Καμία Ανοχή

Όταν δημιούργησα αυτή τη σελίδα, την ονόμασα brfunatic γιατί θεωρούσα ότι η ενασχόληση με τον Πανιώνιο δεν μπορεί παρά να είναι ευχάριστη. Θα μου πεις, ευχάριστη ενασχόληση με έναν σύλλογο που σου προσφέρει ελάχιστες χαρές και πολλές στεναχώριες; Ναι, γιατί είναι ευχάριστο να στηρίζεις με πάθος αρχές και αξίες. Γιατί ο Πανιώνιος είναι στάση και θέση ζωής και όχι επιλογή ομάδας.

Διαπιστώνω βέβαια ότι είναι δύσκολο να διατηρήσεις το κέφι και την αισιοδοξία σου με αυτά που βλέπεις γύρω σου. Και τα πράγματα γίνονται χειρότερα όσο εμβαθύνεις στα εσωτερικά του συλλόγου από θέση ευθύνης.

Ο σύλλογος πεθαίνει. Αυτό βάλτε το καλά στο μυαλό σας. Στην εξέδρα μαζευόμαστε 600-1000 άτομα. Από αυτούς οι περισσότεροι είναι σήμερα σε ηλικία 70,60 και 50 ετών. Σε είκοσι χρόνια οι άνθρωποι αυτοί θα έχουν αποχωρήσει από  τις εξέδρες και ίσως από τον μάταιο τούτο κόσμο. Τα σημερινά 1000 εισιτήρια θα γίνουν 300 γιατί θα πηγαίνουν στο γήπεδο οι σημερινοί 30άρηδες και 40αρηδες. Όσο δεν βλέπετε να κάθονται δίπλα σας παιδιά και νέοι, πρέπει να ανησυχείτε…

Ο Πανιώνιος των αξιών είναι για πολλούς ο χώρος αποκλειστικής επαγγελματικής ενασχόλησης. Υπάρχει μια ολόκληρη τάξη ανθρώπων που δεν μπορούν να σταθούν στην κοινωνία ως αυθύπαρκτες προσωπικότητες ή ως αξιόλογοι επαγγελματίες. Μια ομάδα λοιπόν ανεπάγγελτων ανθρώπων βγάζουν τα προς το ζην ή χτίζουν το κοινωνικό τους προφίλ μέσω του Πανιωνίου. Γαντζώνονται από την ομάδα γιατί ξέρουν ότι χωρίς τον Πανιώνιο απλά δεν υπάρχουν. Μπορώ να αναφερθώ σε πολλές περιπτώσεις ανθρώπων που θεωρούνταν κορυφές στον Πανιώνιο, αλλά όταν αποχώρησαν από αυτόν δεν μπόρεσαν να σταθούν πουθενά…Αυτό κάτι λέει και για τις ικανότητές τους και γιατί φρόντιζαν να υποβιβάζουν (να  καταδικάζουν θα έλεγα καλύτερα) τον Πανιώνιο στο δικό τους επίπεδο...

Έχω βαρεθεί να ακούω ανθρώπους να δηλώνουν ότι στέκονται ρομαντικά και άδολα δίπλα στην ομάδα και στην επόμενη γωνία να βρίσκονται άλλοι που να τους κατηγορούν (και στην επόμενη γωνία άλλοι που να κατηγορούν όλους τους προηγούμενους). Δεν ξέρω πως έχουμε καταφέρει να μικρύνουμε τόσο πολύ τον σύλλογο και να συγκεντρώσουμε τόσα πολλά λαμόγια…Ή είναι κολλητικό ή γεννάνε… Δεν εξηγείται αλλιώς…

Από τη μία ακούς ότι κατά καιρούς διασπαθίστηκαν τρομερά ποσά και από την άλλη ζεις με την απειλή να μη σου κόψουν το ρεύμα, το νερό, το φυσικό αέριο. Ακούς για προυπολογισμούς εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ αλλά όταν χρειαστούν 200-300 ευρώ μαθαίνεις ότι έγινε έρανος...Κι όταν φτάνεις στο σημείο να ζητάς την τιμωρία όσων έβλαψαν, όλοι σφυρίζουν αδιάφορα. Η τιμωρία στον Πανιώνιο θεωρείται ταμπού. Όταν όμως δεν καθαρίζεις το χωράφι σου στο τέλος μένεις με τα ζιζάνια...

