστατικά που κάνουν την ομάδα τόσο διαφορετική. Κάθε φορά που χάνουμε έναν από τους αγαπημένους μας περίεργους τύπους, καταλαβαίνουμε πόσο φτωχότεροι γινόμαστε, αφού η σύγχρονη νεολαία δυσκολεύεται να εισπράξει το Πανιώνιο μήνυμα, θαμπωμένη από τα εκατομμύρια των στημένων πρωταθλημάτων και του cl. Όταν χαθεί και ο τελευταίος τρελός, η ομάδα δεν θα είναι ίδια ή δεν θα υπάρχει…Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει...

Από τα δυσάρεστα στα ευχάριστα, γιατί έτσι είναι το κοντράστ της ζωής. Τα αμούστακα παιδιά του μπάσκετ έδωσαν και την τελευταία σταγόνα του ιδρώτα τους στο παρκέ του Αρτάκης και μας έκαναν περήφανους. Απέδειξαν ότι όποιος δεν συνειδητοποιεί ότι Πανιώνιος= υποδομές, απλά δεν έχει καταλάβει σε βάθος σε ποια ομάδα βρίσκεται. Πολλά συγχαρητήρια σε όλους για την προσπάθεια και ασφαλώς στον κόσμο για το βροντερό παρόν του (ωραία τα λέω – δεν μπόρεσα να πάω…).

Κλείνοντας θα ήθελα να κάνω μια παράκληση. Ένα από τα ποιο δραστήρια τμήματα του Πανιωνίου είναι το σκάκι. Για όσους δεν γνωρίζουν, ο κος Γαβριήλ Χαντάτ, έφορος του αγωνίσματος έχει καταφέρει με προσωπικό του κόστος και κόπο, να στήσει ένα αξιοζήλευτο τμήμα, το οποίο καταφέρνει να κρατά σε πολύ υψηλό επίπεδο πρωταθλητισμού (αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία). Στο τμήμα αυτό, γίνεται μια πραγματικά καλή δουλειά. Όσοι έχετε παιδιά με ελεύθερο χρόνο για ένα σπουδαίο πνευματικό άθλημα, εμπιστευτείτε το τμήμα σκάκι του Πανιωνίου. Θα προσφέρει πολλά στα παιδιά σας, έναντι μάλιστα ενός πολύ μικρού μηνιαίου αντιτίμου. Όσοι πάλι θέλετε να βοηθήσετε διαφορετικά, μπορείτε να κάνετε χορηγία έναντι διαφήμισης (αυτοκόλλητη διαφήμιση στα τζάμια του τμήματος, τα οποία τα βλέπουν όλοι οι εισερχόμενοι στον χώρο του ερασιτέχνη, έναντι πραγματικά χαμηλού τμήματος. Ας βοηθήσουμε να συνεχιστεί η πολύ καλή προσπάθεια που γίνεται. Κλείνω το μάτι σε φίλους Πανιώνιους που έχουν πρόσβαση σε τηλεοπτικά μέσα για να προβάλουν το τμήμα… Θα είναι πολύ μεγάλη βοήθεια.