Μαγαζιά και παραμάγαζα, μικρά και μεγάλα συμφέροντα, όλα στην πλάτη της ομάδας. Όλα καλυμμένα στο ίδιο σύνθημα. «Ξέρεις τι έχω προσφέρει εγώ στην ομάδα;»…Θα σου πω εγώ, κι ας είμαι καινούριος. Τίποτα… Αλλά κι αν ακόμη κάποτε προσέφερες κάτι, έβγαλες διπλό και τρίδιπλο κέρδος γιατί φροντίζεις να εξαργυρώνεις σε κάθε ευκαιρία την όποια προσφορά σου με χρήματα. Και αυτό είναι το θετικό σενάριο γιατί υπήρξαν πολλοί που έβλαψαν. Καθαρά και στεγνά...Χωρίς να προσφέρουν έστω και λίγο...

Η ανυπαρξία θεσμών, διαφάνειας, αξιοκρατίας, σοβαρότητας, εντιμότητας, πειθαρχίας και αποφασιστικότητας στην επίτευξη των σκοπών του Πανιωνίου, διώχνουν τους σοβαρούς ανθρώπους. Ο Πανιώνιος 3000 αθλητών, άρα και των σημαντικών εσόδων, έχει φτάσει στο σημείο να χρωστάει σε όποιον μιλάει ελληνικά και να μην μπορεί να καλύψει με άνεση στοιχειώδεις υποχρεώσεις  του. Αν δέσουμε σε τόμους τα εις βάρος μας δικόγραφα, φτιάχνουμε άνετα μια εγκυκλοπαίδεια επιπέδου Λαρούς… Αυτό είναι απαράδεκτο…

Ένας ένας από τους πυλώνες μας καταρρέει. Στο ποδόσφαιρο ζούμε έξι χρόνια τώρα με τον φόβο του υποβιβασμού, το μπάσκετ έπεσε, το πόλο κινδυνεύει και ο στίβος που ο αείμνηστος Μισαλίδης κρατούσε στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο δεν βρίσκεται εκεί που του αξίζει. Έχουμε γεμάτες ακαδημίες αλλά αδυνατούμε να συγκινήσουμε τα ίδια μας τα παιδιά, τα οποία υποστηρίζουν οποιαδήποτε άλλη ομάδα αντί γι αυτή που αγωνίζονται με τη φανέλα της. Αυτό είναι πρωτοφανές. Είναι η μεγαλύτερη προσωπική αποτυχία του κάθε ενός από εμάς...

Πιστεύω ότι κάποια στιγμή πρέπει να θυμώσουμε. Να γίνουμε κακοί. Να διεκδικήσουμε την ομάδα που έχουμε στην καρδιά μας, αλλά δεν υπάρχει στην πραγματικότητα. Να πάψουμε να ανεχόμαστε να μικραίνει η ομάδα καθημερινά ακόμη και στην παραμικρή αφορμή. Δεν διαχειριζόμαστε έναν απλό σύλλογο. Διαχειριζόμαστε τη ζωντανή ιστορία του ελληνικού αθλητισμού και το ένα από τα τρία απομεινάρια της Ιωνικής καταγωγής μας. Τον ΠΑΝΙΩΝΙΟ. 

Θα ήθελα να αφιερώσω το κείμενο αυτό στον καλό φίλο Δημήτρη Μιχαηλίδη

Στην κόψη

Ειλικρινά μου είναι δύσκολο να υπολογίσω πόσους δικούς μας βαθμούς έχουμε πετάξει φέτος. Οι βαθμοί αυτοί θα μπορούσαν στη χειρότερη περίπτωση να μας έχουν εξασφαλίσει την παραμονή από νωρίς, χωρίς να χρειάζεται το παιχνίδι ζωής ή θανάτου με τον ΠΑΟΚ ή υπολογισμούς με κομπιουτεράκια και στην καλύτερη περίπτωση θα μπορούσαν να μας φέρουν σε επίπεδα πλέι οφ. Τελικά όμως καταφέρνουμε πάντα να χύνουμε την καρδάρα με το γάλα που με κόπο παλεύουμε και τελικά να ευθυνομαστε εμείς οι ίδιοι και όχι οι κακοί άλλοι για τα προβλήματά μας.

Αν στο σημερινό παιχνίδι ο νικητής στέφοντας από τη στατιστική θα το είχαμε κερδίσει. Το χάσαμε για ένα και μόνο λόγο. Ο Ατρόμητος έχει ένα κανονικό σέντερ φόρ που βγάζει το ψωμί του επειδή κάνει γκολ την παραμικρή ευκαιρία. Εμεις τέτοιο παίκτη δεν έχουμε. Όταν σε μια τόσο δύσκολη έδρα δημιουργείς τόσες ευκαιρίες και τελικά φεύγεις με τρία γκολ στην πλάτη τότε είσαι άξιος της μοίρας σου.

Το επόμενη παιχνίδι είναι τελικός. Τελικός σημαίνει κινητοποίηση, φθηνό εισιτήριο (γενική είσοδος 5 ευρώ), μη παροχή εισιτηρίων σε φιλοξενούμενους και παίκτες που να μασάνε σίδερα. Κερδίζουμε - μένουμε... Τόσο απλά.

Πανιώνιος - Engraulis encrasicolus 2-2

Τα τελευταία χρόνια που ο Πανιώνιος συμμετέχει στο πρωτάθλημα χωρίς δικαίωμα μεταγραφών και χωρίς οικονομικά εύρωστη διοίκηση, αλλά με διαχειριστές των τηλεοπτικών δικαιωμάτων, τα παιχνίδια αυτά έχουν χάσει την αίγλη τους. Αυτό όμως που κατά βάση επηρεάζει είναι η σκιά που πέφτει (ρίχνουν ή συντηρούν εσκεμμένα κάποιοι κύκλοι – διαλέγετε το σενάριο που θέλετε) περί συνεργασίας με την ομάδα του Πειραιά. Είναι ένα θέμα που σε μεγάλο βαθμό ψυχραίνει τον κόσμο μας, ο οποίος έχει εντελώς διαφορετική οπτική και στάση…Θέλω λοιπόν να καταλήξω ότι πριν μερικά χρόνια αυτό το παιχνίδι θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ντέρμπυ, όχι τόσο βάση αγωνιστικών δεδομένων, αλλά διάθεσης, πίστης, στόχων και ενθουσιασμού. Σήμερα είναι ένα παιχνίδι όπου περισσότερο σκεπτόμαστε τι θα μας προσάψουν την επόμενη ημέρα λόγω αποτελέσματος παρά το καθαρά ποδοσφαιρικό γεγονός.

Για τα παραπάνω, δεν θα ήθελα να ασχοληθώ ιδιαίτερα με το αγωνιστικό σκέλος. Επιγραμματικά θα πω ότι η ομάδα απέδωσε αρκετά καλά, εκμεταλλευόμενη τη βαρεμάρα του Ολυμπιακού, προηγήθηκε με δύο πολύ ωραία γκολ, αλλά παραλίγο να χάσει όταν μπήκε στον αγωνιστικό ο Ντομίγκες, που είναι παίκτης ιδιαίτερα υψηλού επιπέδου και απλά πάτησε λίγο γκάζι παραπάνω.

Ο βαθμός είναι χρήσιμος, ίσως όμως όχι αρκετός, μια που όλες οι άλλες ομάδες που διεκδικούν την παραμονή έχουν μεταμορφωθεί σε Μπαρτσελόνα, Ρεάλ και  Μπάγερν Μονάχου, πετυχαίνοντας απίστευτα σερί νικών. Μονόδρομος λοιπόν η νίκη με τον ΠΑΟΚ, ενώ ιδιαίτερα χρήσιμο θα είναι το θετικό αποτέλεσμα στο εχθρικό Περιστέρι…

Παρ’ όλα τα δύο γκολ, την πιθανότητα νίκης και το ενδεχόμενο να πάει με ψηλά το κεφάλι παιδί μου στο σχολείο, σε μία τάξη που αποτελείται από 16 γαύρους, 1 βάζελο και έναν Πανιώνιο, έφυγα από το γήπεδο με βαριά καρδιά. Ίσως γιατί την ίδια στιγμή που τσιγκουνευόμασταν να βγάλουμε παιδικά εισιτήρια, τα περισσότερα από τα παιδιά που μπήκαν στον αγωνιστικό χώρο μετά το τέλος του παιχνιδιού ζητιάνευαν εμφανίσεις γαύρων… Αυτό δείχνει το μέλλον μας…

Αιμοδοσία Πανθήρων

Η αιμοδοσία των πανθήρων ήταν μία από τις ενέργειες που έκαναν το συγκεκριμένο κλαμπ οργανωμένων οπαδών να ξεχωρίζει απ΄ οποιοδήποτε άλλο στην Ελλάδα. Ξεχωριστοί οπαδοί, μιας ξεχωριστής ομάδας σε μια ιδιαίτερα ξεχωριστή χρονική περίοδο. Από τότε πολλά πράγματα άλλαξαν, η ωραία αυτή πρωτοβουλία παρέμεινε.

Η τράπεζα αίματος που δημιούργησαν οι Πάνθηρες προσέφερε βοήθεια όχι μόνο στα μέλη του κλαμπ αλλά κυριολεκτικά σε κάθε έναν που είχε ανάγκη. Όποιος έχει χρειαστεί αίμα για δικό του άνθρωπο μπορεί να καταλάβει το μέγεθος της συνεισφοράς και της αξίας.

Το Σάββατο (11-2) θα πραγματοποιηθεί νέα αιμοδοσία στην οποία μπορεί να συμμετάσχει όποιος θέλει. Το μόνο που θα χρειαστεί είναι να είναι υγιής, να μην παίρνει φάρμακα και να προσέλθει στην αίθουσα Πετζαρόπουλος δαπανώντας δέκα λεπτά από τον χρόνο του και ελάχιστα ml αίματος που θα αναπληρώσει μέσα στο επόμενο μισάωρο.

Αγαπητέ φίλε, είτε είσαι οπαδός είτε δεν είσαι, είτε θέλεις να προσφέρεις στον συνάνθρωπο ή απλά θέλεις να μπορείς να ζητήσεις κι εσύ λίγο αίμα, εάν κάποτε θα χρειαστείς, καλά θα κάνεις να τα διαθέσεις αυτά τα δέκα λεπτά. Αξίζει ο κόπος.

Ομάδα Χουντίνι

Διάβαζα ένα αφιέρωμα στην gazzetta για τον Πανιώνιο που ετοίμαζε ο Τσακίρης με παίκτες παγκόσμιας κλάσης. Από αυτούς είδαμε  τους δύο και δεν προλάβαμε να δούμε τους υπόλοιπους. Ήταν η εποχή όπου ο Πανιώνιος ήταν αυτάρκης, αξιοπρεπής και απόλυτα ικανός να προσελκύει οποιονδήποτε έλληνα ή ξένο παίκτη με σκοπό την αλλαγή επιπέδου. Πολύς κόσμος στο γήπεδο, πολλοί οι ενδιαφερόμενοι να ασχοληθούν με τα διοικητικά, πραγματικός οργασμός παντού. Κι όμως η προσπάθεια αυτή όχι μόνο δεν πέτυχε, αλλά χάσαμε τον πρόεδρο, τους φιλάθλους, τους παίκτες, τους οπαδούς, τους παράγοντες. Από εκείνη τη χρονιά, χωρίς λεφτά, χωρίς αδειοδότηση και πάντα με την ταμπέλα του πρώτου φαβορί για υποβιβασμό, βάζουμε τον ίδιο στόχο: την παραμονή στην κατηγορία. Χρόνο με τον χρόνο ο στόχος αυτός γίνεται όλο και πιο δύσκολος... Κι όμως το ποδοσφαιρικό Γαλατικό χωριό ζει και αναπνέει χάρη στο μεράκι και την υπομονή κάποιων ανθρώπων και στο ταλέντο των νεαρών παικτών που διαθέτει. Κάθε χρόνο μια καινούρια αρχή με μια καινούρια και άπειρη ομάδα και στο τέλος η Πανιωνάρα πάντα τα καταφέρνει. Πρωταθλητισμός είναι να ξεπερνάς τον εαυτό σου και τις προσδοκίες των άλλων. Με τη λογική αυτή είμαστε κάθε χρόνο πρωταθλητές κι ας τερματίζουμε στον πάτο της βαθμολογίας. Κάποια στιγμή θα βρεθεί ο ηγέτης που θα μας βοηθήσει να κάνουμε και τον ορθόδοξο πρωταθλητισμό που τόσο επιθυμούμε.

 Στα πλαίσια αυτά, η σημερινή νίκη του Πανιωνίου επί του Παλαιτωλικού ήταν ιδιαίτερα σημαντική και εμφαντική. Η ομάδα όχι μόνο εξασφάλισε σε πολύ μεγάλο βαθμό την παραμονή, με ένα ευρύ σκορ, αλλά απέδειξε για άλλη μία φορά ότι αν και άπειρη διέθετε την ποιότητα να διεκδικήσει πολλά περισσότερα φέτος. Ειλικρινά δεν θεωρώ ότι είναι κατώτερη από αρκετές ομάδες που διεκδικούν την είσοδο στα play off. Κι αν ο στόχος αυτός δεν επιτεύχθηκε λόγω της απειρίας και της απώλειας βαθμών σε σίγουρα παιχνίδια κατά τη διάρκεια του πρωταθλήματος, θα μπορούσε να τεθεί και να πραγματοποιηθεί την επόμενη χρονιά, αν είχαμε την οικονομική δυνατότητα να κρατήσουμε τον βασικό κορμό και να τον εμπλουτίσουμε με λίγες μεταγραφές.

Δυστυχώς όμως για άλλη μία χρονιά θα ξεκινήσουμε από το μηδέν και αναγκαστικά, εφόσον κατά πως δείχνουν τα πράγματα δεν θα έχουμε δικαίωμα για μεταγραφές, ο στόχος θα παραμείνει ο ίδιος. Η διαφορά θα είναι ότι του χρόνου η παραμονή θα είναι ακόμα δυσκολότερη. Θεωρώ αδύνατο να παίζουμε κάθε χρόνο ρώσικη ρουλέτα και να μη μας πετύχει η σφαίρα κάποια στιγμή. Έχουμε εξαντλήσει κάθε περιθώριο του νόμου των πιθανοτήτων, γι αυτό κάποια πράγματα πρέπει να αλλάξουν δραστικά.

Εύχομαι να βρεθεί στον δρόμο μας κάποιος που να τον συγκινεί αυτή τη προσπάθεια, που να πιστέψει στον Πανιώνιο του ταλέντου και των αγνών και ίσως γραφικών φιλάθλων και να μπούμε σε μια ρότα ανόδου που να ταιριάζει στην ιστορία και την ιδιοσυγκρασία μας. Νομίζω ότι μετά από όλα αυτά τα χρόνια όλοι μας έχουμε γίνει σοφότεροι και ξέρουμε τι ακριβώς θέλουμε για να είναι χαρούμενα τα Κυριακάτικα απογεύματά μας, όπως το σημερινό. Καλή βδομάδα αδέλφια και καλή Ανάσταση (κάθε είδους).

Μηδέν εις το πηλίκον

Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έφυγε σκασμένος από το χθεσινό παιχνίδι. Νομίζω ότι τα πράγματα δεν θα μπορούσαν να πάνε χειρότερα…

Να ξεκινήσω από την απογοητευτική παρουσία του κόσμου. Ένα κρισιμότατο παιχνίδι, από την έκβαση του οποίου κρίνεται αν η ομάδα θα αγωνιστεί ή όχι στους 4 του κυπέλλου, διεκδικώντας  τη συμμετοχή της στον τελικό υπό ευνοϊκές μάλιστα συνθήκες (όπου συμμετοχή στον τελικό ισοδυναμεί με 500.000 ευρώ στα ταμεία – πέρα απ’ όλα τα’ άλλα.). Εκ των πραγμάτων λανθασμένη η απόφαση να ανταποδώσουμε τη φιλοξενία στον Ηρακλή, δίνοντάς του εισιτήρια ουσιαστικά με δική μας ευθύνη, στερούμενοι μάλιστα ολόκληρη τη θύρα 2. Καταχρώμενοι κάθε έννοια καλής φιλοξενίας, οι άνθρωποι αυτοί μας έβριζαν σκαιότητα από την έναρξη του παιχνιδιού μέχρι και τη λήξη. Κάποιοι από τους επίσημους δεν δίστασαν να δημιουργήσουν και επεισόδια στα επίσημα… Κάποια στιγμή πρέπει να το πάρουμε χαμπάρι. Στο περιβάλλον του επαγγελματικού ποδοσφαίρου δεν υπάρχουν συναισθηματισμοί, ρομαντισμοί, οπαδικά κινήματα κλπ. Ο καθένας είναι για την πάρτη του… Να μην ξεχνάμε ότι πολλές φορές τον καλό τον λένε και χαζό…Οι άνθρωποι, στους οποίους φερθήκαμε με τον καλύτερο τρόπο, πέρα απ' όσα έκαναν χθες, έχουν επιδοθεί από χθες το βράδυ σε ένα μπαράζ φραστικών επιθέσεων εις βάρος της ομάδας. Όποιος έχει facebook ίντερνετ ενικότερα ξέρει...

Από εκεί και πέρα: Η ομάδα προσπάθησε στο πρώτο ημίχρονο, κατόρθωσε να ανατρέψει το σκορ του πρώτου αγώνα και το μόνο που είχε να κάνει ήταν να εκμεταλλευτεί την έδρα κόντρα σε μία ομάδα χαμηλότερης κατηγορίας που δεν παρουσίασε απολύτως τίποτα. Και όμως, κατορθώσαμε να σπαταλήσουμε κλασικές ευκαιρίες και αντί να καθαρίσουμε εύκολα και απλά το ματσάκι, να φτάσουμε στη διαδικασία της παράτασης (όπου η ομάδα ήταν σκασμένη) και στα πέναλτι, όπου πάντα ευνοείται ο αδύναμος…

Θα μείνω σε τρία - τέσσερα θέματα. Εδώ και καιρό παρατηρούμε ότι η ομάδα είναι κακή στο δεύτερο ημίχρονο. Δείχνει κουρασμένη και νωθρή. Στην παράταση ήμασταν ανύπαρκτοι… Ας μου δικαιολογήσει κάποιος πως μπορεί να συμβαίνει αυτό σε μια τόσο νεανική ομάδα όπου όλοι θέλουν άτι να αποδείξουν…Μήπως ο γυμναστής θα πρέπει να εντατικοποιήσει την προσπάθειά του;

Χαμένες ευκαιρίες: Μεγάλες και κλασσικές, όπως συνήθως. Όπως όλη τη χρονιά σπαταλούμε βαθμούς, χθες σπαταλήσαμε μια σημαντική πρόκριση. Δεν θα ήθελα να αναφερθώ προσωπικά, μπορώ να πω όμως ότι υπάρχουν συγκεκριμένοι παίκτες που τα αρνητικά τους όλη τη χρονιά υπερβαίνουν κατά πολύ τα θετικά και όμως παίρνουν φανέλα βασικού. Το ίδιο συνέβη και χθες.

Θέμα τρίτο. Μπακασέτας. Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω γιατί αυτό το παιδί δεν παίρνει ευκαιρίες, αφού έχει αποδείξει ότι μπορεί να βοηθήσει ιδιαίτερα, τόσο ενεργητικά, όσο και παθητικά, απελευθερώνοντας τον Γιάννου. Κι όμως, ένας τόσο χρήσιμος παίκτης είτε δεν παίζει, είτε μπαίνει αλλαγή στο 75…Ο Παντίδος υπάρχει ή τον έχουμε ξεχάσει; Δεν έχει θέση στην ομάδα;

Ένα κομβικό παιχνίδι του χθεσινού παιχνιδιού ήταν ο τραυματισμός του Παπαδόπουλου. Στερηθήκαμε μια χρήσιμη αλλαγή (ενδεχομένως του Μπακασέτα), χάσαμε ένα τερματοφύλακα που είναι σπεσιαλίστας στα πέναλτι (αν και ο Γιαννακόπουλος τα πήγε αρκετά καλά) και το σημαντικότερο ήρθε σε ένα χρονικό σημείο όπου η διακοπή έσπασε τον καλό ρυθμό που είχε μέχρι τότε η ομάδα. Η ζαριά που δεν βγήκε στον Ουζουνίδη ( ο οποίος νομίζω ότι δεν ήταν πολύ καλός χθες) ήταν η επιλογή του Φούντα.

Ό,τι έγινε έγινε, χάθηκε μια μεγάλη ευκαιρία για διάκριση και έσοδα, ας επικεντρωθούμε στον στόχο της παραμονής, που πλέον δείχνει εφικτός αλλά δεν έχει κλείσει μαθηματικά. Βλέποντας όμως τον απλό κόσμο, τους πάνθηρες που δείχνουν διασπασμένοι, τους παίκτες που θα μείνουν και κυρίως αυτούς που θα φύγουν, με άγνωστο Χ το θέμα της επίλυσης του οικονομικού προβλήματος μέσω του πτωχευτικού κώδικα ή της ρύθμισης των 100 δόσεων, συνειδητοποιώ ότι η ομάδα έχει μπει σε τεράστιο τέλμα. Χρειαζόμαστε μια ιδιαίτερα δραστική λύση, γιατί διαφορετικά θα μπούμε με βεβαιότητα σε μεγάλες περιπέτειες.

Λιοντάρια

Μια ψυχωμένη ομάδα που αγωνίστηκε σκληρά, που έχασε ευκαιρίες, που μάτωσε για την παραμονή. Αυτός ήταν ο σημερινός Πανιώνιος, αυτή η ομάδα που αγαπάμε. Στο σημερινό γήπεδο υπήρχε μία ομάδα και ένας διαιτητής. Η Πανιωνάρα απέδειξε πόσο πολύ ήθελε το παιχνίδι. Πόσο μεγάλη ανάγκη έχουν αυτά τα παιδιά τη στήριξη και την αγάπη του κόσμου. Ένα παιχνίδι που θα μπορούσε να είχε κλείσει ομαλά με 2 ή και 3 γκολ εις βάρος της ομάδας της Λειβαδιάς, κατέληξε να κριθεί στο 80 και με τον κόσμο να βράζει εις βάρος του διαιτητή Γιάχου, ο οποίος αν δεν επιβεβαιωθεί από τα replay, μάλλον κινήθηκε στο πνεύμα των ημερών... Ακούστηκαν πολλά εις βάρος του και είναι πιθανή η τιμωρία. Κάποια στιγμή όμως θα πρέπει ο αθλητικός δικαστής να δει για ποιο λόγο φιλήσυχοι άνθρωποι χάνουν τον έλεγχο και φέρονται απρεπώς σε έναν άνθρωπο που επί της ουσίας δεν γνωρίζουν. Θα πρέπει να ψάξει καλά τι είναι αυτό που πυροδοτεί την εξέδρα. Τα κίνητρα και τους λόγους που οδηγούν ανθρώπους να αναλαμβάνουν να διεξάγουν επαγγελματικά έναν ποδοσφαιρικό αγώνα σύμφωνα με πολύ συγκεκριμένους κανονισμούς και τελικά εξαγριώνουν το πλήθος. Δεν μπορεί να φταίει πάντα ο φίλαθλος... Κάτι βρωμάει στο βασίλειο της Δανιμαρκίας.

Η ουσία του θέματος είναι ότι κάναμε ένα αποφασιστικό βήμα για την παραμονή, χάσαμε την ευκαιρία να πετύχουμε κι άλλα γκολ ώστε να καλυφθούμε σε περίπτωση ισοβαθμίας με τον Λεβαδειακό, σε κάθε περίπτωση έχουμε τη δυνατότητα να συγκεντρώσουμε αρκετούς βαθμούς ακόμα και να κλείσουμε με χαμόγελα τη χρονιά. Αυτό που με στεναχωρεί είναι οι χαμένοι βαθμοί της φετινής χρονιάς. Με αυτά και με αυτά θα μπορούσαμε όχι μόνο να έχουμε ήδη σώσει την παρτίδα αλλά να διεκδικούμε και ένα πολύ καλό πλασάρισμα στον βαθμολογικό πίνακα, το οποίο αντικειμενικά και βάση απόδοσης μας αξίζει.

Κλείνοντας θα ήθελα να κάνω ειδική μνεία στον προπονητή, ο οποίος νομίζω ότι στον σημερινό αγώνα είχε την καλύτερή του παρουσία στον πάγκο. Πολλά συγχαρητήρια λοιπόν.

Συνεχίζουμε δυνατά, χρόνια πολλά σε όλους και καλή σαρακοστή!

υ.γ

Αναλογικά με την κρισιμότητα του αγώνα ο κόσμος ήταν ελάχιστος και είναι κρίμα. Επιπλέον το εισιτήριο ήταν ιδιαίτερο ακριβό, δεδομένων των συνθηκών (βαθμολογικών και καιρικών). Στο τέλος συνέβη κάτι που χρήζει προσοχής. Πριν να προλάβει όλος ο κόσμος να αποχωρήσει από το γήπεδο έσβησαν οι προβολείς. Δεν θα γλυτώναμε πολλά λεφτά αν αφήναμε τους προβολείς δέκα λεπτά αγώνα, πανεύκολα όμως θα μπορούσε να είχε προκληθεί σοβαρό ατύχημα στις σκάλες.